6 Νοεμβρίου 2013, καὶ ὥρα 8:37.

Ἀρχαῖοι Ἕλληνες Λυρικοὶ Ποιητές.

27ον.
~~
* Ἀπὸ τὸν ἀνατρεπτικὸ ἰαμβογράφο Ἀρχίλοχο στὸν λυρικὸ ἀφηγητὴ Βακχυλίδη.
Ἑρμηνευτική προσέγγιση στὴν ἀρχαϊκή λυρικὴ ποίηση. Συγγραφεύς: Χρύσα Ε. Ἀλεξοπούλου. Ἐκδότης: Ἔννοια.

Τὸ μάθημα τῆς κας Ἀλεξοπούλου, στὸ Λαϊκὸ Πανεπιστήμιο, Εὐριπίδου 12, ἔχει ἀρχίσει μὲ ἐπιτυχία ὅπως τὴν φανταζόμουν καὶ τὴν περίμενα· καὶ πιὸ πολὺ μάλιστα.
Ἀκολουθῶντας τὸ δικό της βιβλίο πλέον, (μᾶς ἀνακοινώνει τὸ ἑπόμενο κείμενο) ἐπανέρχομαι. Μὲ Ἀρχίλοχο.

Τὸν Ὀκτώβριο διαδαχτήκαμε τὰ ἤδη μεταφρασμένα ἀπὸ μένα  3ο, 5ο καὶ 17ο.
Ἡ φιλοφρόνησή μου γιὰ τὴν κα καθηγήτρια:
Ἔ, ναί, εἶναι ὡραῖο νὰ σοῦ σερβίρουν τόσο καλὰ μασημένη πνευματικὴ τροφή. Δὲν μπορῶ ὅλα μόνος μου.
~~
Ἀποσπάσματα:
1. εἰμί δ' ἐγὼ θεράπων μὲν Ἐνυαλόοιο ἄνακτος
καὶ Μουσέων ἐρατὸν δῶρον ἐπιστάμενος.
~~
Ἐγὼ εἶμαι ὑπηρέτης τοῦ Ἐνυάλιου τοῦ ἄρχοντα
ποὺ γνωρίζω (κατέχω) ὅμως καὶ τὸ ποθητὸ δῶρο τῶν Μουσῶν.

2. ἐν δορὶ μὲν μοι μᾶζα μεμαγμένη, ἐν δορὶ δ' οἶνος
Ἰσμαρικὸς· πίνω δ' ἐν δορὶ κεκλιμένος.
~~
Μὲ τὸ κοντάρι μου ἔχω τὸ ζυμωτὸ ψωμὶ, μὲ τὸ κοντάρι μου κρασὶ
ἰσμαρικό· καὶ στὸ κοντάρι μου ἀκουμπισμένος πίνω.
===============
Σημ.
* Ὁ Ἀρχίλοχος ἦταν νόθος γυιὸς δούλας, πολὺ φτωχὸς π' ἀναγκάστηκε νὰ πάει μισθοφόρος,
γιὰ νὰ κερδίζει τὸ ψωμί του, ἀλλὰ ὁμολογεῖ πὼς γνωρίζει τὴν Τέχνη τῆς Ποιήσεως.
* Ἰσμαρικὸ κρασὶ ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Θράκης Ἴσμαρος. (Ἰ.Λ.Σκ.)

