6 Νοεμβρίου 2012,
καὶ ὥρα 8:40.
Bρὲ παιδί μου, γιὰ πότε γίναμε δύο, κανένας δὲν τὸ κατάλαβε! Χαϊδεύοντας ἐγὼ τὸ γατάκι, ἄκουσα μιὰ φωνὴ ὑπεράνω τῶν μαλλιῶν μου:
- Τί χαριτωμένο!...
Φυσικά, κοίταξα πρὸς τὴν μεριὰ τῆς ὡραίας ἐκείνης φωνῆς ποὺ ἤ τὴν ἔχεις ἤ δὲν τὴν ἔχεις ὡραία. Μιὰ ὡραία ὕπαρξις. Δύο τὰ ὡραῖα λοιπόν. Ἦταν ἁπλῶς μία νέα γυναίκα· χωρὶς μπιχλιμπίδια ἀλλὰ καὶ χωρὶς φεμινισμό. Κι' ἀμέσως σκέφτηκα - ἐμεῖς οἱ γηράσκοντες, ἔ, τὄχουμε αὐτό: πᾶντα προλαβαίνουμε καὶ νὰ... σκεφτοῦμε, ἄν μποροῦμε καὶ νὰ δράσουμε - πώς:
- Μιὰ γυναίκα κι' ἕνας ἄντρας ποτὲ δὲν ἔχουν τίποτα ἴδιο, οὔτε κἄν τὸ δαχτυλάκι τοῦ ποδιοῦ! νά, αὐτὸ σκέφτηκα.
Σπουδαία σκέψις αὐτή, θὰ μοῦ πεῖ κάποιος. Καὶ θὰ τοῦ πῶ: "- Ναὶ, ἀλλὰ οἱ γάτες συνήθως δὲν ξεχωρίζουν ἀρσενικὲς ἀπὸ θηλυκές. Ἀναγκάζεσαι νὰ...τὸ ἐρευνήσεις! Ἅρπα την τώρα!"
Ζευγαρώσαμε, κανεὶς δὲν τὸ πῆρε χαμπάρι καὶ δὲν ἔχω σκοπὸ νὰ δώσω ἆλλα χαμπέρια - χά! Μόνο θὰ ὁμολογήσω πὼς... ἡ ρουφιάνα (μὲ τὴν ἐκλεκτὴ ἔννοια τῆς λέξεως) ἡ γάτα μᾶς τἄφτιαξε! Αὐτό, δὲν πειράζει, τὸ λέω. Μωρὲ ἅμα θέλει μιὰ γάτα..., ἄσε τώρα, ἐμένα τὰ λές; Στὸν...γάτο;
Δὲν ξέρω ἀλλὰ ὅ,τι καλλίτερο σ' ἕναν ἄντρα μπορεῖ νὰ προέρχεται ἀπὸ γυναίκα, ὄχι ἀπαραιτήτως ἐρωμένη.
Ἀπ' τὴν ἄλλη ὅμως, μοὔρχεται νὰ πῶ πὼς καὶ ὅ,τι χειρότερο σ' ἕναν ἄντρα μπορεῖ πάλι νὰ προέρχεται ἀπὸ γυναίκα καὶ πάλι ὄχι ἀπαραιτήτως ἐρωμένη.
Ἄν ρωτοῦσα καὶ μιάν, ὅποια νἆναι, γυναίκα, ἄραγε τί θὰ μοῦ ἔλεγε; Πὼς τῆς φταῖμε ἐμεῖς οἱ ἆντρες; Ἄ, γιὰ στάσου!... γιὰ περίμενε!... Ὁ πειρασμὸς τί θέλει καὶ περνάει ἀπὸ μπροστά μας καὶ δὲν πάει ἀπ' ἀλλοῦ; Μήπως τὰ θέλει κι' ὁ κῶλος της; Ἅρπα την κι' ἀπάντησέ μου!
- Πειρασμὸς περνᾶ, σκόνη γίνεται...
Ἔ, πρὶν γίνει σκόνη, πές του κι' ἐσύ:
- Ἔλα νὰ...ξε-σκονιστοῦμε!
