8 Ὀκτωβρίου 2011, καὶ ὥρα 8:53.

Κλινοσοφιστεῖες.
Γράφει .... ὁ Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

... Στὸ Ἅγιον Ὄρος, τὴν Κυριακή, ὁ πρωθυπουργός!

................................. " ...καὶ ξάπλωσα γυμνούλης μὲ τὸ χέρι ἐκεῖ. Ὁπότε θυμήθηκα:
Κάποτε, νόμιζα πὼς ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡμέρα ξεχωριστή. Πολλὲς Κυριακὲς δὲν εἶχα οὔτε νὰ φάω. Ἐσύ, τὸ ξέρεις, Θεέ μου!
Κάποτε, νόμιζα πὼς τὸ Ἅγιον Ὄρος εἶναι ἅγιο, ἤθελα μάλιστα καὶ νὰ τὸ ἐπισκεφτῶ. Καλὰ ποὺ δὲν πῆγα - ἀρκετὲς ἁμαρτίες ἔχω!
Κάποτε νόμιζα πὼς ὁ πρωθυπουργὸς εἶναι κάτι ξεχωριστό - κι' αὐτὸ δὲν ἔπαψα νὰ τὸ νομίζω: μοιάζουμε, ὅλοι ἐμεῖς, γιὰ πρωθυπουργοί;
Οἱ καλόγεροι ἔχουν μιὰ δόση τρέλλας, πὼς εἶναι πρωθυπουργοί. Ἡ διαφορὰ εἶναι ἐλάχιστη. Δὲν ψηφίζουν Νόμους. Τοὺς διαδίδουν καὶ προσπαθοῦν νὰ τοὺς ἐπιβάλλουν, κάμποσες φορὲς τὸ πετυχαίνουν, ἀλλὰ ὄχι μὲ τὴν μία κι' ἔξω. Γανιάζει τὸ στόμα τους.
Στοὺς οὐρανούς, κράτος καὶ κράτη δὲν ὑφίστανται - αὐτὸ τὸ ξέρουν;
Μὲ ἑλικόπτερο δὲν ἔχω ταξειδέψει ποτέ, οὔτε γκρεμοτσακίστηκα στὴν θάλασσα - ἀλλὰ δὲν ζηλεύω, καλὰ εἶμαι κι' ἔτσι.
Τί θὰ πεῖ Ἀθεόφοβος; Ποτέ μου δὲν φοβήθηκα τὸν Θεό. Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἄνθρωπος. Τὰ πάω μιὰ χαρὰ μαζύ Του κι' Ἐκεῖνος μοῦ κλείνει συχνὰ τὸ ματάκι:
- Μὴ φοβᾶσαι, Κλινό, n' aie pas peur mon cher Clino, ἄνθρωπος, ποὺ πεθαίνει κάθε μέρα, δὲν ἁμαρτάνει, μὲ τὴν ψυχὴ στὸ στόμα.

Ἔμ, ἆλλο πρᾶγμα νὰ προσπαθεῖς νὰ ζήσεις καὶ νἄχεις τὴν ψυχὴ ὅλο μπροστὰ στὰ μάτια σου κι' ἆλλο τὸ νὰ ζεῖς καὶ νἄχεις τὴν ψυχή σου πουλημένη στὸν Διάβολο καὶ νὰ μὴν τὴν βλέπεις πιά.
- Θεέ μου, θὰ μ' ἀφήσεις ποτὲ χωρὶς λεφτά;
- Τὶ λές, βρὲ χαζοκλινούλικο; Ἔχεις παράπονα; Πᾶντα δὲν ἀφαιρῶ κάτι ἀπὸ τοὺς ἔχοντες καὶ σ' τὸ δίνω ἐσένα; Κι' αὐτομάτως ἔχων γίνεσαι κι' ἐσύ;
- Νὰ κοιμᾶμαι ἥσυχος, λοιπόν;
- Νὰ κοιμᾶσαι σὰν βασιληάς, ὅπως ἀξίζεις...
- Καὶ μὲ τὸ χέρι... ἐκεῖ;
- Γιατί ὄχι;
- Μερσί, Γκρὰν Μεσιέ!
- Πὰ ντὲ κουά, σὲρ - ὄχι sir ἀλλὰ cher - Κλινό!...
- Ἄ, δὲν Σὲ ρώτησα, Θεούλη!...
- Λέγε, εἶμαι ὅλος αὐτιά.
- Πειράζει ποὺ γράφω στὸ Φόρουμ; Εἶμαι ἀποτυχημένος τῆς Τέχνης; Εἶμαι ἁμαρτωλός;
- Ἄ, μοῦ βάζεις δύσκολα.
- Ἔχω ἀγωνία, κάποιοι μὲ βρίζουν...Λένε πὼς δὲν τὰ κατάφερα ἀλλοῦ καὶ τελικῶς τὴν ψώνισα. Μήπως νὰ προσχωρήσω στὸ Ἅγιον Ὄρος;
- Μ' αὐτὸ τὸ ψευδώνυμο; Ἀδελφὸς Κλινοσοφίστιος, frère Clinossophistius; Καί, τί νὰ κάνεις ἐκεῖ; Νὰ γράφεις ΚλινοΣουρικοὺς Ὕμνους; Καί, μιᾶς καὶ τὄφερε ἡ κουβέντα, θὰ σὲ ρωτήσω κι' ἐγὼ κάτι: σὲ ποιὸν πιστεύεις πιὸ πολύ, στὸν Σουρῆ ἤ σὲ Ἐμένα;
- Ἐσύ, Θεέ μου, εἶσαι μπὶτ ἀνίκανος νὰ πεῖς ψέματα. Στὴν Ρητορικὴ πῆρες μηδὲν, μόνον στὴν Ποίηση τοῦ Κόσμου ἀρίστευσες...
- Δὲν ξέρεις τί λές. Ἐγὼ εἶμαι Λόγος. Αὐτὸ ἀρκεῖ.
- Δὲν μὲ κατάλαβες, Θεὲ καὶ νὰ Σ' τὸ ἐξηγήσω. Δὲν εἶσαι Ψευδολόγος.
- Ποτὲ κανεὶς δὲν ξέρει, μὴν ὁρκίζεσαι!
- Ἄ, ὅλα κι' ὅλα! Μὲ συγχωρεῖ ἡ Χάρη Σου, ἀλλὰ γιὰ τὸν Γεώργιο Σουρῆ, ὁρκίζομαι, ἔλεγε τὴν Ἀλήθεια.
- Τὶ σὲ κάνει νὰ τὸ λὲς αὐτό;
- Δές, στὴν Ἑλλάδα ζοῦσε - τόση παληανθρωπιά, οὔτε Ἐσὺ δὲν θὰ τὴν ἄντεχες. Τώρα Σοὔχω δέσει τὴ γλώσσα.
- Ἆντε, καλέ. Δὲν πέθανα ἐγὼ κι’ οὔτε πρόκειται... - ἐσεῖς πεθαίνετε καὶ καλὰ νὰ πάθετε.
- Χαίρεσαι; Ντροπή Σου!
- Κλινό, βγάζεις γλώσσα, ἀλλὰ σὲ συγχωρῶ. Σηκώνεις ἀνάστημα ἀλλὰ σὲ προτιμῶ ἔτσι. Σ' ἔφτιαξα ἄνθρωπο, δὲν σὲ προόριζα γιὰ σκουλῆκι...Τἄθελα καὶ τἄπαθα!
- Ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, μὲ τὸ ἴδιο σκεπτικὸ δὲν τοὺς ἔπλασες;
- Νὰ σοῦ πῶ: φαίνεται πὼς κάποια στιγμὴ τὸ πῆρα ἐπάνω μου, πὼς πλάθω ἀνθρώπους, πὼς ἔγινα μάστορης καὶ πὼς θἄπρεπε νὰ προσλάβω μετανᾶστες τοῦ Οὐρανοῦ γιὰ βοηθούς. Καὶ τὴν πάτησα. Αὐτοὶ ποὺ βλέπεις γύρω σου, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι πλάσματα Θεοῦ.
- Καὶ...μὴ μοῦ πεῖς πώς, βάζοντας ἄλλους νὰ πλάθουν ἀνθρώπους, Ἐσὺ τὄριξες στὶς γυναῖκες καὶ στὰ γλέντια;
- Καλά, γιὰ τὸν Δία Μὲ πέρασες;
- Γιατί, ὁ Ζεὺς δὲν ἦταν θεός;
- Ναί, συνάδελφος, δὲν λέω... ἀλλὰ...
- Καλά, κατάλαβα, συνάδελφος ἴσον γιὰ θάψιμο!
- Μόνος του θάφτηκε!
- Ἔ, ἔ, ἔ! Σὲ τὰ μᾶς;
- Τρὲ σὲρ - cher, μὴν ξεχνιόμαστε - ὅταν διαβάζεις ἱστορίες καὶ Ἱστορία, καλλιεργεῖς τὶς ἐπίγειες γνώσεις καὶ τὴν φαντασία σου. Ὁ Θεὸς εἶναι Ἀγάπη. Ἐγὼ, εἶμαι Ἀγάπη. Δὲν χρειάζομαι οὔτε γνώσεις οὔτε ἱστορίες καὶ Ἱστορία, - γκέκε;
- Μ' ἔριξες πάλι!
- Δὲν ξέρω ἀπὸ κλινοσοσφιστεῖες ἐγώ. Ὅ ἐλέχθη, ἐλέγχθη.
- Καλά, καλά, μὴν ἀγριεύεις! (Τί σοῦ εἶναι, μωρέ, αὐτὸς ὁ Θεός... Μὲ τίποτα δὲν τρώγεται).
..................................................................................... μὲ χοὲς στοὺς νεκροὺς ἔρωτες".