===============
ἀσπίδι μὲν Σαΐων τις ἀγάλλεται, ἥν παρὰ θάμβῳ,
ἔντος ἀμώμητον, κάλλιπον οὐκ ἐθέλων·
αὐτὸν δ' ἐξεσάωσα. τί μοι μέλει ἀσπὶς ἐκείνη;
ἐρρέτω· ἐξαῦτις κτήσομαι οὐ κακίω.
~~
Ὅσο γιὰ τὴν ἀσπίδα, κάποιος Σάιος* θὰ τὴν χαίρεται, ἀφοῦ τὴν ἄφησα στοὺς θάμνους,
τόσο τέλειο ὅπλο, ποὺ τὸ παράτησα χωρὶς νὰ θέλω,
γιὰ νὰ σωθῶ. Τί μὲ νοιάζει ἐκείν' ἡ ἀσπίς;
κομμάτια νὰ γίνει· κάποιαν ἄλλη θὰ βρῶ καὶ καλλίτερη.
Μετ.: Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
(*) Σάιοι, πολεμικὸς λαὸς τῆς Θράκης, κατὰ τῶν ὁποίων πολέμησε ὁ ποιητής.
Ὁ Ἀρχίλοχος εἶναι ὁ πανανθρώπινος ποιητὴς
ποὺ ἔστρεψε τὸ βλέμμα τῆς Ἱστορίας ἀπὸ τοὺς ἥρωες
στοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους.
Ἰ.Λ.Σκ.

Ἐφέτος τὸ καλοκαῖρι καὶ σήμερα βέβαια 26 Ἰουλίου τοῦ 2018, ἕναν μήνα ἀκριβῶς πρὶν τὰ γενέθλιά μου, 26 Αὐγούστου, ποὺ θὰ εἶμαι 74 χρονῶ, περισώζω δουλειὰ ποὺ ἔκανα πρὶν...πέντε χρόνια, τὸ 2013, καλοκαῖρι πάλι, ὅταν ὅλοι πᾶνε ἐξοχὲς καὶ στὴν θάλασσα, μιὰ δουλειὰ ἰδιαιτέρως δύσκολη, ὄχι μόνον γιατί τὸ περιβᾶλλον δὲν εὐνοεῖ τίποτα ἑλληνικό, μὴν πῶ καὶ ὅτι ἐπιβάλλει ὁ,τιδήποτε μπάσταρδο γλωσσικῶς ἀρκεῖ νὰ θυμίζει ἐντόνως ἀγγλικούρα, καὶ μὴ ἔχοντας ὁ ἴδιος κάνει ἰδιαίτερες σπουδὲς ἑλληνικῆς φιλολογίας, μὲ ὅ,τι ἔμαθα δηλαδὴ στὸ Γυμνάσιο - ὅπου τὰ τελευταῖα μου χρόνια ἤμουν καὶ κάκιστος μαθητὴς καὶ γιατί δὲν μοῦ ἄρεσε τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα καὶ ἐπειδὴ ἐρωτεύτηκα γιὰ πρώτη φορὰ κανονικά (ὄχι παιδιάστικα) καὶ γιατί πολεμήθηκα ἄνανδρα γι' αὐτὸ τόσο ποὺ ἤθελα νὰ πεθάνω, ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία θυμᾶμαι τὴν μάννα μου νὰ μοῦ συμπαραστέκεται ἴδια ἡ κα. Ἄλβινγκ στὸν γυιό της Ὄσβαλντ (<Βρυκόλακες> τοῦ Ἑρρίκου Ἴψεν) μὲ τὴν φωνὴ θἄλεγες τῆς Κατίνας Παξινοῦ (ἠθοποιὸς ὄχι μπούρδα σημερινῆς μεταηθοποιΐας), - καταπιάστηκα χωρὶς καμιὰν βοήθεια μὲ ἀρχαίους συγγραφεῖς, ἐνθυμούμενος ἴσως τὴν προτροπὴ τοῦ λατρευτοῦ μου καθηγητοῦ Γιάννη Σιδέρη ἀλλὰ καὶ τοῦ ἄλλου σπουδαίου φιλολόγου, τοῦ Γεωργίου Παπανδρεοπούλου, ποὺ μὲ ξεχώριζε ἀπ' ὅλους τοὺς συμμαθητές μου (φαίνεται πὼς οἱ φιλοφροσύνες ἀφήνουν ἀνεξίτηλα σημάδια - εὔχομαι σὲ μένα νὰ ἔπιασαν δημιουργικῶς καὶ μόνον), νὰ λοιπόν ποὺ δὲν...ξεκούτιανα (τ' ἄκουσα κι' αὐτό, - δὲν τὸ ἀμολάω ἔτσι τυχαίως, οὔτε περιμένω τὰ λαϊκὰ λάικ σας, ἄν δὲν μπορεῖτε νὰ ἐκτιμήσετε τὸ τί ἔκανα, καλὸ ἤ κακό, νὰ λείπουν τὰ "μοῦ ἀρέσει" σας) καὶ φροντίζω νὰ δώσω κι' ἐγὼ μὲ ὅσους ἐναπομείναμε κάτι ἑλληνικό, σὲ γλώσσα, πιστεύω, ἄψογη ἑλληνικὴ (τὸ κυριώτερο ποὺ μ' ἐνδιαφέρει) καὶ μολονότι δὲν ἔχω τὰ χάλια μου, νὰ πεῖς, ἔ, τὄριξα στὸ γράψιμο, ἀφοῦ ποιός θἄθελε νὰ κάνει παρέα μ' ἕνα σαράβαλο ἀποκρουστικό (δὲν θὰ σᾶς τὴν κάνω αὐτὴν τὴν χάρη, πανερωτεύσιμος θὰ πεθάνω - τελεία καὶ παύλα), ἔ, λοιπὸν ἄς κάνω καὶ μιὰ δήλωση: ἐνῶ ἆλλοι βάζουν κερδοφόρες φωτιὲς στὴν Ἀττική, ἔτσι, γιὰ νὰ ξεκάνουν τὴν Ἑλλάδα, ποὺ πλέον εἶναι Ἀλλοδαπ'-Ἑλλάδα (τὸ δεύτερο συνθετικὸ τοὺς στέκεται στὸ στομάχι - ἀκόμα καὶ οἱ καμένοι γράψανε στὰ ἀγγλικά "Εἴμαστε ζωντανοί", τὸ εἴδαμε στὶς Εἰδήσεις καὶ ἔγινα ἔξω φρενῶν μὲ τὴν ξενομανία τους, τὰ ψώνια τοῦ κερατᾶ, ἀκόμη καὶ σὲ τέτοιες ἐγκληματικὲς καὶ τραγικὲς στιγμές), ἐγὼ κραυγάζω ἑλληνικά:
 - Σῶστε τὸ ἑλληνικὸ κᾶλλος!
 Ἡ Φλέρυ Νταντωνάκη, γιὰ ἄλλους ἴσως λόγους, ψέλλισε πεθαίνοντας: 
- Πούστηδες.
 Μακάρι νὰ τὸ θυμηθῶ καὶ νὰ τὸ ἐπαναλάβω κι' ἐγώ, κι' ἄς μὴν εἶμαι διάσημος νὰ διαδοθεῖ.