Ἄν ἔχεις τὸν τρόπο σου, θὰ σοῦ... Ἄ, γιὰ στάσου! - ἐδῶ μιλᾶμε γιὰ γυναῖκες, σκασίλα μας τί κάνεις ἐσὺ! (Ἔ, ὄχι καὶ τῶν ἀντρῶν τ' ἄπλυτα στὴν φόρα!)
* Μία σύζυγος τὄχει χαρὰ καὶ διασκέδαση νὰ βάζει τοὺς γείτωνες - καὶ τοὺς παραπέρα κοντογείτωνες, ἀκόμα καλλίτερα - σὲ πειρασμὸ.
* Ὁ πόθος εἶναι σὰν τὴν σκιὰ τῆς ἀρετῆς. Πές μου ὑπὸ ποιόν φωτισμὸ κάθεσαι, νὰ καταλάβω ποιός εἶναι ὁ ψηλός, ποιὰ εἶναι ἡ κοντή. Ἀπὸ σεβασμὸ δὲν λέω: ὁ ψηλέας καὶ ἡ κοντοστούπα, ἔ, δὲν κάνει!
* Ἄν συμβεῖ τὸ ἀντίστροφο, νἄχουμε λίγο πόθο καὶ πολλὴν ἀρετή, κάποιος πρέπει γράψει τὸ παραμῦθι "Ὁ πεντάμορφος καὶ τὸ τέρας, - αὐτή".
Ὤ, αὐτὰ γιὰ τοὺς ἐλεύθερους καὶ τοὺς παντρεμένους κυρίως θρησκευτικῶς.
Οἱ ἐρωτρευμένοι εἶναι κανενὸς ἀνυπάρκτου παππᾶ εὐαγγέλιο.
Οὕς ὁ ἔρως ἐμπουρδούκλωσεν, πειρασμὸς οὐ χωρεῖ ἐνδιαμέσως καὶ μὴ χωριζέτω αὐτοὺς διὰ τὴν βλακείαν μιᾶς στιγμῆς καὶ μόνον!
Ὄχι μεσιέ, νὰ σᾶς λείπει μαντάμ, ἄν πεῖτε ὕστερα ἕνα:
- Συγγνώμη, ἀγάπη μου!
Τὸ ἕνα γρήγορα θὰ γίνουν δύο:
- Συγγνῶμες, ἀγάπες μου! (Κάτι μοῦ λέει πὼς διέπραξα ἐδῶ γραμματικὸ σφᾶλμα - πάντως ὄχι κλινοσοφιστικό).
Ἄν εἶναι ἔτσι, ἀπευθύνομαι κι' ἐγὼ σὲ ἄντρες, νἄχουν νὰ θυμοῦνται τὶς παραινέσεις τοῦ γέρο-Κλινοσόφιου:
- Ἀφοῦ εἶσαι ποὺ εἶσαι κερατάς, βάζεις ποὺ βάζεις κέρατα, παντρέψου νὰ τελειώνουμε!... Προπαντός, νομιμότης.
Μὴ μὲ ρωτήσεις:
- Νὰ παντρευτῶ ἄσχημη νἄχω τὸ κεφάλι μου ἥσυχο;
Γιατί θὰ σοῦ ἀποκριθῶ:
- Καὶ νἆσαι εἰς διπλοῦν κερατὰς κάθε ποὺ θὰ σὲ κερατώνει;
Κι' ἀναρωτιέμαι: γιατί ὁ "κερατὰς" δὲν ἔχει γένος θηλυκό; Ἤ μήπως ἔχει καὶ τὸ πνίγουν; Μμμ!...θέμα γιὰ ντοκυμανταίρ, μοῦ μυρίζεται.
- Μά, εἶναι τόσο τρομερὸ νὰ εἶσαι κερατάς;
- Ὅσο δὲν τὸ ξέρεις, δὲν μπορῶ νὰ πῶ κάτι τέτοιο. Ἅμα τὸ μάθεις, γίνεται τραγικό!...