4 Ὀκτωβρίου 2012, καὶ ὥρα 1:55.

* Κλινοτρικυμίες,
ἀπὸ τὸν Ἰάνη Λὸ Σκόκκο.

γ ά τ α τσέπης, 4.

Κι' ὁλοάξαφνα νιώθεις σὰν μαῦρο γατάκι ποὺ ὁ διάολος σὲ σπρώχνει νὰ μπεῖς στὴν ἐκκλησία - κι' ἀφοῦ τὸ ξέρεις: ἐκειμέσα δὲν χωρᾶς!
- Νιάου, θέλω νὰ πῶ κάτι κι' ἐγὼ στὸν Θεό, κακὸ εἶναι;
Νὰ μιλήσεις σὲ δεύτερο καὶ θεῖο πρόσωπο, ὁ μονόλογος σ' ἔχει ἐξαντλήσει, ἡ Ἐκκλησία εἶναι Ταχυδρομεῖο Προσευχῶν, μπορεῖς νὰ τὰ πεῖς καὶ χωρὶς γραμματόσημο, μ' ἕνα μόνον κεράκι, ποὺ κι' αὐτὸ δὲν ἐπιβάλλεται σ' ἄπορους... - ναί, ἀλλὰ ὄχι καὶ τὰ γατάκια νἄχουν τέτοιες ἀξιώσεις!
- Θεέ μου, τί ἀπελπισία! Νὰ μὴν ξέρω τί νὰ σκαρφιστῶ νὰ μπῶ μέσα, ὅταν μάλιστα βλέπω στὸν οὐρανὸ ὅτι ὅπου νἆναι θὰ ξεσπάσει μπόρα. Φτωχὸ γατάκι εἶμαι, ὀρφανό, σὰν τὶς "δυὸ ὀρφανὲς"*, - κι' ἐγὼ τρίτο.
Οἱ ἄνθρωποι τοῦ μόχθου δὲν προλαβαίνουν νὰ προσευχηθοῦν ἀλλὰ τὰ ἐλεύθερα γατάκια δὲν ἐπιτρέπεται νὰ μὴν προσεύχονται δι' ἑαυτὰ καὶ ἀλλήλους. Καὶ πᾶντα ἡ προσευχὴ κάνει καλό, μπωκοὺ ντὲ καλὸ - πές καὶ τ' ἀντίθετο σὰν μπορεῖς, - μπορεῖς;
- Νιάρρρ = ὄχι!
Μήπως ἄν κάνω ὑπομονὴ κι' ἀνέχομαι τὰ πᾶντα (ἄς ποῦμε χαστούκια τῆς μοίρας, κέρατα τῆς γυναίκας μου, προδοσία τῆς πατρίδας μου καὶ ἆλλα πολλὰ τέτοια... ποὺ δὲν τὰ πολυγαταλαβαίνω, νὰ! φιλῶ τὴν πατούσα μου ἄν λέω ψέμματα!) εἶναι κι' αὐτὸ μιὰ προσευχή;
Ὤχ! Τὶ θυμήθηκα. Ἐμεῖς τ' ἀλαφροπάτητα γατάκια μπορεῖ νὰ μποῦμε κάπου καὶ σὲ στιγμὲς ἀκατάλληλες καὶ νὰ τὰ δοῦμε ὅλα! Κι' ἀπ' τὴν τρομάρα μας νὰ τρέξουμε καὶ νὰ τὰ γκρεμίσουμε ὅλα! Εἴμαστε ἀπροσδοκήτως ἐπικίνδυνα πλάσματα. Δὲν ἀκουγόμαστε. Σὰν τὰ σιγανὰ ποταμάκια πού, οὐαὶ κι' ἀλλοίμονο ἄν τύχουν στὸ διάβα σου.
Θἄθελα νὰ ἤμουν πλᾶσμα μὴ καταραστέο - γιατὶ ὅλα τὰ γήινα κάποιο προπατορικὸ ἁμάρτημα μᾶς ἔχει στιγματήσει διὰ παντὸς καὶ γατὸς ἤ γατῶς (δὲν θυμᾶμαι πῶς γράφεται αὐτὸ τὸ τελευταῖο).
Ἄ, ἕνα περιστεράκι!... Aὐτὸ τὸ πάναγνο θεαγάπητο πουλάκι, ἄν τὸ τρώγαμε, ἡ πόλη θἆταν πεντακάθαρη. Καὶ ὅμως, σπάνια ἡ τύχη μὲ βοηθάει νὰ τσακώσω κανένα.
Οἱ πάναγνες κουτσουλιὲς ἔχουν εὐλογημένα φτερὰ καὶ τσοὺπ!... - ἆντε πιάσ' το τὸ πουλάκι ποὺ πέταξε.

Ἄχ, ἕνας Κλινὸ θέλει νὰ μὲ χαϊδέψει, θὰ τοῦ κάτσω.
- Μπονζοὺρ, λὲ σά!
- Μπονζοὺρ, μεσιὲ λὲ Κλινοζοφίστ.
- Μπορῶ νὰ σ' ἀγκαλιάσω;
- Ἀπόλαυσέ με, σερί, στὴ διάθεσή σου - καὶ χωρὶς γρατσουνιὲς! Μπορῶ νὰ σὲ γλείφω;
- Καὶ τὸ ρωτᾶς;
Τέτοιες συναντήσεις, μάλιστα! Ἀληθινὰ ραντεβοὺ ἐρωτευμένων δὲν πιάνουν μπάζα. Tὸν κοιτάζεις, σὲ κοιτάζει στὰ μάτια, ποὺ εἶναι καὶ τ' ὡραιότερο τοπίο συναντήσεων.
Ἄχ, ὅλα τὰ μάτια ποὺ κοιτάζουν τ' ἀγαπημένο τους πλασματάκι, θἄπρεπε νὰ φωτογραφίζονται γιὰ Λευκώματα, ποὺ θὰ τὰ ξεφυλλίζεις στὰ γεράματα, ὁπόταν θὰ πικραίνεσαι λιγώτερο.
- Δὲς! Στὴν κόρη τοῦ ματιοῦ ἐκείνης ἤ ἐκείνου, ἐσύ! κάποτε, εὐτυχισμένος ἤ εὐτυχισμένη, γιὰ πᾶντα... - ἔστω, ἀποτυπωμένο γιὰ πᾶντα!
- Πῶ! πῶ!...
- Ὄχι, μή! δὲν θέλω ἄλλα ραντεβού, ἀρκετὰ σταυρώθηκα.
- Καλέ, μὴν κάνεις ἔτσι! ἀναμνήσεις κοιτάζουμε, μέσ' ἀπ' τὴν πρώτη τους ἐμφάνιση. Δὲν σὲ σφάξαμε!...
Kαὶ ὅμως, σὲ ὅλους τοὺς ἔρωτες, ὁ ἀθῶος σφαγιάζεται. Ὁ πιὸ ἐρωτευμένος.
Οἱ γάτες δὲν τὰ καταλαβαίνουν αὐτά, δὲν αὐτοκτονοῦν ἀπ' ἀγάπη, τὰ μάτια τους μόνο βγάζουν καὶ χαίρονται.
- Σιγά, βρὲ Κλινό! Ἐσὺ στὸ τέλος θὰ μᾶς πεῖς, ἐμᾶς τὶς γάτες, καὶ ζῶα! Πιὸ κτήνη ἀπὸ σᾶς, ρώτα καὶ τὸν Θεό, δὲν ὑπάρχουν!...
- Αὐτὸ μπορεῖ Ἐκεῖνος νὰ τὸ παραδέχεται. Κι' ἄλλωστε γι' αὐτὸ καὶ δὲν ἔχει μοῦτρα νὰ παρουσιαστεῖ, νὰ παραδεχτεῖ δημοσίως:
- Ἐγὼ, ὁ Πλάστης σας, ἐγώ, ἀλλοίμονό μου, σᾶς ἔπλασα ἔτσι. Πρωτάρης ἤμουν, λάθος ἔκανα, συγγνώμη, σᾶς ζητῶ ταπεινὰ συγγνώμη, σάμπως ξανάφτιαξα ποτέ μου Κόσμο; Μιὰ φορὰ τὴν παθαίνει κανεὶς, προσευχηθεῖτε γιὰ Ἐμένα, σ' Ἐμένα φυσικά - καὶ κάτι μπορεῖ νὰ γίνει, μὲ τὴν βοήθειά σας ἀσφαλῶς! Γιατί γι' αὐτὸ σᾶς ἔδωσα Λόγο καὶ Ὕπαρξη, κι' ὄχι γιὰ νὰ..., π' ὅλο αὐτὸ ἔχετε στὸν νοῦ σας, στὸ... - φτού! κακιὰ λέξη θἄλεγα.
- Μὲ τὴν ἄνεσή Σου, πὲς ὅ,τι θές. Καὶ τὸν Ἔρωτα, μὲ τὰ κλινικὰ συμπτώματά του, Ἐσὺ μᾶς τὸν ἔδωσες - μονάχα ποὺ δὲν εἶχες ἰδέα περὶ ἔρωτος καὶ τώρα τραβᾶς κι' Ἐσὺ τὰ μαλλιά σου - κι' ἄς μὴν ἔχεις.
- Βλάσφημο γατί, μὲ τὸν Κλινὸ κάνεις παρέα; Στὴν Κόλαση θὰ πᾶς.
Γατάκι, σύνελθε. Δὲν χρειάζεται νὰ πεθάνω γιὰ νὰ πέσω στὴν ψησταριά. Εἶμαι ἤδη στὴν κόλαση κι' ἐπιβιώνω μ' ὅλες τὶς φλόγες ποὺ καῖνε μέσα μου. Βρὲ χαζό, ἀφοῦ ἔχω ν' ἀγαπῶ ἐσένα, ἡ ζωή μου δὲν εἶναι ἄδεια, δὲν εἶναι κόλαση.
- Ἔτσι μοὔρχεται νὰ σὲ γλείψω, Κλινό μου, ἀπὸ πάνω ὥς κάτω.
- Ὅπου σοῦ πῶ ἐγὼ... - πουθενὰ ἀλλοῦ, νἄμαστε ἐξηγημένοι!

[Συνεχίζει ὡς: γάτα τσέπης, 5.]
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
* Οἰ δύο ὀρφανὲς, πασίγνωστο καὶ στὴν Ἑλλάδα θεατρικό ἔργο τῶν Ἀντὸλφ ντ' Ἐνερὺ καὶ Eὐγενίου Κορμόν.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~

2 Μαρτίου 2015, καὶ ὥρα 1:39.

Ἆλλα πράματα ἔψαχνα νὰ βρῶ καὶ...τί ἆλλα ποὺ βρῆκα (κάπως ξεχασμένα).
* * *
Καλλίτερα un coeur νἆναι ouvert ou fermé.
Ἀγάπης ἔκφραση, style distingué:
Διάπλατη σοῦ δίνω τὴν καρδιά μου.
Σύ, τὴν ἀφήνεις comme il est,
mal fermé.

En expression d' amour, λόγια πικρά.
Δάκρυα ἐγκαίω στὴν καρδιά σου.
Κι' ὅμως τὰ βράδυα μας εἶναι γλυκά,
τρυφερά.

Βοήθεια! Σ' ἀγαπῶ...- pas de secours!
Κωμικὰ τραγωδοῦν οἱ καρδιές μας.
Μ' ἀγαπᾶς, σ' ἀγαπῶ! Est-il si lourd
ce beau jour?
Ἀθήνα 8 Ἰουλίου 1972.

* * *
Εἰς Διονύσιον Σολωμόν.
Καὶ εὐτυχὴς ἐγώ,
Δὲ σκιάζομαι θωριὲς θανογεννῆτρες,
Ὅσο λούωμαι σιμά Σου
Τ' ἄρωμά Σου
Τὸ αὐγινό.

Σ' τὸν οὐρανὸ
Τὶς ἀστραπὲς προστάζεις νὰ ἐγγίζω
Κ' ἐκεῖ ματιαντικρύζω
Τὸν ὕστερό μου Ἔρωτα
Μ' ἀστέρια του,
Ποὺ λέξες σου
'Γενῆκαν, Σολωμέ,
Ἄντρα πρῶτε
Κ' Ἕλληνα τρανέ!
Δάφνες
Καὶ πάλι δάφνες Σὲ στολίζω.
Κι' ἄ μὲ καιρὸ μαραίγνωνται,
Μὲ δάκρυα Σ' τὶς ποτίζω.
Ἀθήνα, 28 Μαΐου 1966.
* * *
Τὸ 10ο παραμῦθι,
ποὺ δὲν εἶναι
παραμῦθι.
Καθὼς περνοῦσαν οἱ μέρες μακρυά σου,
κάτι δὲν ἄφηνε τὴ ζωή μου
νὰ κυλήσει στὴν ἀσκήμια.
Ἦταν αὐτὸ ποὺ "ἔφυγε" ἀπὸ σένα.
Μὴ λυπᾶσαι. Δὲν ἔχασες τίποτα. Ὅλα βρίσκονται
μέσα στὴν ἁγνὴ ψυχή μου.
Ἡ παρθενιά σου,
ὁ Ζὰκ Πρβέρ,
οἱ βαθειὲς ἀνάσες σου,
τὰ δάκρυά σου,
τὰ τρεξίματά σου νὰ μὲ βρεῖς,
τὸ ἄρωμα κάθε πόρου
τοῦ κορμιοῦ σου,
οἱ στίχοι σου, οἱ θλίψεις σου, ἡ προσδοκία ἑνὸς παιδιοῦ,
οἱ φιλοδοξίες σου γιὰ μένα, γιὰ σένα...
Ὅλ' αὐτὰ ὑπάρχουνε,
στὸν Μαγικὸ Κόσμο τῆς Τέχνης μου.
Ἐκεῖ, θὰ τὰ βρίσκεις ἀθάνατα ξανά.
Μάθε πὼς ὁ Ἰάνης σου δὲν θὰ πεθάνει,
ὅπως δὲν πέθανε ὁ Λόρκα.
Ἡ ἀγάπη τὸν ἄγγιξε μὲ τὸ ραβδί της
καὶ τὸν ἔκαμε ὥριμο,
τὸν ἔκαμε ἄντρα.
Μὴ λυπᾶσαι. Δὲν ἔχασες τίποτα, ὡριμάζεις καὶ καλὸ θά 'ναι νὰ μὴ γίνεις πάλι "παιδί".
Νὰ δἐχεσαι τὴ ζωὴ ὅπως εἶναι,
νὰ τὴν κάνεις τέχνη ὅπως ξέρεις.
Ἐσύ,
μιὰ μέρα θὰ βγάλεις ἀπ' τὰ σπλᾶχνα τὸ βλαστάρι σου.
Αὐτὸ εἶναι ἡ ἀνώτερη δημιουργία στὴ Γυναίκα.
Αὐτὸ εἶναι ἡ πρώτη ἀφορμὴ Μοναξιᾶς στὸν ἄντρα.
Ἄν δὲν ἤμουν καλλιτέχνης, δὲ θἄθελα νἄμουνα ἄλλου εἴδους δημιουργός.
Θὰ λυπόμουνα ποὺ δὲ θἄμουνα γυναίκα νὰ γεννήσω παιδί.
Ἀλλὰ ἔτσι, εἴμαστε μιὰ χαρά.
Ἔχουμε τὰ βιβλία μας.
Θὰ γεννήσουμε παιδιά. Θὰ γεννήσουμε τέχνη.
Θὰ σ' ἀγαπῶ.
Θὰ μὲ καμαρώνεις.
Ἄν συνεχίσεις τὸ μπαλέτο, ἄν καλλιεργήσεις τὶς γραφικές σου τέχνες,
θὰ κάνεις κάτι σωστό. Νά τα ὅλα ἐξηγημένα.
Δὲ βιαζόμαστε. Οἱ σκοποί μας θὰ προχωρήσουν κάπως ἀργά.
Παράλληλα θὰ χαιρόμαστε: ἄν πᾶμε στὴν Κέρκυρα μαζύ; Πῶς τὸ βλέπεις αὐτό;
Περιμένω ν' ἀγκαλιαστοῦμε. Θὰ σὲ λούσω μ' Αὐγουστιάτικους χυμοὺς
καὶ ἥλιο.
Θέλω ν' ἀγγίξω μὲ τὰ χείλη μου καὶ πάλι
τὴ γύρη σου.
"Τὸ χέρι μου,
ἡ διάφανη αἰωνιότητα τοῦ ὀνείρου σου.
Τὸ ὄνειρό μου,
ἡ διάφανη αἰωνιότητα τοῦ χεριοῦ σου".
Ἀθήνα, Αὔγουστος 1968.
Λίγες μέρες μετά, χωρίσαμε στὰ δυὸ γιὰ πᾶντα,
τὸν πρῶτον ἔρωτά μας.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
~~

12 Ἰουλίου 2011, καὶ ὥρα 6:46.

. γατουλίσιμα σερενάτα.
Σκέφτηκα νὰ γράψω μιὰ καντσονέτα,
γλύκα μου, γατούλα ποὺ λαχταρῶ,
νἆμαι 'γὼ Ρωμαῖος κι' ἐσὺ Τζουλιέτα...
Τέλος, σερενάτα θὰ πῶ θαρρῶ.

Οὕνα γατουλίσιμα σερενάτα
σκάρωσα γιὰ σένα σὲ σὸλ ματζόρ.
Ἄλλη πιὸ τσαχπίνα δὲν ξέρω γάτα,
νιάρ, νιάρ, νιὰρ νιάρ! Νιὰρ ντέλ' μίο κουόρ!

Ἐσὺ π' ὀμορφαίνεις τὰ κεραμίδια,
μ' ἔχεις τυλιγμένο σὲ μιὰν οὐρά.
Θἄχεις στὸ λαιμὸ χίλια μπιχλιμπίδια,
πάρε μιὰ καρδιά καὶ μιὰ ζαφορά!

Οὕνα γατουλίσιμα σερενάτα,
μὲ τὸ μαντολίνο σοῦ τραγουδῶ.
Νὰ καὶ δυὸ ψαράκια ἀλὰ μαρινάτα...
νιὰρ, νιὰρ, νιὰρ, νιάρ! Σοῦ κλινοραψωδῶ.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

26 Ἰουλίου 2012, καὶ ὥρα 7:57.

* Εἴπαμε, πιὸ πρὶν..." Θέατρο, Ραδιόφωνο καὶ Παιδιά.
1995, φθινόπωρο. * Δὲν ἔπρεπε νὰ ξαναδουλέψω ( εἶπαν οἱ γιατροί...) "΄, δὲν ἄντεξα πάνω ἀπὸ τέσσερις μῆνες ἄεργος. Ἔγραψα"(;) ἔργο νὰ...μὴν κουράζομαι!
Ρόλος ποὺ θὰ ἑρμήνευα; ----------------> Παραγωγὸς θεατρικῶν ἔργων γιὰ παιδιά, άπὸ...Ραδιοφώνου!
1996, χειμώνας, μετὰ τὰ Χριστούγεννα, καὶ ἄνοιξη. * Ἡ παράσταση μέσα σὲ ὑποτιθέμενο "ραδιοφωνικὸ σταθμὸ"(!) καὶ ἀπὸ τὸ Ραδιόφωνο
...ἄκουγες, ὅ,τι... ἄκουγες. Ταυτοχρόνως καὶ ἐκ τοῦ φυσικοῦ!
Καὶ κάθε τόσο, κάποιο παιδὶ-θεατής, καλεσμένο, ἄκουγε, μαζὺ μὲ τοὺς ἄλλους θεατές, τὸν ἑαυτὸ του καὶ...
ραδιοφωνικῶς!
Μεταδίδω (γραπτῶς) ἕνα τραγοῦδι:
Ἐμβατήριο τῶν θεατρίνων.
Παραπαμὰμ παραπαπὰμ παραπαπὰμ ...
Θέλω θέατρο, νὰ παίζω· ράδιο, νὰ τραγουδῶ·
τὰ παιδιὰ νὰ μ' ἀγαπᾶνε καὶ νὰ τοὺς χαμογελῶ.
Θέλω θέατρο νὰ παίζω καὶ νὰ μὲ χειροκροτοῦν·
καὶ τρανζίστορ νὰ κρατᾶνε, ὅπου πᾶν' κι' ὅπου σταθοῦν!
Μὲ θέατρο, τραγούδια καὶ πολλὰ παιδιά,
ξεχνῶ τὸν ὕπνο κι' ὅλα σας τὰ φαγητά...
Μὲ θέατρο, τραγούδια καὶ τρελλὸ χορό,
θὰ γίνω ἔξυπνο παιδὶ καὶ ζωηρὸ
καὶ στὸ Σχολεῖο θἆμαι πρῶτο στὸ μυαλό!...
Παραπαμὰμ παραπαπὰμ παραπαπὰμ ...

Ναὶ ἀλλὰ χθὲς βρῆκα καὶ τὴν...Ἔναρξη - ...καὶ θέλω νὰ τὴν περισώσω:

* 1996. Πέρασαν περίπου 5 μῆνες ἀδράνειας: οἱ γιατροὶ ὅλοι εἶχαν πεῖ νὰ μὴν...ξαναδουλέψω,
ποτέ!
Πῶς αὐτὸ θὰ μοῦ ἦταν δυνατόν; Κι' ἀποφάσισα νὰ γράψω μιὰ κωμωδία γιὰ μικρὰ παιδιὰ, ὅπου, ἐγὼ δὲν θὰ ἔκανα σχεδὸν τίποτα: μόνο θὰ μιλοῦσα καθιστός, κάπου ἐκεῖ νὰ μὲ βλέπουν!
Ἦταν καὶ ἡ μοναδικὴ ἀποτυχία μας.
Παίχτηκε ἀπὸ Ἰανουάριο ἕως Ἰούνιο, κάπου 60 φορές. Ἔ, κοντὰ στὰ ἆλλα, ἄς δημοσιεύσω κι' αὐτό. Κάνω κανένα ἔγκλημα; Ἕξη μῆνες βγάλαμε τὸ ψωμί μας.
1η λοιπὸν δημοσίευση τοῦ...ἀνύπαρκτου κειμένου.

* Θέατρο, ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ καὶ παιδιά.
~~~~
[Ἀκούγονται διάφοροι σταθμοὶ ραδιοφώνου καθὼς κάποιος γυρίζει τὸ κουμπὶ ψάχνοντας. Ἐνδιάμεσα ἡ φωνὴ τῆς Ζωῆς...]
ΖΩΗ: Τὸ Θέατρο τοῦ Ὀνείρου...
[Ἡ βελόνα προχωρεῖ ἀλλὰ ἀπανωτὰ ἀκούγεται ἡ Μιμή]
ΜΙΜΗ: Τί!;... τί ἦταν αὐτό;...Θέατρο, εἶπε!...
[Ξαναπιάνεται ὁ σταθμός. Πάλι ἡ φωνὴ τῆς Ζωῆς]
ΖΩΗ: Λοιπόν, τὸ Θέατρο τοῦ Ὀνείρου, ποὺ εἶναι θέατρο γιὰ μικρὰ παιδιὰ... (μουσικὴ γέφυρα) ... σᾶς παρουσιάζει ἕνα ἔργο τελείως τρελλό!... τελείως ραδιοφωνικό... τελείως... τελείως, οὔφ! - σάμπως ξέρω κι' ἐγὼ τί τελείως; (μουσικὴ γέφυρα) Ἕνα ἔργο ἀπ' αὐτὰ ποὺ γράφει ὁ Ἰάνης Λὸ Σκόκκο. (μουσικὴ γέφυρα) Συνήθως, γιὰ σᾶς γράφει, ποὺ εἴσαστε καλὰ παιδάκια δυόμισυ, τριῶ, τριάμισυ, τεσσάρω, τεσσεράμισυ, πέντε χρονῶ!... Οὔφ! Λαχάνιασα μὴν ξεχάσω καμιὰν ἠλικία σας!
(μουσικὴ γέφυρα) [Φωνὴ τῆς Μιμῆς]
ΜΙΜΗ: Σπύρο, τρέχα, μιλάει ἡ Ζωίτσα στὸ ραδιόφωνο!...
ΣΠΥΡΟΣ: Ποὖναι;... Ποὖναι, καλὲ, δὲν τὴν βλέπω!...
ΜΙΜΗ: Σῶπα κι' ἔλα ν' ἀκούσουμε. Στὸ ράδιο εἶπα... γιὰ μᾶς λέει...γιὰ τὸ θέατρό μας...
ΖΩΗ: Στὸ ἔργο παίζει ἡ μαμά μου, ἡ κυρία Μιμὴ Γουλέτα.
ΜΙΜΗ: Ἄχ, πρῶτο-πρῶτο τὄπε τὄνομά μου! Νἆναι καλὰ ἡ κορούλα μου!...
ΣΠΥΡΟΣ: Σςςς... Πάψε βρὲ μαμά, ν' ἀκούσουμε! Γλώσσα δὲν βάζεις μέσα - τί 'σαι σὺ, μωρέ!...
ΖΩH: Τὸ ἔργο λέγεται "Θέατρο, Ραδιόφωνο καὶ Παιδιά". [(μουσικὴ γέφυρα) (χειροκροτήματα). Φωνὴ τοῦ Ἰάνη].
ΙΑΝΗΣ: Et le spectacle commence, ὅ μεθερμηνευόμενον: ἀρχίζουμεεεεε!...
Ἀνοίγει ἡ αὐλαία.
~~
Ὕστερα γίνονταν ὅλα αὐτοσχέδια, χωρὶς κείμενο (προσέξτε το αὐτό) μὲ μοναδικὸ ὅπλο τὴν πείρα μας (κι' αὐτὸ προσέξτε το) καὶ μὲ ἄξονα τὸν ἐνθουσιασμὸ τῶν παιδιῶν-θεατῶν. Ὅλες οἱ κριτικὲς ἦταν παρεμφερεῖς:
ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΕΣ: - Αὐτὴ τὴ φορὰ, κυρ-Ἰάνη μᾶς ἀπογοητεύσατε!... Πᾶρτε τὰ λεφτὰ ἀλλὰ...

Στὴν ἑπομένη σαιζὸν εἴχαμε τὸ: Δήμητρα καὶ Περσεφόνη μαζὺ μὲ τὸ Μιὰ Κοκκινοσκουφίτσα ἀλλοιώτικη.
Οὐδὲν κακὸν ἀμιγὲς καλοῦ.
Ἡ δουλειὰ σώζει.

Δύο ὧρες ἐντατικὴ φροντίδα γιὰ ἀναδημοσίευση μιᾶς Κλινοσοφιστείας. Τὸ χαίρομαι. Καὶ ξαφνιάζομαι ποὺ ἔτσι θυμᾶμαι καὶ τί εἶχα γράψει κάποτε. Ἐλέγχω τὸν νοῦ μου, τὰ λεγόμενά μου. Καμιὰ φορὰ καμαρώνω! Γιὰ ἕνα πρᾶγμα: ποὺ πασχίζω μὲ εἰλικρίνεια νὰ φανῶ χρήσιμος εἰς ἑαυτὸν καὶ εἰς ἄλλους, καταγράφοντας τὴν πείρα μου ζωῆς, ἕναν καρπὸ ποὺ ὅσο ὡριμάζει, ἀντὶ γιὰ γλυκύτερος, τόσο πιὸ πικρὸς γίνεται, ἄν καὶ μὲ δροσίζει αὐτὸ τὸ ἀναμενόμενο. Δὲν θέλω νὰ πεθάνω ἀνίδεος καὶ χωρὶς νἄχω γευτεῖ...

3 Ἰουλίου 2011, καὶ ὥρα 6:08.

Re: Ἔχετε ἀπατήσει στὸν γάμο σαs;

Κλινοσοφιστεῖες,
Γράφει ὁ Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

------------------------------ Ἔρωτας, ὅπως πίνεις, ὅπως τρῶς κι' ὅπως πεθαίνεις.

................................. " ...καὶ ξάπλωσα γυμνούλης μὲ τὸ χέρι ἐκεῖ. Ὁπότε θυμήθηκα:
Ἀγαπητή μου Μοιραῖα_Ὅλα, ποὺ λὲς αὐτά,
ἔχεις τὸ ..εὖγε μου.

moiraia_ola ἔγραψε: Μην νοιάζεσαι αγαπητέ μου χιόνι για μένα. Αντέχω τους μικροαστικούς σου χαρακτηρισμούς χωρίς να μού κάτσουν καθόλου βαριά για το βράδυ,
Όπως το θέτεις, ναι . Είμαι μια καραπουτανάρα που έχω που και που ανάγκη στη ζωή μου να ερωτευτώ, να αυτοεπιβεβαίωθώ και να αγγίξω ένα ξένο σώμα που θα μού θυμίσει πως είμαι γυναίκα, πως είμαι άνθρωπος με ορμές και πως μού αξίζει να ζήσω ζώντας τις μικρές και μεγάλες χαρές.

Με μεγάλη χαρά να σε δεχόμουν μέσα μου, μόνο που πάντα υπερτερεί η αγάπη μου για την οικογένειά μου
για τον άντρα μου και το παιδί μου
για τη ζωή που με τόσο κόπο στήσαμε και τα λοιπά και τα λοιπά.

Το ότι έχω τα κότσια να παραδέχομαι αυτό που όλοι φαντασιώνονται βουβά δε μέ ενοχλεί να μέ ρίχνει στα μάτια τα δικά σου και κάποιων άλλων,
άλλωστε αν ήταν ο άντρας μου μπροστά, θα σού απαντούσε όπως ειχε κάνει σε κάποιον άλλον στο παρελθόν:
και τί σέ νοιάζει εσένα, ρε φίλε, αν είναι πουτάνα; εγώ τή γουστάρω για αυτό που είναι και για αυτό την έχω γυναίκα μου

εσένα, σού εύχομαι να βρεις μια που να μη μού μοιάζει, αν και πολύ φοβάμαι πως θα δυσκολευτείς αρκετά.

Ἐννοεῖται πὼς διάβασα καὶ τὰ προηγούμενα. Καὶ ξέρεις πὼς τὴν ἀποκλειστικότητα νὰ κουβεντιάζεις τέτοια ζητήματα μὲ καθαρὰ μυαλὰ...δὲν τὴν ἔχει τὸ Φόρουμ.γκρ, κακὰ τὰ ψέματα, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι πίσω ἀπὸ τὸ ψευδώνυμο προστατεύονται. Καὶ θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι πιὸ εἰλικρινεῖς μὲ τὸν ἑαυτό τους.
Μπροστὰ στὴν Ἀλήθεια ὅλοι, μὰ ὅλοι, δὲν ξέρω οὔτε κἄν μία ἐξαίρεση, εἶναι δειλοὶ ἤ ψεῦτες. Ἤ ἀνίδεοι - δὲν τὴν ξέρουν.
Κι' ὅπως βλέπεις καὶ ὅπως μὲ ξέρεις (ἔχουμε μιλήσει δεκάδες ὧρες) ἀναλαμβάνω τὴν εὐθύνη τῶν ὅσων λέω.
Ναί, ἐκτιμῶ ἀρκετούς, καταλαβαίνω τὸ ἀνθρώπινο καὶ πολλὲς φορὲς πάω πάσο καὶ δὲν δίνω συνέχεια. Καὶ συμβολικά, τοὺς...ἐξαιρῶ! Καὶ συμπαραστέκομαι.
Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει πὼς θὰ καταπιῶ καὶ τὶς γελοιότητες τῶν ἄλλων. Κάποιοι διαφημίζουν καὶ τὸ βρώμικο σέξ (εἶναι μιὰ... λαχταριστὴ ἐκδοχὴ τοῦ βρώμικου μυαλοῦ τους). Οἱ ἄνθρωποι λαχταροῦν βρωμιά - καὶ ἐξ αὐτῆς τῆς λαχτάρας τους, κρίνουν καὶ τοὺς ἄλλους ὅλους ὡς “βρώμικους”.
Ἔχω δεῖ μάννα - μητέρα - μαμὰ νὰ ψάχνει στὶς Ἀγγελίες γιὰ βρώμικο σὲξ νὰ στείλει τὸν τριαντάχρονο γυιό της.
Καί, φυσικά, νὰ θέλει, γιὰ τὸν κανακάρη της, γυναίκα ἁγνὴ καὶ πιστή. Χριστιανικῶν ἀρχῶν.

Ἔχεις δίκηο μ' αὐτὰ ποὺ λές.
Ἀγάπη ὑπάρχει. Ὄχι τόσο συχνὰ ὅσο θέλουν νὰ λένε.
Τὸ περιβᾶλλον σπανίως συγχωρεῖ ὅσους ἀγαπήθηκαν. Μόνον ὅσοι ἀγάπησαν καὶ ἀγαπήθηκαν χαίρονται ὅταν οἱ ἄλλοι ἀγαπιοῦνται.
Τὸ νὰ κάνεις σὲξ εἶναι κάτι ὅπως πίνεις, ὅπως τρῶς κι' ὅπως πεθαίνεις. Ἄν δὲν βγαίνει νόημα ἀπ' αὐτά, χέσ' τα κι' ἄσ' τα.

Ἀνοχή, ὑπάρχει. Συγκρατημός, ὑπάρχει. Κυριαρχεῖ ἡ πουστιά, τὴν ἔχουμε ὅλοι μέσα μας στὸν μέγιστο βαθμό. Ἀξιέραστοι καὶ ἀπεχθέραστοι. Καὶ στὴν πρώτη εὐκαιρία ξενογαμιόμαστε ἀλλὰ δὲν ἔχουμε τὸ θᾶρρος ὅλοι νὰ τὸ ποῦμε - τουλάχιστον ἐκεῖ ποὺ ἔχουμε χρέος νὰ τὸ ποῦμε.
Γι' αὐτὸ ἡ πράξη μας λέγεται καὶ πουστιά. Καί, ὅταν μᾶς δοθεῖ ἡ εὐκαιρία, κάνουμε καὶ προτιμοῦμε ἀπερίσκεπτα καὶ ἀσυζητητὶ τὴν πουστιά. Ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, ἔχει τὴν δέουσα γλύκα της κι' ἡ πουστιά: εἶναι ἐκδικητικὴ ἀνταπόδοση καὶ ἀποζημίωση τῶν ὑποχωρήσεών μας σὲ ὅσα μᾶς διέψευσαν.
Ἀλλά, ἐνῶ ἡ δική μας μοσχοβολάει, τῶν ἄλλων ζέχνει. Ἡ δική μας ἔχει τοὺς λόγους της, τῶν ἄλλων ἡ πουστιὰ εἶναι ἀνηθικότης.

Τὸ νὰ ξενογαμηθεῖς ὅμως εἶναι, ἀπὸ μόνο του, φυσικὸ καὶ...
Ὡραῖο; Τυχερό; Ἄτυχο; Θὰ δείξει.
Κι' ἄν τὸ παραδέχεσαι, εἶναι ἀνδρισμός.
................................................................................ μὲ χοὲς στοὺς νεκροὺς ἔρωτες".

* * *

3 Ἰουλίου 2011, καὶ ὥρα 8:40.

~~~~
Κάπως συνέχεια ἐκ τοῦ προηγουμένου.
* * *
Φίλε - νὰ σὲ πῶ φίλο; νομίζω δὲν ἔχουμε ἀνταλλάξει ἀκόμη κάποια λόγια ἀλλὰ σὲ λέω: φίλο, δείχνοντας τὴν προδιάθεσή μου - Sid Vicious , ἔχω διαβάσει τελευταίως πολλὰ μηνύματά σου καὶ βρίσκω ἐνδιαφέρον στὸ νὰ τὰ προσέχω.
Ξέρεις, ἔτσι στριμμένος ποὺ εἶμαι, τώρα μάλιστα ποὺ γέρασα, σπάνια θ' ἀκούσεις καλὴ κουβέντα ἀπὸ τὸ στόμα μου γιὰ κάτι ἤ γιὰ κάποιον. Ὅλο καὶ πιὸ σπάνια.
Ἄκου τώρα. Μὲ τὴν Μοιραῖα_Ὅλα καὶ τὴν ἄποψή της, ἐξηγήθηκα. Ἡ ἴδια μὲ εὐχαρίστησε κατ' ἰδίαν ἀλλὰ τὸ βρίσκω περιττό, ἀφοῦ ξέρει πὼς δὲν θὰ τὸ ἄφηνα ἔτσι.
Ποτὲ τίποτα δὲν εἶναι ὁριστικό, τελεσίδικο.
Καμιὰ φορὰ ἀνασκευάζουμε (πράττοντας πολὺ σωστά) καὶ τὰ ἴδια τὰ λόγια μας, γιατὶ κάτι μπορεῖ νὰ μεσολάβησε καὶ...
Ὅμως, ἡ σκέψη [ἤ καλλίτερα οἱ σκέψεις ὅπως "λέμε" ἀρκετοὶ ἐδῶ: καὶ οἱ πράξεις, προσθέτω ὁ ὑποφαινόμενος] δὲν μπορεῖ νὰ δεχτεῖ περιορισμούς, τόσο στὴν φυσική της πορεία (ἀκριβῶς ὅταν σκεφτόμαστε, δηλαδή) ὅσο κι' ὅταν τὴν μαρτυροῦμε, προφορικῶς ἤ γραπτῶς.
Ὅταν μιὰ ὁμολογία εἶναι εἰλικρινὴς ἤ μιὰ σκέψη κάνει ἕνα βῆμα μπροστά, πετάγονται τὰ ΜΑΤ μὲ τὰ γκλὸμπς καὶ τὰ ἀσφυξιογόνα νὰ μᾶς κάνουν Σύνταγμα!

Πρὶν ξαναμπῶ, (εἶχε τὸ βύσμα συνδέσεως ὁ γυιός μου), σκεφτόμουν νὰ γράψω αὐτό:
* ὅταν ὁ ἄντρας ἀπατάει τὴν γυναίκα του, εἶναι μάγκας * ὅταν ἡ γυναίκα λέει καὶ μόνο ὅτι σκέφτεται ἄν μπορεῖ ἤ ὄχι νὰ ἀπατήσει τὸν ἄντρα της, εἶναι πουτάνα!

Κατ' αὐτούς - ὄχι κατ' ἐμένα, ἔ;
Πουτάνα, συχνάκις, εἶναι ὅταν δὲν τὸν ἀπατᾶ - καὶ τὴν ἐπιβραβεύουν ὅλοι! σὰν νὰ ἦταν τίμια - ἀλλὰ τοῦ κάθεται πιστὴ (!) ἐπειδὴ τὴν ταΐζει.
Ὅταν προτιμᾶ νὰ σηκώνει τὰ πόδια παρὰ νὰ πάει νὰ δουλέψει κτλ.

Θὰ ἐπαναλάβω κάποια χιλιοειπωμένα μου:
~ δεκάδες ἄνθρωποι μὲ ἐμπιστεύονται, γυναῖκες κι' ἆντρες (γιὰ μένα, τρίτο φύλο δὲν ὑπάρχει καὶ συγχίζομαι ὅταν τὸ λένε, ὅποιαν δραστηρότητα κι' ἄν ἔχει κανεὶς πάνω στὸν ἔρωτα)
καὶ συνεπῶς ἔχω δικαίωμα νὰ μιλῶ...
~~ εὐτυχῶς, μὲ ὅλα τὰ καλὰ καὶ μὲ ὅλα τὰ κακὰ τοῦ ἔρωτα, τὸν ἔχω ζήσει μὲ τὸ παραπάνω. Καί, παρὰ τὸ ὅτι πλησιάζω τὰ 67, ἡ μπογιά μου περνάει ἄθικτη ἀκόμη καὶ ἀρέσω σὰν 25άρης, ὁπότε ἀπωθημένα μὴν ψάχνει κανεὶς νὰ μοῦ βρεῖ, τουλάχιστον ὄχι τόσο χοντροκομμένα σὰν τὰ δικά τους, γιατί: κάπου κάτι κάπως θὰ μοῦ ἔλειψε καὶ μένα, ἄνθρωπος εἶμαι, δὲν δήλωσα ποτέ μου Δίας ποὺ καὶ τί δὲν χάρηκε!... Ναί, αὐτὸν - δὲν τὸ σκέφτηκα - πρέπει ν' ἀρχίσω νὰ τὸν ζηλεύω...
~~~ ἀρκετοὶ μὲ ἀποφεύγουν - καὶ τοὺς ξέρω: ἕναν-ἕναν καθὼς καὶ μία-μία - γιὰ τὰ κλινοσοφιστικά μου...
Ἀλλά,
προέχει ἡ Ἀλήθεια. Ἡ Ἠθικὴ δὲν εἶναι μέρος στέρησης. Ἠθικὴ εἶναι συνείδηση, ἐπίγνωση, μέτρο ἄριστο.
Τώρα, ἄν οἱ ἀτυχεῖς καὶ οἱ ἀδικημένοι πάσης φύσεως ἔχουν ἄλλην ἄποψη, πρεβυωπίας, ἔ, δὲν θὰ καταστρέψουμε καὶ τὸν Ὁρίζοντα γιὰ νὰ τοὺς τὸν χώσουμε στὰ μάτια τους. Ὅ,τι βλέπουν βλέπουν.
Γειὰ χαρὰ.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

* * *

4 Ἰουλίου 2011, καὶ ὥρα 8:02.

Ἀναγκαστικὴ (;) συνέχεια ἐκ τοῦ προηγουμένου καὶ τοῦ πρὸ προηγουμένου,
τουτέστιν: - Ἔχουμε καὶ προηγούμενα νὰ λογαριάσουμε, ἔ;
* * *
Naida ἔγραψε: Εκδικητικά, φυσικά και θα τό έκανα! Και αν θα μέ πονούσε μια αυτός, εγώ θα τόν πονούσα τριπλά.
* Ἐκδικητικά: ἄς ποῦμε ναί. Ἄν μπορεῖς βέβαια νὰ βρεῖς εὔκολα καὶ σύντομα (πρὶν κρυώσει τὸ πρᾶγμα) τὸ "ἐργαλεῖο" ἐκδικήσεως.
Δὲν νομίζω πὼς γίνονται ἔτσι ἐπιτυχῶς διεξοδικὰ (καὶ ὄχι σπαστικὰ) αὐτὰ τὰ πράγματα. Ἐσὺ θὰ χάσεις.
Ἐκτὸς κι' ἄν ἔχεις τὸν τρίτο ------> ἐφεδρικό, στὸ "περίμενε..." - ἄρα ἤδη ἔχεις ἀπατήσει, μὲ τὴν σκέψη καὶ τὴν "πρόβλεψη" καὶ μόνον, ἐσύ. Τὸ ἴδιο κάνει.
* Δὲν θὰ μποροῦσες νὰ τὸν πονοῦσες τριπλά.
Ὁ ἄνθρωπος ποὺ δηλώνει (αὐτὸς) ἐρωτευμένος καὶ παράλληλα κάνει καὶ κάτι ἆλλο (ἕνα μαθαίνεις ἐσύ, - ὅμως εἶναι ἕνα ἤ εἶναι καὶ ἆλλα πολλὰ;) κάπου ἔχει φύγει, ἔστω κι' ἄν ἔχει ἀράξει καὶ βολεύεται μὲ σένα, γιὰ πολλοὺς καί διαφόρους λόγους.
Πάντως, ἄν τὸ κάνεις, δὲν θὰ πονέσει, σὲ βαβαιώνω. Θὰ θιγεῖ ὁ ἐγωισμός του. Κι' ἐσὺ, δὲν θὰ ἱκανοποιηθεῖς, δὲν θὰ τὸ εὐχαριστηθεῖς, ποὺ λέμε. Καὶ τότε ἀρχίζουν τὰ δράματα.
Εἶναι τυχαῖο ποὺ οἱ τέχνες θρέφονται μὲ ἐρωτικὰ δράματα περισσότερο παρὰ μὲ ὅ,τι ἆλλο; (Μυθιστόρημα, θέατρο, κινηματογράφος, ποίηση, τραγοῦδι...)
* Θὰ ἔπρεπε τὰ ζευγάρια νὰ ἔχουν μεταξύ τους κάποιαν ἐμπιστοσύνη, γενικῶς.
Μιὰν ἰδιαίτερη ἐμπιστοσύνη στὸ νὰ λένε τί σκέφτονται ἐνδομύχως. Κάτι ποὺ δὲν θὰ ἔκαναν ἐνδεχομένως παρὰ μονάχα μὲ πολὺ ἔμπιστο φίλο ἤ ἐξ ἴσου ἔμπιστη φίλη τους. Ὅλοι μας θέλουμε νοεροὺς...συνενόχους; μάρτυρες; θεατές;
* Εἴμαστε στὴν σκηνὴ ἑνὸς θεάτρου ποὺ βολοδέρνει. Εἶναι σπουδαῖο νὰ διαλέγεις τοὺς θεατές σου.
Κι' ὅσο δοκιμάζεις ἐσὺ τὸν ρόλο σου (πρόβες μόνον κάνουμε, τὸ ἔργο τῆς ζωῆς μας δὲν ἀνεβαίνει σὲ καμιὰ σκηνή, μονάχα τὸ φορᾶμε κοστοῦμι στὴν κάσα μας, νεκροί. Γι' αὐτὸ μᾶς φέρνουν καὶ λουλούδια, μήπως καὶ χαροῦμε.
Καὶ ὅλοι, κλαῖνε ἀπὸ συγκίνηση, ἆλλοι γιατί κάπως μᾶς ἔνιωσαν, ἆλλοι γιὰ νὰ δείξουν στοὺς ἄλλους παρευρισκομένους ὅτι καὶ αὐτοὶ σκαμπάζουν ἀπὸ θέατρο, συγγνώμη ἀπὸ ζωὴ ἤθελα νὰ πῶ. Καὶ ὅλοι τρῶνε κόλυβα (τὰ συγχαρητήριά μας) καὶ λένε:
- Θεὸς σ' χωρέσ' τον = καταπληκτικὸς ἤτανε στὸν ρόλο τοῦ ζωντανοῦ!
ὅπως καὶ:
- Ζωὴ σὲ λόγου σας!... = Μπράβο!...Ἔχετε ἐλπίδα!...).
* Τὸ νὰ ἔχεις φαντασιώσεις (= δηλαδὴ πὼς τὸ κάνεις καὶ ἔτσι κι' ἀλλοιῶς κι' ἀλλοιώτικα, τώρα, πάντα τώρα, μὲ τοῦτον, μὲ κείνην, μὲ ὅλους, μὲ ὅλες) εἶναι ἀπολύτως φυσιολογικό. Ὄχι ὅλη τὴν ὥρα, ἐννοεῖται, τὸ τρίτο ἤ τὰ τρίτα καὶ τὰ ρέστα πρόσωπα καὶ πράματα νὰ εἶναι μπροστά, νὰ συμμετέχουν ἀκατάπαυστα! Τότε ἔχουμε ἀσθένεια, νοσηρότητα.
* Ἄν συμβεῖ (δὲν λέω νὰ τὸ ἐπιδιώξεις) κάτι ...ἔκτακτο, δὲν εἶναι καὶ τόσο τραγικό. Μάλιστα, τὸ θεωρῶ εὐτυχέστατο συμβὰν ἀφυπνίσεως.
Ναί, μὴν μᾶς παίρνει καὶ ὁ ὕπνος στὴν ἀγκαλιά κάποιου καὶ ξυπνήσουμε πρὸ...ἐκπλήξεων!
Ὁ ζωντανὸς νοῦς δὲν κάθεται μὲ κλειστὰ τὰ μάτια ποτέ.
Ἁπλῶς, ἀρέσκεται νὰ περιεργάζεται τὰ ἴδια, μὲ χίλους τρόπους. Ἀλλά, θέλει καὶ τὸ διαλειμματάκι του - καμιὰ φορά, μόνο γιὰ νὰ ξαλαφρώσει, τίποτα πιὸ σοβαρό. Ἀλλὰ καὶ μόνο τὸ νὰ κοιτᾶς, ὁδηγεῖ στὶς...ἁμαρτιοῦλες!
* Κι' ἄς φτάσουμε στὸ ὅτι τὸ γεγονὸς ...μαθεύτηκε! Προτιμῶ νὰ τὸ ἔχει πεῖ κανεὶς ὁ ἴδιος, ἀλλὰ δὲν εἶναι πᾶντα τόσο εὔκολο. Εἴπαμε, λοιπὸν: μαθεύτηκε. Ὁ "ἔνοχος" πρέπει νὰ ἐπανορθώσει μὲ μιὰ ξεκάθαρη ἐξήγηση. Καὶ ὁ ἆλλος, νὰ δεῖ τὸ πρᾶγμα μὲ τὴν ματιὰ τῆς φύσεως καὶ τῆς εἰλικρινοῦς ἱκανότητάς του νὰ τὸ παραβλέψει, χωρὶς νὰ τὸ διαγράψει ἀπὸ τὰ κατάστιχα (ἔτσι κι' ἀλλοιῶς ἡ μνήμη εἶναι ἐκεῖ: αὐθαίρετη κι' ἀλύγιστη) καὶ νὰ μὴν ζητήσει ἐκδίκηση.
Νὰ ξέρει πὼς εἶναι ὁ ἀπὸ πάνω. Ὁ κατὰ τύχην ἄμεμπτος. Νὰ τὸ πιὸ σημαντικό - ὅλα εἶναι σημαντικὰ - γιὰ τὸν ἐγωισμό μας:
νὰ εἴμαστε σιωπηρὰ ὁ ἀπὸ πάνω.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

* * *

4 Ἰουλίου 2011, καὶ ὥρα 12:05.

Ἐλπίζω κι' εὔχομαι μετ' ἀγανακτήσεως
νὰ μὴν ἐπανέλθω εἰς ἄλλην συνέχειαν ἐκ τοῦ προηγουμένου
ποὺ εἶχε καὶ προηγούμενο καὶ πρὸ προηγούμενο!
* * *
Pal ἔγραψε, βλέπω τὶς τελευταῖες στιχομυθίες καὶ συμπεραίνω:
Με κεράτωσες; Σε κερατώνω ή κάτι παρόμοιο, λίγο έτσι, κάπως αλλιώτικα, τόσο ανάλαφρα! Σα να παίζετε χαρτιά όχι με λεφτά αλλά με στραγάλια.
Δεν σού ψεγαδιάζω κάτι, απλώς σε σένα απευθύνομαι.

Οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις δὲν εἶναι πᾶντα τόσο ἀνάλαφρες, ἀκόμα καὶ σὲ κείνους ποὺ ἔχουν πᾶντα καὶ θὰ ἔχουν πᾶντα λεφτὰ καὶ δὲν θὰ τοὺς λείπει τίποτ' ἆλλο πέρα ἀπὸ λίγη ἀληθινὴ ἀγάπη (ἄν ἔχουν ἀντιληφθεῖ καλῶς ὅτι ὑπάρχει καί κάτι τέτοιο ταπεινὸ καὶ θεϊκό).
Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη δὲν εἶναι μόνο "πετυχημένο" κρεβάτι (αὐτὸ τὸ ξέρουν ὅλοι κι' ὅλες οἱ πορνοστὰρ).
Ἐκεῖ, στὸ κρεβάτι, καλῶς ἤ κακῶς, κρίνεται, παίζεται, ἀρχίζει ἤ καὶ τελειώνει.
Ἀλλὰ ἀνθίζει στὴν ὑπόλοιπη ζωὴ. Ἡ ἀξία τῆς ἀληθινῆς ἀγάπης φαίνεται σὲ ὅλες τὶς ἆλλες στιγμές, πέρα ἀπὸ τὸ κρεβάτι.
Καλὸ κρεβάτι δὲν σημαίνει καὶ ἀγάπη ἀπαραιτήτως.
Ἕνα κερατάκι, ὅπως ξαναέγραψα, ἴσως νὰ μὴν εἶναι τίποτα ποὺ νὰ τραβᾶς μὲ ὀδύνη τὰ μαλλιά σου ἀλλὰ μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ μαχαιριά.
Τὰ ψέματα, τὰ κωλοθέατρα ποὺ παίζουν οἱ ἔνοχοι, σὲ βάρος τοῦ ἀνυποψίαστου ἤ τοῦ ἀδύναμου, αὐτὰ κάνουν τὸ δράμα.
Κι' ὅταν ὑπάρχει δράμα, τὰ κυριλήκια εἶναι καραγκιοζηλήκια.
Ὄχι, δὲν λέω νὰ γίνεις: ξεφωνημένη ἤ ὄχι Μήδεια, Τραβιάτα, σκυλοτράγουδος ἤ ὄχι Ὀθέλλος, Ἴλαρχος ("Πατέρας")...
ἀλλὰ...
... νὰ ποὺ γίνεσαι ἁπλῶς Μήδεια, Τραβιάτα, σαφῶς Ὀθέλλος, Ἴλαρχος!
Καὶ σ' αὐτό; Σίγουρα ἔφταιγε, πού, τότε, δὲν ὑπῆρχε τὸ Φόρουμ.γκρ, τὸ Περὶ Ἀνέμων καὶ Ὑδάτων καὶ οἱ ἀνώνυμοι Ψευδωνυμομάχοι του.
Τώρα ἡ ἀνθρωπότης ἀπέκτησε τὸ Διεθνὲς Νοητικό Τερατοδρόμιό της.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.