24 Αὐγούστου 2013, καὶ ὥρα   17:15.

Ἀρχαῖοι Ἕλληνες Λυρικοὶ Ποιητές.

26ον.

Σόλων, Ὁ σκοπὸς τῆς Νομοθεσίας του.

Ἐγὼ δὲ, τῶν μὲν οὕνεκα ξυνήγαγον
δῆμον, τί τούτων πρὶν τυχεῖν ἐπαυσάμην;
συμμαρτυροίη ταῦτ᾽ ἂν ἐν δίκῃ χρόνου
μήτηρ μεγίστη δαιμόνων Ὀλυμπίων
ἄριστα, Γῆ μέλαινα (*), τῆς ἐγώ ποτε
ὅρους (**) ἀνεῖλον (**) πολλαχῇ πεπηγότας·
πρόσθεν δὲ δουλεύουσα νῦν ἐλευθέρα·
πολλοὺς δ᾽ Ἀθήνας πατρίδ᾽ εἰς θεόκτιτον (***)
ἀνήγαγον πραθέντας, ἄλλον ἐκδίκως,
ἄλλον δικαίως, τοὺς δ᾽ ἀναγκαίης ὕπο
χρειοῦς φυγόντας, γλῶσσαν οὐκέτ᾽ Ἀττικὴν
ἱέντας, ὡς ἄν πολλαχῇ πλανωμένους·
τοὺς δ᾽ ἐνθάδ᾽ αὐτοῦ δουλίην ἀεικέα
ἔχοντας, ἤθη δεσποτῶν τρομευμένους,
ἐλευθέρους ἔθηκα. ταῦτα μὲν κράτει
νόμου, βίην τε καὶ δίκην ξυναρμόσας,
ἔρεξα καὶ διῆλθον, ὡς ὑπεσχόμην.
θεσμοὺς δ᾽ ὁμοίως τῷ κακῷ τε κἀγαθῷ,
εὐθεῖαν εἰς ἕκαστον ἁρμόσας δίκην,
ἔγραψα. κέντρον δ᾽ ἄλλος ὡς ἐγὼ λαβών,
κακοφραδής τε καὶ φιλοκτήμων ἀνήρ,
οὐκ ἂν κατέσχε δῆμον· εἰ γὰρ ἤθελον
ἃ τοῖς ἐναντίοισιν ἥνδανεν τότε,
αὖθις δ᾽ ἃ τοῖσιν οὕτεροι φρασαίατο,
πολλῶν ἂν ἀνδρῶν ἥδ᾽ ἐχηρώθη πόλις.
τῶν οὕνεκ᾽ ἀλκὴν πάντοθεν ποιεύμενος
ὡς ἐν κυσὶν πολλῇσιν ἐστράφην λύκος.
~~~~
Ἐγὼ πάλι, σὰν τί ἐγκατέλειψα, πρὶν τὸ ἐπιτύχω,
ἀπ' ὅσα γιὰ τὰ ὁποῖα συγκάλεσα τὸν δῆμο;
Ἀδιάψευστος μάρτυράς μου, στοῦ χρόνου τὸ δικαστήριο,
ἄς εἶναι ἡ μεγάλη μητέρα τῶν Ὀλυμπίων θεῶν
ἡ σκοτεινὴ Γῆ· ἀπὸ πάνω της ἀφαίρεσα ἐγὼ
τὰ σημάδια τῶν ὁρίων, ποὺ μὲ πολλοὺς τρόπους
εἶχαν καρφωθεῖ παντοῦ·
τότε ἦταν δούλη, τώρα ἐλεύθερη·
πολλοὺς τοὺς εἶχαν πουλήσει, ἄλλους ἀδίκως,
ἄλλους δικαίως, κάποιους ποὺ ἡ ἀδυσώπητη ἀνάγκη
ἐξόρισε, τοὺς ἔφερα πίσω, στὴν θεόκτιστη πατρίδα,
τὴν Ἀθήνα, κι' ἄς μὴ μιλοῦσαν πιὰ τὴν ἀττικὴ λαλιά,
καθὼς περιπλανιόνταν ἀπὸ τόπους σὲ τόπους·
ἐνῶ ἄλλους, ποὺ ζοῦσαν ἀπάνθρωπη δουλεία
ἐντὸς τῆς πόλεως, τρέμοντας στὶς αὐθερεσίες τῶν ἀφεντάδων,
τοὺς ἐλευθέρωσα. Κι' ἔπραξα αὐτὰ μὲν μὲ τὴν ἐξουσία
ποὺ μοῦ δόθηκε, συνδυάζοντας δὲ δύναμη καὶ δικαιοσύνη·
τήρησα δηλαδὴ ὅσα ὑποσχέθηκα.
Θέσπισα νόμους ἀμερόληπτους
γιὰ φτωχοὺς καὶ πλούσιους. Ἄν ὅμως τὸ βούκεντρο
τὄχε πάρει ἆλλος ἄντρας, ἰδιοτελὴς καὶ πλεονέκτης,
δὲν θὰ μποροῦσε τὸν δῆμο νὰ δαμάσει· διότι ἄν δεχόμουν
ὅσα θέλαν τότε οἱ ἀντίπαλοι
κι' ὅσα εἶχαν κατὰ νοῦ γι' αὐτοὺς οἱ ἆλλοι,
ἡ πόλις θἆχε θρηνήσει πολλοὺς ἆνδρες.
Γι' αὐτὸ μὲ σθένος ἀντιτάχτηκα στοὺς πᾶντες,
ἔκανα ὅπως ὁ λύκος σὲ μιὰν ἀγέλη σκύλων.
μετ.: Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
~~
(*) Γῆ, ἡ ἀττικὴ γῆ, μητέρα τῶν θεῶν, βλ. τὸν ὁμηρικὸν ὕμνον "Εἰς γῆν μητέρα πάντων" καὶ τὴν "Θεογονίαν" τοῦ Ἡσιόδου.
(Ὁ μεταφραστὴς).
(**) ὅρος, ὅριο, σύνορο· πέτρινη στήλη στημένη στὰ ὑποθηκευμένα κτήματα· πάνω σ' αὐτὴ ἦταν γραμμένο τὸ ὄνομα τοῦ δανειστῆ καὶ τὸ ποσὸ τοῦ χρέους. ἀνεῖλον, ὑπονοεῖται ἡ σεισάχθεια.
(***) Θεόκτιστη, ἀπὸ τὴν Ἀθηνᾶ καὶ τὸν Ποσειδώνα.
(Οἱ συγγραφεῖς τοῦ βιβλίου).

* Noël Coypel/Νοὲλ Κουαπέλ: Ὁ Σόλων ὑποστηρίζει τοὺς Νόμους του
ἐνώπιον τῶν Ἀθηναίων, 1699.

22 Αὐγούστου 2013, καὶ ὥρα 12.59.

Ἀρχαῖοι Ἕλληνες Λυρικοὶ Ποιητές.

25ον.

Ἀλκαῖος, Συμποσιακὸ τραγοῦδι.

Πίνωμεν· τί τὰ λύχν’ ὀμμένομεν; δάκτυλος ἀμέρα.
κὰδ’ δ’ ἄερρε κυλίχναις μεγάλαις, ἀίτα, ποικίλαις·
οἶνον γάρ Σεμέλας καὶ Δίος υἶος λαθικάδεα
ἀνθρώποισιν ἔδωκ’· ἔγχεε κέρναις ἔνα καὶ δύο
πλέαις κὰκ κεφάλας, ἀ δ’ἀτέρα τὰν ἐτέραν κύλιξ
ὠθήτω...
~~~~~
Ἄς πίνουμε· τί περιμένουμε τοὺς λύχνους; σώνει ἡ μέρα.
Φέρε, φίλε μου, τὰ μεγάλα ποτήρια, τὰ πλουμιστά·
ἀφοῦ τὸν οἶνον, τῆς Σεμέλης καὶ τοῦ Δία ὁ γυιὸς, παυσίλυπον
ἔστειλε στοὺς ἀνθρώπους· ρίχν' ἕνα νερό, δύο κρασί,
ξέχειλα γέμιζε τὶς κοῦπες, κι' ἡ μιὰ τὴν ἄλλη
ἄς τσουγκρίζει.
μετ.: Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
~~

* Σαπφὼ καὶ Ἀλκαῖος, ἔργο τοῦ Lawrence Alma-Tadema, 1881.

21 Αὐγούστου 2013, καὶ ὥρα 16:36.

Ἀρχαῖοι Ἕλληνες Λυρικοὶ Ποιητές.

24ον.

Πίνδαρος, προσόδιο στὸν Ναὸ τοῦ Ἀπόλλωνα.(*)

Στροφή.
Χαῖρ', ὦ θεοδμάτα, λιπαροπλοκάμου παί-
δεσσι Λατοῦς ἱμεροέστατον ἔρνος(**),
πόντου θύγατερ, χθονὸς εὐρείας ἀκί-
νητον τέρας, ἅν τε βροτοὶ
Δᾶλον κικλήσκοισιν, μάκαρες δ' ἐν Ὀλύμπῳ
τηλέφαντον κυανέας χθονὸς ἄστρον...
Ἀντιστροφή.
...ἦν γὰρ τὸ πάροιθε φορητὰ(***) κυμάτεσ-
σιν παντοδαπῶν τ' ἀνέμων
ῥιπαῖσιν. ἀλλ' ἁ Κοιογενὴς(****) ὁπότ' ὠδί-
νεσσι θυίοισ' ἀγχιτόκοις ἐπέβα νιν,
δὴ τότε τέσσαρες ὀρθαὶ
πρέμνων ἀπώρουσαν χθονίων,
ἄν δ' ἐπικράνοις σχέθον πέτραν ἀδαμαντοπέδιλοι
κίονες· ἔνθα τεκοῖσ' εὐδαίμον' ἐπόψατο γένναν.
~~~~
Στροφή.
Χαῖρε, θεόχτιστη, ὦ τῆς ὡριοπλέξουδης Λητῶς
πολυπόθητο βλαστάρι,
κόρη τοῦ πόντου, τῆς μεγάλης Γῆς
ἀτράνταχτο θαῦμα, ποὺ οἱ θνητοὶ
Δῆλον σ' ὀνομάζουν, κι' οἱ μακάριοι Ὀλύμπιοι
τηλεφανὲς τοῦ εὔφορου ἐδάφους ἆστρο...
πρέπει νὰ λείπουν στίχοι.
Ἀντιστροφή.
Πρέπει νὰ λείπει στίχος.
(Ὁ μεταφραστής).
... ποὺ πρῶτα ὅλ' οἱ ἄνεμοι
νὰ πλανιέσαι σὲ φέρναν μὲ ρεύματα,
ἀλλὰ ὅταν πιὰ ἔφτασ' ἐδῶ ἡ κόρη τοῦ Κοίου, μὲ πόνους
τοκετοῦ, τέσσερις ὁλόρθοι κίονες
ἀπ' τῆς θάλασσας τὰ ἔγκατα πρόβαλαν
καὶ πάνω σὲ διαμαντένιες βάσεις κράτησαν
τὸ πλεούμενο βραχονῆσι. Ὅπου ἡ Λητὼ
εὐτύχησε νὰ δεῖ τὴν γέννα της.
μετ.: Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
~~
(*) Δεύτερος τίτλος ποὺ ἀποδίδεται στὸ προσόδιο: Εἰς Δῆλον.
(Ὁ μεταφραστής) .
Αὐτὸ ἐδῶ τὸ προσόδιο ( = τραγοῦδι ποὺ ψάλλεται μὲ συνοδεία αὐλῶν ἀπὸ χορευτικὴ ὁμάδα ποὺ προσέρχεται σὲ ναὸ ἤ βωμὸ κατὰ τὶς γιορτές) τὸ σύνθεσε ὁ Πίνδαρος μὲ παραγγελία τῶν Κείων καὶ τὸ τραγουδᾶ χορὸς ἀπὸ Κείους καθὼς προχωροῦν πρὸς τὸν ναὸ τοῦ Ἀπόλλωνα.
(**) ἔρνος (βλαστός) λέγεται ἡ Δῆλος γιατὶ "βλάστησε" ἀπὸ τὴ θάλασσα.
(***) ἦν τὸ πάροιθε φορητά· πίστευαν ὅτι ἡ Δῆλος ἦταν πλωτὴ, ἀλλὰ ἔμεινε ἀκίνητη στὴ θέση της ἀπὸ τότε ποὺ ἡ Λητὼ γέννησε ἐκεῖ τὰ δίδυμα παιδιά της· γι' αὐτὸ καὶ στὸν στ.3 τὴν ὀνομάζει ἀκίνητον τέρας (ἀτράνταχτο θαῦμα).
(****) Κοιογενής· ἡ Λητὼ ἦταν κόρη τοῦ Τιτάνα Κοίου καὶ τῆς Τιτανίδας Φοίβης.
(Οἱ συγγραφεῖς τοῦ βιβλίου).
~~

   * Ἀπόλλων.

Re: Κλινοσοφιστεῖες καί ὄχι μόνον. 

12 Ἰουνίου 2017, καὶ ὥρα 9:00.

Re: Ἰσλαμικὴ πρακτικὴ σὲ σχολεῖο!!!!

ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ ἔγραψε: Οὔτε συζήτηση.
- --
Ἔχω κάνει ἐξόχως πολὺ θέατρο σὲ σχολεῖα καὶ μάλιστα καὶ ξεχωριστά, δηλαδὴ καὶ μὲ
μαθητὲς ὡς...ἠθοποιούς. Συνολικὰ πλέον τῶν 1.600.- παραστάσεων.
ΧΩΡΙΣ ὑποστήριξη Ὑπουργείων καὶ τὰ τοιαῦτα. Δὲν ὑπῆρξα κανενὸς δοῦλος.

Λοιπόν:
δὲν θὰ δίδασκα ποτὲ ἔργο ποὺ ἔχει προπαγάνδα ὁποιασδήποτε λογῆς.
Ἡ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ εἶναι ἰδανικὸ κι' αὐτὴν θὰ δίδασκα ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὥς τὸ τέλος.
Βασισμένος στὴν Ἱστορία μας π.χ. θὰ παρουσίαζα καὶ ἕναν ἤ δύο Τούρκους,
ὄχι σὰν τέρατα ἀλλὰ μὲ ὅλα τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς ἀλαζονείας τοῦ τυράν-
νου, ὅσο γίνεται πιὸ πιστὰ στὴν εἰκόνα τους (1821), γιὰ νὰ φανεῖ ἡ διαφορὰ
καὶ ὁ ρόλος τους, νὰ ἐπισημανθεῖ ὅμως ἔτσι καὶ τὸ δίκηο τῶν ξεσηκωμένων Ἑλλήνων καὶ τῶν ἄλλων λαῶν.
Ἐννοεῖται πὼς θἄθελα νὰ φαινόταν κι' ὁ ἐνδεχόμενος ρόλος τοῦ προδότη - Ἕλληνα ἄς ποῦμε. Ποτὲ δὲν θὰ ξεχνοῦσα ὅ,τι τιποτένιο. Μόνο ποὺ θὰ τὄδινα στὴν ἐπιμελημένη δοσολογία τῆς διδαχῆς. Στὰ Σχολεῖα ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον διδάσκουμε.

Στὰ καλὰ καθούμενα, μὲ κείμενο "φιλειρηνικῶν" προδιαθέσεων, νὰ δείχνω
ναζιστές, δικτάτορες, κατακτητές..., - δὲν θὰ τὄκανα ποτέ, ἰδιαίτερα σὲ Σχολεῖο ὅπου ἐκπαιδεύονται ψυχὲς καὶ μυαλά. Μοιάζω νὰ λέω τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια. Μᾶλλον θἄθελα νὰ μποροῦσα νὰ ταρακουνήσω ἀνευθύνους ποὺ τὸ παίζουν ἁρμόδιοι καὶ μοντέρνοι.

Υ.Γ. Σὲ ζητήματα θρησκευτικὰ ὑπῆρξα ἀκόμα πιὸ πολὺ προσεκτικός. Στὴν "Μαίρη Πόππινς τῶν Ἀθηνῶν", [87 παραστάσεις], στὴν σκηνὴ τῆς Ἀναστάσεως, ὁρῖστε ἡ σημείωση τοῦ κειμένου μου ποὺ τηρήθηκε στὸ ἀκέραιο:
Πράξη τρίτη.
[Στήν ἐκκλησία. Πάσχα. Μπαίνει ὁ Καπνοδοχοκαθαριστὴς μὲ λαμπάδα, κάνει τόν σταυρό του, ὀρθόδοξα. Ἀργότερα πλησιάζει δυὸ-τρεῖς θεατές, σάν νά εἶναι γνώριμοι ἤ συγγενεῖς του, γιά τό "Χριστὸς Ἀνέστη" (ψιθυριστά). Πᾶντα μέ ἐπισημότητα καί κα-
τάνυξη.

Σὲ λίγο μπαίνουν ἡ Μαίρη Πόππινς, ἡ Ζωίτσα καί ὁ Πιπίνος ἐπίσημα ντυμένοι, μὲ λαμπάδες.
Ἀπό τήν ἀρχή ἀκούγεται - σιγὰ-σιγὰ δυναμώνει - τὸ χορωδιακὸ "Inneggiamo, il Signor non è morto" ἀπό τήν "Καβαλερία Ρουστικάνα" (Μαρία Κάλλας). (...)]

Καλλιτεχνικῇ ἀδείᾳ, ἔβαλα μουσικὴ μεγαλειώδη, ἰταλική, νὰ δημιουργήσω
ἀτμόσφαιρα θρησκευτικοῦ μεγαλείου, ἀλλὰ ἡ ὅλη συμπεριφορὰ τῶν Προσώπων
ἦταν Ὀρθόδοξη, γιατί ζοῦμε στὴν Ἑλλάδα. Καὶ δύο εἰκόνες, ἦταν κι' αὐτὲς ὀρθόδοξες. Τὰ παιδιὰ-θεατὲς νὰ βλέπουν αὐτὰ ποὺ ξέρουν. Ὁ ἦχος τῆς Μουσικῆς νὰ εἶναι
κάτι πρωτόγνωρο, Ὑψηλό. Στὸ θέατρο ἀνοίγουν ὁρίζοντες, - γι' αὐτὸ καὶ ὑπάρχει θέατρο.

20 Αὐγούστου 2013, καὶ ὥρα 13:02.

Ἀρχαῖοι Ἕλληνες Λυρικοὶ Ποιητές.

23ον.

Σαπφώ, Σὲ γυναίκα ἄμουση(*).

Κατθάνοισα δὲ κείσεαι οὐδέ ποτα μναμοσύνα σέθεν
ἔσσετ' οὐδ' ἔρος εἰς ὕστερον· οὐ γὰρ πεδέχεις βρόδων
τῶν ἐκ Πιερίας(**)· ἀλλ' ἀφάνης κἠν Ἀίδα δόμοις
φοιτάσεις πεδ' ἀμαύρων νεκύων ἐκπεποταμένα.
~~~~
Νεκρὴ σὰν θὰ κείτεσαι, ποτὲ μ' ἀγάπη κανεὶς
ἐσένα δὲν θὰ λέει πιὰ τὄνομά σου· ἀφοῦ ποτὲ τὴ ζήση σου
δὲν στόλισαν ρόδα πιερικά· ἀφανὴς κι' ὠχρὴ σκιὰ μὲς τὸ σκοτάδι,
στὸν Ἅδη, μὲ ἄδοξους νεκροὺς τὸν καιρό σου θὰ περνᾶς.
μετ.: Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
~~
(*) Ἀπαίδευτη γυναίκα, ἀμαθής.
(Ὁ μεταφραστής).
(**) Τὰ ρόδα τῆς Πιερίας· ἐννοεῖ τὴ μουσικὴ καὶ τὴν ποίηση (ἀ ν τ ο ν ο μ α σ ί α)· τὰ ρόδα θεωροῦνταν ἀγαπητὰ στὶς Μοῦσες λουλούδια καὶ οἱ Μοῦσες λατρεύονταν στὴν Πιερία.
(Οἱ συγγραφεῖς τοῦ βιβλίου).
~~

  * Τὸ κρεβάτι τῆς Σαπφοῦς, Σὰρλ Γκλαὶρ, 1867.

 Τὸ ἀφιερώνω στὴν συμπαθέστατη Ἀλεξάνδρα Λαδικοῦ.