- Κι' ἐσὺ, τί μᾶς κλινοσοφιστοσυμβουλεύεις;
- Νὰ παίξετε τὸν "Οἰδίποδα ἐπὶ Κερατῷ" καὶ νὰ χαθεῖτε μιὰ γιὰ πᾶντα στὸ μαῦρο σκοτάδι.
- Μὰ, μᾶς εἰρωνεύεσαι;
- Καθόλου! Μὴν τὸν παίζετε (τὸν Οἰδίποδα), μείνετε στὸ φῶς νὰ...βλέπετε καὶ στοὺς "συναδέλφους", νὰ τὰ λέτε! Ἄ, εἶναι σπουδαῖο τὸ νὰ τὰ λέτε, ἀναμεταξύ σας, οἱ κερατάδες. Ἐν πρῶτοις, παρηγοριέστε. Ἐν δευτέροις, διὰ μόνου τοῦ Λόγου, ὡς μικροὶ κι' ἐσεῖς θεοὶ, μεγαλώνετε εὐχαρίστως τὰ κέρατα τῶν ἄλλων. Αὐτὸ ἄλλωστε θὰ πεῖ "κέρατα": κουτσομπολιὸ καὶ κατατρεγμός, διὰ τὸν φθόνον. Τίποτ' ἆλλο.
Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς ὅλοι νιώθουμε σπουδαῖοι καὶ πλήρεις, μόνον ποὺ ἡ πληρότητά μας συμπληρώνεται κι' ἀπὸ πολλοὺς ἄλλους. Ὅλοι μαζὺ ἕνας κερατάς, ἐλπίζω χωρὶς ἐλλείψεις, πλήρης!
(Σιχαμένε, Κλινοσοφιστὴ, ποὺ νὰ σοῦ χαλάσει τὸ πολυτονικὸ καὶ νὰ μὴν μπορεῖς νὰ ξαναγράψεις, νά!]
[Συνεχίζει ὡς γάτα τσέπης, 9]
~~~~
Ὁ μοντέρνος καὶ ζωντανὸς σελιδοδείκτης ...
δείχνει πᾶντα
Κλινοσοφιστοσυγγράμματα.
γ
ά τ α τσέπης,
8.
Bρὲ παιδί μου, γιὰ πότε γίναμε δύο, κανένας δὲν τὸ κατάλαβε! Χαϊδεύοντας ἐγὼ τὸ γατάκι, ἄκουσα μιὰ φωνὴ ὑπεράνω τῶν μαλλιῶν μου:
- Τί χαριτωμένο!...
Φυσικά, κοίταξα πρὸς τὴν μεριὰ τῆς ὡραίας ἐκείνης φωνῆς ποὺ ἤ τὴν ἔχεις ἤ δὲν τὴν ἔχεις ὡραία. Μιὰ ὡραία ὕπαρξις. Δύο τὰ ὡραῖα λοιπόν. Ἦταν ἁπλῶς μία νέα γυναίκα· χωρὶς μπιχλιμπίδια ἀλλὰ καὶ χωρὶς φεμινισμό. Κι' ἀμέσως σκέφτηκα - ἐμεῖς οἱ γηράσκοντες, ἔ, τὄχουμε αὐτό: πᾶντα προλαβαίνουμε καὶ νὰ... σκεφτοῦμε, ἄν μποροῦμε καὶ νὰ δράσουμε - πώς:
- Μιὰ γυναίκα κι' ἕνας ἄντρας ποτὲ δὲν ἔχουν τίποτα ἴδιο, οὔτε κἄν τὸ δαχτυλάκι τοῦ ποδιοῦ! νά, αὐτὸ σκέφτηκα.
Σπουδαία σκέψις αὐτή, θὰ μοῦ πεῖ κάποιος. Καὶ θὰ τοῦ πῶ: "- Ναὶ, ἀλλὰ οἱ γάτες συνήθως δὲν ξεχωρίζουν ἀρσενικὲς ἀπὸ θηλυκές. Ἀναγκάζεσαι νὰ...τὸ ἐρευνήσεις! Ἅρπα την τώρα!"
Ζευγαρώσαμε, κανεὶς δὲν τὸ πῆρε χαμπάρι καὶ δὲν ἔχω σκοπὸ νὰ δώσω ἆλλα χαμπέρια - χά! Μόνο θὰ ὁμολογήσω πὼς... ἡ ρουφιάνα (μὲ τὴν ἐκλεκτὴ ἔννοια τῆς λέξεως) ἡ γάτα μᾶς τἄφτιαξε! Αὐτό, δὲν πειράζει, τὸ λέω. Μωρὲ ἅμα θέλει μιὰ γάτα..., ἄσε τώρα, ἐμένα τὰ λές; Στὸν...γάτο;
Δὲν ξέρω ἀλλὰ ὅ,τι καλλίτερο σ' ἕναν ἄντρα μπορεῖ νὰ προέρχεται ἀπὸ γυναίκα, ὄχι ἀπαραιτήτως ἐρωμένη.
Ἀπ' τὴν ἄλλη ὅμως, μοὔρχεται νὰ πῶ πὼς καὶ ὅ,τι χειρότερο σ' ἕναν ἄντρα μπορεῖ πάλι νὰ προέρχεται ἀπὸ γυναίκα καὶ πάλι ὄχι ἀπαραιτήτως ἐρωμένη.
Ἄν ρωτοῦσα καὶ μιάν, ὅποια νἆναι, γυναίκα, ἄραγε τί θὰ μοῦ ἔλεγε; Πὼς τῆς φταῖμε ἐμεῖς οἱ ἆντρες; Ἄ, γιὰ στάσου!... γιὰ περίμενε!... Ὁ πειρασμὸς τί θέλει καὶ περνάει ἀπὸ μπροστά μας καὶ δὲν πάει ἀπ' ἀλλοῦ; Μήπως τὰ θέλει κι' ὁ κῶλος της; Ἅρπα την κι' ἀπάντησέ μου!
- Πειρασμὸς περνᾶ, σκόνη γίνεται...
Ἔ, πρὶν γίνει σκόνη, πές του κι' ἐσύ:
- Ἔλα νὰ...ξε-σκονιστοῦμε!
Ἄν ἔχεις τὸν τρόπο σου, θὰ σοῦ... Ἄ, γιὰ στάσου! - ἐδῶ μιλᾶμε γιὰ γυναῖκες, σκασίλα μας τί κάνεις ἐσὺ! (Ἔ, ὄχι καὶ τῶν ἀντρῶν τ' ἄπλυτα στὴν φόρα!)
* Μία σύζυγος τὄχει χαρὰ καὶ διασκέδαση νὰ βάζει τοὺς γείτωνες - καὶ τοὺς παραπέρα κοντογείτωνες, ἀκόμα καλλίτερα - σὲ πειρασμὸ.
* Ὁ πόθος εἶναι σὰν τὴν σκιὰ τῆς ἀρετῆς. Πές μου ὑπὸ ποιόν φωτισμὸ κάθεσαι, νὰ καταλάβω ποιός εἶναι ὁ ψηλός, ποιὰ εἶναι ἡ κοντή. Ἀπὸ σεβασμὸ δὲν λέω: ὁ ψηλέας καὶ ἡ κοντοστούπα, ἔ, δὲν κάνει!
* Ἄν συμβεῖ τὸ ἀντίστροφο, νἄχουμε λίγο πόθο καὶ πολλὴν ἀρετή, κάποιος πρέπει γράψει τὸ παραμῦθι "Ὁ πεντάμορφος καὶ τὸ τέρας, - αὐτή".
Ὤ, αὐτὰ γιὰ τοὺς ἐλεύθερους καὶ τοὺς παντρεμένους κυρίως θρησκευτικῶς.
Οἱ ἐρωτρευμένοι εἶναι κανενὸς ἀνυπάρκτου παππᾶ εὐαγγέλιο.
Οὕς ὁ ἔρως ἐμπουρδούκλωσεν, πειρασμὸς οὐ χωρεῖ ἐνδιαμέσως καὶ μὴ χωριζέτω αὐτοὺς διὰ τὴν βλακείαν μιᾶς στιγμῆς καὶ μόνον!
Ὄχι μεσιέ, νὰ σᾶς λείπει μαντάμ, ἄν πεῖτε ὕστερα ἕνα:
- Συγγνώμη, ἀγάπη μου!
Τὸ ἕνα γρήγορα θὰ γίνουν δύο:
- Συγγνῶμες, ἀγάπες μου! (Κάτι μοῦ λέει πὼς διέπραξα ἐδῶ γραμματικὸ σφᾶλμα - πάντως ὄχι κλινοσοφιστικό).
Ἄν εἶναι ἔτσι, ἀπευθύνομαι κι' ἐγὼ σὲ ἄντρες, νἄχουν νὰ θυμοῦνται τὶς παραινέσεις τοῦ γέρο-Κλινοσόφιου:
- Ἀφοῦ εἶσαι ποὺ εἶσαι κερατάς, βάζεις ποὺ βάζεις κέρατα, παντρέψου νὰ τελειώνουμε!... Προπαντός, νομιμότης.
Μὴ μὲ ρωτήσεις:
- Νὰ παντρευτῶ ἄσχημη νἄχω τὸ κεφάλι μου ἥσυχο;
Γιατί θὰ σοῦ ἀποκριθῶ:
- Καὶ νἆσαι εἰς διπλοῦν κερατὰς κάθε ποὺ θὰ σὲ κερατώνει;
Κι' ἀναρωτιέμαι: γιατί ὁ "κερατὰς" δὲν ἔχει γένος θηλυκό; Ἤ μήπως ἔχει καὶ τὸ πνίγουν; Μμμ!...θέμα γιὰ ντοκυμανταίρ, μοῦ μυρίζεται.
- Μά, εἶναι τόσο τρομερὸ νὰ εἶσαι κερατάς;
- Ὅσο δὲν τὸ ξέρεις, δὲν μπορῶ νὰ πῶ κάτι τέτοιο. Ἅμα τὸ μάθεις, γίνεται τραγικό!...
- Κι' ἐσὺ, τί μᾶς κλινοσοφιστοσυμβουλεύεις;
- Νὰ παίξετε τὸν "Οἰδίποδα ἐπὶ Κερατῷ" καὶ νὰ χαθεῖτε μιὰ γιὰ πᾶντα στὸ μαῦρο σκοτάδι.
- Μὰ, μᾶς εἰρωνεύεσαι;
- Καθόλου! Μὴν τὸν παίζετε (τὸν Οἰδίποδα), μείνετε στὸ φῶς νὰ...βλέπετε καὶ στοὺς "συναδέλφους", νὰ τὰ λέτε! Ἄ, εἶναι σπουδαῖο τὸ νὰ τὰ λέτε, ἀναμεταξύ σας, οἱ κερατάδες. Ἐν πρῶτοις, παρηγοριέστε. Ἐν δευτέροις, διὰ μόνου τοῦ Λόγου, ὡς μικροὶ κι' ἐσεῖς θεοὶ, μεγαλώνετε εὐχαρίστως τὰ κέρατα τῶν ἄλλων. Αὐτὸ ἄλλωστε θὰ πεῖ "κέρατα": κουτσομπολιὸ καὶ κατατρεγμός, διὰ τὸν φθόνον. Τίποτ' ἆλλο.
Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς ὅλοι νιώθουμε σπουδαῖοι καὶ πλήρεις, μόνον ποὺ ἡ πληρότητά μας συμπληρώνεται κι' ἀπὸ πολλοὺς ἄλλους. Ὅλοι μαζὺ ἕνας κερατάς, ἐλπίζω χωρὶς ἐλλείψεις, πλήρης!
(Σιχαμένε, Κλινοσοφιστὴ, ποὺ νὰ σοῦ χαλάσει τὸ πολυτονικὸ καὶ νὰ μὴν μπορεῖς νὰ ξαναγράψεις, νά!]
[Συνεχίζει ὡς γάτα τσέπης, 9]
~~~~
Ὁ μοντέρνος καὶ ζωντανὸς σελιδοδείκτης ...
Κάπου,
Κάπως, πᾶντα ὁ Ἔρωτας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου