Κλινοσοφιστεῖες.

γράφει ὁ Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

Κάπου, κάπως, πᾶντα ὁ ἔρωτας.

[3η δημοσίευση, ἀπὸ 1η σὲ «Ἀνοχύρωτη Πόλη», τεῦχος 26, 3 Ἰανουαρίου 2008].

..............................................καὶ ξάπλωσα γυμνούλης, μὲ τὸ χέρι ἐκεῖ. Ὁπότε θυμήθηκα:

Φιλαρμονικῆς καὶ Φιλελλήνων 2. Καλῶς τὸ ἐννοήσατε: γωνία εἶναι. Μὲ φιλία στὴν ἁρμονία. Λέξη ἑλληνικὴ καὶ παγκόσμια.
Φιλία γιὰ τοὺς Ἕλληνες. Ἄλλη μία ἀποκλειστικότης.
Καὶ μὲ ποιά φόρτιση ἑνώνονται οἱ δύο δρόμοι, αὐτὲς οἱ δύο ὁδοί! Στὴν Κέρκυρα, μωρὲ κουζουλέ...! Μὲ τὶς 18 φιλαρμονικές
της.
Στὸν τέταρτο ὄροφο, ἐκεῖ ποὺ θἄπρεπε νὰ κοιτάξει ὁ Γρηγόριος Ξενόπουλος, νὰ εἴχαμε τὴν τοπικὴ «Στέλλα Βιολάντη», Ἐν-
νοῶ, θεὸς σ'χωρέστην, τὴν Θεοδώρα Μωραΐτη. Ὄχι, δὲν εἶταν ἐκεῖ τὸ σπίτι της. Ἐκεῖ ἔμενε ὁ ἔρωτάς της.
Στὸν τέταρτο ὄροφο, ἄνοιγε τὰ παράθυρά της ἡ κοντέσσα Κωστάντζα καὶ χαιρετοῦσε τὸν Ἅγιο Σπυρίδωνα, ποὺ τὸν ἔβλεπε
πᾶντα προφίλ. Θὰ μποροῦσε νὰ ἔδενε σκοινὶ ἀπὸ τὸ παράθυρό της ὥς τὸ καμπαναριό, ν' ἁπλώνει τὰ ροῦχα της. Θὰ τῆς τὴν
ἔκανε τὴ χάρη ὁ Ἅγιος, θρήσκα ἀληθινὴ ἤτανε.
Ὡστόσο, ἕνας ἔρωτας ἤ σατανὰς μπῆκε στὴ μέση καὶ μ' ἕνα σκουριασμένο ψαλίδι ἔκοψε δεσμοὺς μιᾶς ὁλόκληρης ζωῆς.
Ὁ γυιός της, ὁ νεαρὸς Σπυρίδων, τόλμησε καὶ ἐρωτεύτηκε τὴν πρώτη του ἐξαδέλφη - τὴν Θεοδώρα. Δἒν ἤξερε ποιάν ἐρωτεύ-
τηκε ἀλλὰ πάντως ἐκείνην. Ἀλλὰ κι' αὐτή, κοῖτα ποιόν βρῆκε κι' ἀγάπησε! Αὐτὸν ποὺ δὲν ἤξερε ποιός ἦταν.
Ἡ σινιόρα Μωραΐτη καὶ ὁ νεαρὸς κόμης Λὸ Σκόκκο...τοὺς πῆρε καὶ τοὺς σήκωσε. Αὐτὴ φταίει! Ὄχι, αὐτὸς φταίει! Λάθος, αὐ-
τή! Οἱ κοπέλλες τοὺ 1925 ποὺ κατεβαίνουν ἀπὸ τὸ Κανόνι στὴν Σπιανάδα, πατρός τε καὶ μητρὸς συνοδευόντων, βλέπουν μό-
νον κάτω, μὴ σκοντάψουν καὶ στρέφουν μόνον πρὸς τὴν καμπάνα ποὺ χτυπᾶ, νὰ κάνουν τὸν σταυρό τους. Τὰ ἀγόρια ἀπαγο-
ρεύονται διὰ ξεμαλλιάσματος. Σιὸρ Βιολάντης τοὺς χρειάζεται.
Ποῦ τὴν βρῆκε; Ποῦ, πῶς, πότε τὰ κατάφερε καὶ τὸν βρῆκε κτλ. κτλ., νὰ σᾶς τὰ ποῦν οἱ κουτσομπόλες, ὄχι ἐγώ. Δὲν εἰδικεύ-
ομαι ἐγὼ νὰ ἐξευτελίζω τοὺς ἔρωτες γιὰ χατῆρι τῆς προστυχιᾶς σας. Εὐτυχῶς, ἡ Θεοδώρα δὲν ἔγινε «φαρμακωμένη»
τοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ. Τὴν εὐχαριστῶ ποὺ πρωτοφίλησε τὸν πατέρα μου. Οἰκογενειακοὶ ἐχθροὶ οἱ γονεῖς. Κοντὸς ψαλμός,
τὴν γαμήσανε κι' οἱ δυό τους τὴ ζωή τους. Ἐκείνη ἔμεινε ἀνύπαντρη. Τὴν γνώρισα τὸ 1965, μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Πίπη. Ἐκεῖ-
νος, σὰν εἶδε τὰ τὰ μαχαίρια, φοβήθηκε προφητικὰ τὸν «Ματωμένο Γάμο» τοῦ Λόρκα, ποὺ ἐστερεῖτο φυσικὰ καὶ τῆς μουσικῆς
τοῦ Χατζιδάκι (νά, πάλι, ἡ ἁρμονία...), ἄφησε σύξυλο τὸν δάσκαλό του ζωγράφο, ποὺ τὸν ἀνέλαβε ἀπὀ ἑπτὰ χρονῶν, καί,
περιφρονῶντας Ποντικονῆσι, Ἀχίλλειον καὶ δὲν ξέρω κι' ἄν πρόλαβε νὰ ἀνάψει κανένα κερὶ στὸν Ἅγιο (ἐγώ, γιὰ ἄπιστο τὸν
εἶχα), μἀννα νὰ τοῦ φωνάζει ἀπὸ τὸ παράθυρο: «- Πίπη!... Πίπη, ποῦ πᾶς;... » καί, Μαντόνα Σάντα! Μπῆκε στὸ καράβι πὲρ
ἀντάρε ἴν Ἀτένε. Γιὰ πᾶντα, σέτσα ριτόρνο.

2007. Θεέ μου, ὕστερ' ἀπὸ τόσους ἔρωτες, ἀκόμα ζῶ! Χωρὶς ἔρωτα. Καί, Σεπτέμβρη μήνα, ἀνιχνεύω τὰ φαντάσματα.
Φιλαρμονικῆς καὶ Φιλελλήνων 2, γωνία δηλαδή. Ἀνεβαίνω στὸν τέταρτο ὄροφο. Στὴν πόρτα διαβάζω: Εὐάγγελος Δερπέγκολ-
λα. Βγαίνει μιὰ κυρία κάπως μεγάλη. Ἡ πόρτα ἐλάχιστα ἀνοιχτή. Ὁ παππούς, ὁ Τζιοβάννο-Μαρία, ἴσως κοιμᾶται...ἴσως
τραγουδάει Φίγκαρο στὸν ὗπνο του.
- .... Ὁρῖστε, τί θέλετε;
Θὰ ἦταν ἀνόητο νὰ μὴν ἔχασκε τὸ στόμα της, ὅταν μὲ ἄκουσε νὰ λέω:
- Ἦρθα, κυρία μου, νὰ κλάψω. Ἐδῶ γεννήθηκε ὁ πατέρας μου. Καὶ ἐρωτεύτηκε. Ἀφῆστε με νὰ κοιτάξω λίγο μέσα καὶ νὰ κλά-
ψω. Σᾶς εὐχαριστῶ. Μὴ φοβᾶστε, δὲν εἶμαι κακός. Ἐπικίνδυνο εἶναι τὸ νὰ μὴν κλαῖς.
Καὶ σωριάστηκα.

Υ.Γ. Κανένας ἔρωτας δὲν παθαίνει πρὶν ἀπὸ μᾶς.

..................................................μὲ χοὲς στοὺς νεκροὺς ἔρωτες.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ἡ νέα αὐτὴ δημοσίευσις,
ἀφιερώνεται στὸν Κερκυραῖο συγγραφέα Δημήτρη Κονιδάρη,
μὲ πολλὴ ἐκτίμηση γιὰ τὸ ἔργο ποῦ προσφέρει
καὶ στὸ Μουσεῖο Σολωμοῦ.

* * *
* Οἱ θεῖοι Μωραΐτες (ἀδέλφια). Καθιστὴ ἡ Θεοδώρα.

ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ,  8   Ὁκτωβρίου 2008, ὥρα 8:50 π.μ.

Ἀπὸ μιὰν  ἄποψη, πρέπει νὰ... πρέπει νὰ τὸ ἀντιγράψω, τὸ  πρῶτο ποιηματάκι μου,  ποὺ...σκάρωσα στὸ Δημοτικό, ἀφοῦ πρῶτα ἀνακάλυψα ὅτι ὑπάρχει... λογοτεχνία!

[Πιὸ πρίν, ζωγράφιζα καὶ ἔφτιαχνα χειροτεχνήματα μὲ κόντρα-πλακέ, πρᾶγμα ποὺ ἐνθουσίαζε τὸν πατέρα μου, μὲ παρακινοῦσε νὰ δημιουργῶ, καὶ τελικῶς ὅλα  στόλιζαν τοὺς τοίχους τῶν γραφείων τῶν δασκάλων μας. Μοῦ εἶχε ἀπομείνει μία ἐλαιογραφία μὲ τὴν Παναγία καὶ τὸν Ἰησοῦ βρέφος, ἀλλὰ κι' αὐτὴ "χάθηκε" ὑπόπτως ἀπὸ τὸ τέρας τὸν γαμπρό μου, ποὺ ψόφησε πρὶν 23 χρόνια]. 

Καὶ τί περίεργη σύμπτωση ἀντιθέσεων. Τὸ πρῶτο μυθιστόρημα ποὺ   μὲ συγκλόνησε (εἶχα διαβάσει ὥς τότε ἀμέτρητα ἆλλα  στὴν "Θησαυρό") ἦταν ἡ "Τρικυμία" τοῦ Σαίξπηρ (σὲ διασκευὴ γιὰ παιδιά, θ τοῦ σπουδαίου λογοτέχνη  Μανώλη Σκουλούδη, στο περιοδικό "Ελληνόπουλο") καὶ  τὸ πρῶτο ποίημα ποὺ μ' ἔκανε νὰ νιώσω ὅτι...κάτι τρέχει ἐδῶ,  ποιητικό,  ἦταν ἡ "Γαλήνη" τοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ. Μοιραῖες συναντήσεις.
***
Τὸ ὄνειρο τοῦ ποιητῆ.

Γιὰ τὸ Θεό μιά προσευχή:
- Μὲ τὰ δικά μου χέρια,
θέλω νὰ φέρω,
'δῶ στὴ γῆ,
τοῦ οὐρανοῦ τ' ἀστέρια.
***

Ἦταν τὸ πρῶτο δημοασίευμά μου ἀργότερα στὴν <Διάπλασι τῶν Παίδων>

μὲ τὸ ψευδώνυμο Μικρὸς Λογοτέχνης. 

ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ,  24 Σεπτεμβρίου   2008,  ὥρα 7:42 π.μ.

* Πάλι γιὰ τὴν δασκάλα μου, 

 

τὴν

Βέρα Ζαβιτσιάνου.
Πόσο δίκηο εἶχε πᾶντα...καὶ πόση συνεννόηση βρίσκαμε αὐτοστιγμεί.
1973 - 1974. Στὴν Σχολή, μετὰ ἀπὸ τὸν Μαλβόλιο ("Δωδέκατη Νύχτα"), ἡ Β.Ζ. μοῦ εἶπε νὰ μεταφράσω τὸ "Κεκλεισμένων τῶν θυρῶν" ( Σὰρτρ), γιὰ νὰ μᾶς τὸν διδάξει. Ἐγὼ Ζοζὲφ Γκαρσέν. Θρίαμβος κι' ὰπὸ τοὺς τρεῖς μαθητὲς-ἠθοποιούς. Καὶ ὁ Γιῶργος Μπέλλος, μὲ περίσσια φροντίδα μὲ ἀνέλαβε καὶ ὡς Γιὰν ("Δεσποινὶς Τζούλια", Στρίντμπεργκ) καὶ ὡς Τσέχωφ (" Ἡ γειτωνιὰ τοῦ Τσέχωφ", τοῦ Νότη Πεγιάλη). Τότε ἐρωτεύτηκα τὸν Στρίντμπεργκ καὶ τὴν Ζαβιτσιάνου.
Ἀναζητώντας τὰ πᾶντα γιὰ τὸν Στρίντμπεργκ, βρῆκα, λίγα χρόνια ἀργότερα, τοὺς "Πιστωτές". Σὲ τρεῖς μέρες ἡ μετάφραση ἦταν ἕτοιμη. Χωρὶς νὰ χρειασθεῖ οὔτε μία διόρθωση, οὔτε κἄν δεύτερη ματιά, θεωρήθηκε τέλεια (ἐκδόσεις Μαρῆ 1978, μὲ δύο ὅμως...τυπογραφικά λάθη!). Διάβασα τὸ χειρόγραφο στὸν φίλο μου Δημήτρη Ἰωάννου, - τοῦ ἦρθε κεραυνός. Ἕνας ρόλος γιὰ κεῖνον (μεταφράζοντας ἄκουγα τὴν φωνή του) κι' ἕνας ρόλος γιὰ μένα (...τὴν φωνή μου). Ζήτησε, ὁ Δημήτρης, ἀμέσως ἀπὸ τὸν Ρηγόπουλο καὶ τὴν Ἀναλυτῆ (ἄλλη ἔξοχη θεατρίνα καὶ ἄνθρωπος ἁγνός, φίλη ἀποδεδειγμένη) τὸ θέατρό τους καὶ τοῦ τὸ ὑποσχέθηκαν γιὰ Δευτέρα-Τρίτη. Ἦταν ἡ πρώτη μας λαχτάρα νὰ παίζαμε μαζύ. Ἔλειπε ἡ γυναί-κα ποὺ θὰ ἔπαιζε τὴν Θέκλα.
Θεέ μου, πόσο ἔτρεμα πηγαίνοντας στὸ σπίτι τῆς Βέρας (στὸ Παγκράτι) νὰ τῆς προτείνω... Ἐκείνην ἤθελα, γιατὶ γιὰ τὴν φωνή της μετέφραζα. Ναί, παίζοντας κι' ἀκούγοντας τοὺς ρόλους, ἔτσι ἔγραφα. Ἡ φωνή της, ὁ ἀέρας της, ἡ εὔθραυστη δύναμή της θὰ ταίριαζαν μὲ τὴν εὔθραυστη ἀδυναμία μου ὡς νεαρὸς σύζυγός της καὶ τὴν κατακτηθείσα ἀτσάλινη δύναμη τοῦ Δημήτρη (Γουσταῦος), πρώην συζύγου της, ποὺ λυτρώθηκε ἀπ' αὐτὴν καὶ ἤθελε νὰ λυτρώσει καὶ ἐμένα (Ἀδόλφος) ἤ νὰ μὲ καταστρέψει καὶ, τελικά, πέτυχε αὺτὸ ἀκριβῶς τὸ τελευταῖο, γιὰ νὰ ἐκδικηθεῖ τὴν σατανικὴ Βέρα (Θέκλα). Τί ἀριστούργημα, ἰσάξιο τῶν ἀρχαίων τραγωδιῶν!
Διάβασα τὴν μετάφραση στὴν Βέρα.
Ἄργησα ὧρες νὰ τῆς πῶ τὴν πρόταση. Ἤξερα πὼς θὰ τὴν ἔλεγα σὲ μιὰ καταξιωμένη, ἐγώ, τὸ τίποτα. Καὶ τότε ἐκείνη μοῦ ἔκανε ἕνα σπουδαῖο μάθημα προσγειώσεως (διακριτικά, χωρὶς νὰ τὸ πλασάρει):
- Ἄκουσε, Ἰάνη. Στὸ ἐπάγγελμά μας ὑπάρχουν κάποιοι κανόνες πού, ἄν εἶσαι σωστός, δὲν τοὺς παραβαίνεις ποτέ. Ἐγώ,  εἶμαι μιὰ παληὰ ἀναγνωρισμένη ἀπαγγελματίας.
Ἐσύ,  τελείωσες μόλις πέρυσι τὴν Σχολή. Σὲ θεωρῶ ἄξιο γιὰ νὰ παίξεις δίπλα μου, ἀλλά δὲν σὲ ξέρει κἄν ἡ ἀγορά. Θὰ ἀρχίσουν τὰ κουτσομπολιά. Θὰ ποῦν πὼς εἶσαι ἀγαπητικός μου καὶ ἆλλα τέτοια. Νὰ θέλεις νὰ λένε γιὰ σένα μόνο τὸ τί δουλειὰ κάνεις, πῶς τὴν κάνεις, ἄν τὴν πετυχαίνεις. Καὶ ποτὲ ὅτι σὲ σπρώξανε, γιατί τότε θὰ σὲ μισήσω. Μπορῶ μόνον νὰ σὲ διδάξω, ἐδῶ, ἰδιωτικά, νὰ ἔρχεσαι στὸ σπίτι. Σὲ θεωρῶ παιδί μου.
Καὶ προσγειώθηκα.
Ποτὲ δὲν πρόδωσα τοὺς δάσκαλούς μου Γιῶργο Μπέλλο, Στέλιο Παπαδάκη, Γρηγόρη Βαφιᾶ καὶ Βέρα Ζαβιτσιάνου.

ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ,  20 Σεπτεμβρίου 2008, ὥρα 4:49π.μ.

Νύχτα ἀργά, πρωὶ νωρίς, 20.09.2008,
ξύπνησα, ἄνοιξα τὸν φίλο μου, τὸ Φόρουμ...Ἔχω πολλὴ  δουλειὰ ἐδῶ νὰ κάνω. Δύο κλινοσοφιστεῖες ἕτοιμες, ἕνα θεατρικὸ ποὺ τὸ ὑποσχέθηκα στοὺς καινούργιους γονεῖς Χρῆστο καὶ Ἰωάννα, γιὰ τὴν Σοφία τους, [αὐτὸ  δηλαδὴ μὲ τὸ ὁποῖο ἔκλεισαν οἱ παραστάσεις τοῦ "Θεάτρου τοῦ 

Ὀνείρου" (2000):  < Ἐγὼ εἶμαι ἔγγυος, ὄχι ἐσύ!..>,  ὕστερα ἀπὸ 16 χρόνια], δὲν ξέρω τί ἆλλο, γιατί διαβάζω ἀρκετὰ θέματα καὶ θέλω νὰ ἀπαντῶ, ὅπως ἔχω ξεχωρίσει καὶ κάποια ἄτομα καὶ θέλω νὰ τὰ προσέξω, νὰ λέω καὶ καμιὰ... σαχλαμάρα,  ποὺ εἶναι τὸ καλλίτερο φάρμακο στὴν δυστυχία...
Νύχτα αργά, πρωὶ νωρίς, μοῦ θυμίζει ἕνα παληὸ ἐρωτικό μου ποίημα, σχεδὸν τραγικό.
Εἶναι 4:33.
Νωρὶς δὲν εἶναι γιὰ νὰ περιμένω τὸν ἥλιο;
Κάπου ἡ Κατίνα Παξινοῦ  ἔλεγε πὼς πρέπει νὰ γεμίζουμε τὴν ψυχή μας μὲ ἥλιο, κι'  αὐτὸν τὸν ἥλιο νὰ τὸν χαρίζουμε καὶ  στοὺς ἄλλους.
Αὐτὸ θέλω.
Καὶ τώρα ποὺ θυμήθηκα τὴν Κατίνα Παξινοῦ, πάω νὰ τὴν ὀνειρευτῶ  Μπερνάρντα Ἄλμπα (ὅπως τὴν πρωτοεῖδα νεαρούλης καὶ ἠλεκτρίστηκα) ἤ  κα Ἄλβινγκ (ἴδια ἡ μάννα μου ὅταν ἐγὼ τρόμαζα μπροστὰ στὴν ζωὴ τῶν ἐνηλίκων) ἤ  Γηραιὰ Κυρία ἤ  Μάννα Κουράγιο  ἤ  λαίδη Μάκμπεθ ἤ  Ἥρα (καὶ τὸ παγῶνι)...
Πάω στὸ κρεββάτι μου νὰ τὴν ὀνειρευτῶ.
Τὸ κρεββάτι δὲν εἶναι μόνο γιὰ  τὶς ἡδονὲς ποὺ  φαντάζεστε. Ὑπάρχουν κι' οἱ ὀνειροπολήσεις τῶν μαγικῶν πραγμάτων.
Οἱ  ἀξίες.
Πᾶντα ζοῦσα στὴν Ὁδὸ τῶν Ὀνείρων.

ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ, 18  Σεπτεμβρίου  2008, ὥρα  6:36 π.μ.
 (Γιὰ τὶς Κλινοσοφιστεῖες μου γενικῶς):

Σ' αὐτὴν τὴν "Σελίδα" ἔχω στηρίξει φιλοδοξίες. Ὁ Χρόνος, ἡ δουλειά μου, ἡ Τύχη θὰ δείξουν.
* Ὅλα τὰ κείμενά μου,
ἐξαιρουμένων ὅμως καὶ...πολλῶν(!),
περιστρέφονται γύρω ἀπὸ τὴν κλίνη [κρεββάτι] μὲ ἔρωτα ἤ μὲ θάνατο.
* Ὁμολογῶ, διαθέτω τρυφερὸ δηλητήριο, ρόδινο σφάχτη, ἐνδιαφέρουσα ἀδιαφορία γιὰ τὶς ὀλέθριες συνέπειες αὐτῶν, ὅταν σκέφτομαι πὼς οἱ ἄνθρωποι πρέπει
νὰ τιμωρηθοῦν κάποτε!
* Ἀσφαλῶς καὶ δὲν εἶμαι ἐγὼ ὁ ἐντεταλμένος Τιμωρός. Ἀλλὰ μοῦ ἀρέσει νὰ ὑπηρετῶ αὺτὸν ποὺ θὰ τιμωρήσει: τὴν Συνείδηση.
* Ὅσοι καὶ ὅσες μὲ ἀγάπησαν μὲ πάθος, πῆραν ἐκεῖνο ποὺ ἤθελαν ἀπὸ μένα καὶ προσπάθησαν νὰ μοῦ βγάλουν τὰ μάτια φεύγοντας. Ἐν μέρει τὰ κατάφεραν!
* Ὡστόσο, τίποτα δὲν μοῦ λείπει. Ἀναρωτιέμαι: τί πῆραν; Ἀφοῦ ἔγινα ἔτσι πιὸ σοφός;

* Ἀσφαλῶς καὶ νιώθω τύψεις πού, γράφοντας κλινοσοφιστεῖες, ὑπονοῶ ὑπαρκτὰ πρόσωπα καὶ καταστάσεις. Γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι 

κάποιος πρέπει νὰ ἔχει
τύψεις. 

Ἐλπίζω νὰ τὶς ἔχω μὲ ταλέντο.
* Δὲν εἶμαι πιὸ κακὸς ἤ πιὸ καλὸς ἀπὸ κανέναν. Ὅλοι εἴμαστε ἐξίσου κακοί. Κάποιοι ὅμως εἴμαστε ταγμένοι γιὰ πιὸ δυνατοί. Καὶ ζητᾶμε λύτρωση. Αὐτό.

Ἐρώτηση: 
Τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ θὰ ἔκανα, ἄν κέρδιζα τὸ λαχεῖο, εἶναι...

Ἔ, μὰ τὄχω ξαναπεῖ. Στὸ μεταξύ, 1ον, σπίτι δικό μου πλέον ἔχω. Ἀπ' αὐτὸ ξένοιασα. Μὲ τοὺς κόπους μου, θέλω νὰ πῶ ἄνευ λαχείου. 2ον, ἀρχίζουμε καὶ λέμε συνεπῶς: θὰ ἔβαζα ἀρκετὰ λεφτὰ στὴν ἄκρη γιὰ...τ' ἀπογεράματά μου. Κι' αὐτὸ τὄχω κατορθώσει. 3ον, ἕνα μεγάλο μέρος χρημάτων θὰ τὰ ἔδινα στὸν Σπύρο καὶ στὴν Ζωή, νὰ τὰ κάνουν ὅ,τι θέλουν. Ἀλλὰ σκέψου πόσα λεφτὰ θέλω νὰ κερδίσω ἀφοῦ... δὲν τελείωσα ἀκόμη! Ἐπίσης, λοιπόν, 4ον, θὰ νοίκιαζα ἕνα θέατρο (ἄς ποῦμε τὸ "Μουσούρη"), μήπως καὶ προλάβω νὰ παίξω ἕναν-δυὸ ρόλους ὀνειρεμένους (<Βασιληὰ Λὴρ> λόγου χάρη...), μὲ πληρωμένα τὰ ἔξοδα γιὰ δύο χρόνια προκαταβολικῶς. 5ον, τὸ τελευταῖο μερίδιο, καθόλου εὐκαταφρόνμητο, θὰ τὸ διαφύλαττα γιὰ τοὺς μισθοὺς τῶν ἠθοποιῶν - τοὺς καλλίτερους θἄπαιρνα - δηλαδὴ γιὰ ὅποτε ἡ δουλειὰ δὲν πήγαινε πολὺ καλὰ ἤ εἴχαμε σχόλη, ἀργίες, πρόβες...
Τὸ εἶπα. Ἀπομένει νὰ κερδίσω.
Τὸ πόσο καλὸς ἐργοδότης θὰ ἤμουν ἔχει ἀποδειχθεῖ ἀπ' ὅταν ἤμουν, ὅταν, χωρὶς δεκάρα τσακιστή, κυριολεκτικῶς νηστικοί, πρωτοκάναμε θέατρο - περιοδεῦον - κι' ἐγὼ πλήρωνα ἀκόμη καὶ κᾶρτες συγκοινωνίας καὶ ὅ,τι ἔπαιρναν οἱ ἆλλοι ἀπὸ τὸ Καφενεῖο. Δὲν ἔφαγα δὲ οὔτε μισὸ μισθό, ἐπὶ 16 χρόνια. Ἔμαθα δὲ στὰ παιδιά μου νὰ δουλεύουν καὶ νὰ πληρώνονται, χωρὶς νὰ κάνουν ὑποχωρήσεις. Βέβαια, τοὺς ἔβγαζα τὴν ψυχὴ νὰ εἶναι τέλειοι καὶ πειθαρχικοὶ στὸ παίξιμό τους. Δὲν γίνανε στὸ τέλος ἠθοποιοί, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει τίποτα. Καὶ ταλέντο ἔχουνε καὶ τί τοὺς γίνεται ξέρουν, ὅταν βλέπουν θέατρο.
Θέατρο-μπορντέλο δὲν ξέρω τί θὰ πεῖ, οὔτε ἀπ' ἔξω δὲν περνάω.

 Ἐπανασύνδεση Μὲ Φόρουμ.κομ.γκρ
 --------------------

 ἀπό ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ » Χθές, 19:46

1)   Πάνας έγραψε: ↑

08 Μάιος 2018, 12:08

Τι έγινε με τον Κλινό;

Δεν πιστεύω να έβγαλαν τα απωθημένα του πρώην συντονισμού επάνω του.

2) Αίολος έγραψε: ↑

08 Μάιος 2018, 23:09

Έβαλε όρο στην ομάδα συντονισμού ότι αν δει ποστ με αγγλικό ερωτηματικό θα το διαγράφει χωρίς προειδοποίηση και δεν το δέχτηκαν οι υπόλοιποι. Τσακώθηκαν κιόλας και λόγω του επεισοδίου αποχώρησε.

3)  Πάνας έγραψε: ↑

08 Μάιος 2018, 23:38

Όχι πες ποιος φταίει... τον έκαναν: Συντονιστή Ορθού Λόγου

====
* Ὅλα ὅσα ἀναφέρονται πιὸ πάνω εἶναι ἀπὸ ἀνακριβῆ
ἕως κακοήθειες.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο,
Κλινοσοφιστής.
====

* * *
Ἕνας φίλος ἦρθε...
προχθές,
ἀπ' τὰ παληά!... Ἐγώ, βρὲ σεῖς!
Κράτησα τὸ τελευταῖο (ἐλπίζω) αὐτὸ μήνυμα, ἀπὸ τὴν Σελίδα 14, ὅπου σχολιάζεται ἄλλη μιὰ φορὰ ἡ ἀποχώρησή μου, πρὶν μῆνες καὶ γιὰ μῆνες.
Θυμᾶμαι καλά, εἶχα δώσει τὴν σαφέστατη ἐξήγησή μου, ἀλλά, οὔτε ἕνας δὲν τὴν κατάλαβε.
Δὲν πειράζει. Δίκηο εἶχα ἀλλά...
Συνέπεσε ὅμως καὶ τὸ νὰ μὴν μπορῶ, ξαφνικά, νὰ....συνδεθῶ (!), μ' ἕναν κωδικὸ ποὺ καὶ ποῦ δὲν τὸν χρησιμοποιῶ, τὸν ἴδιο, 25 χρόνια τώρα.
Ἀναγκάστηκα νὰ δηλώσω πὼς "ξέχασα τὸν κωδικό μου" καὶ μοῦ ἔδωσαν ἆλλον,
ἀλλά,
ὅσες φορὲς κι' ἄν δοκίμασα, <μὲ τὸν ἆλλον αὐτὸν κωδικό>, ἀπέτυχα νὰ συνδεθῶ.
Μὲ τὸν καιρό, ἔμαθα ὅτι ὁ the Rebel κρατοῦσε ζωντανὴ τὴν παρουσία μου ἐδῶ, ἀντιγράφοντας μηνύματά μου ἀπὸ ἀλλοῦ. Εἶναι πολὺ φίλος μου,
σπάνιο πράμα γιὰ μένα νὰ ἔχω τόσο πιστὸ φίλο, κι' ἄς μὴν γνωριζόμαστε ἀπὸ κοντά. Αὐτὸ μὲ συγκίνησε καὶ εἶπα προχθὲς νὰ ξανακάνω μιὰ δο-
κιμή,
ποὺ............................................πάλι ἀπέτυχε. Δήλωσα, πάλι, πὼς ξέχασα τὸν κωδικό μου καὶ μοῦ δώσανε ἆλλον.
Καἰ, ὦ, τοῦ θαύματος, τὸ Φόρουμ.κομ, γκρ ἄ ν ο ι ξ ε !


Φαίνεται ὅτι τόσα χρόνια - ἀπὸ τὸ 2008, κάθε μέρα, τρεῖς μὲ τέσσερις φορές, ποὺ ἔμπαινα, στὸ παληὸ Φόρουμ.γκρ - ἤμουν ἀρχάριος, τοῦ Νη-
πιαγωγείου ὡς πρὸς τὰ διαδικτυακά!...
Ἕνα μ' ἐνδιαφέρει.
Ἐπειδὴ δὲν μπαίνω ἐδῶ γιὰ νὰ κοροϊδέψω κανέναν οὔτε καὶ τὸν ἑαυτό μου,
θὰ ἤθελα, ὅταν ποτὲ κλείσει κι' αὐτὸ τὸ Φόρουμ,

νὰ μείνει καταχωρημένο καὶ ὁρατὸ γιὰ ὅλους,
ἔστω κι' ἄν δὲν θὰ ἐξελίσσεται πιά.
Πολλοὶ ἔχουμε καταβάλει μόχθο, τουλάχιστον. Καὶ εἶναι κρίμα νὰ πάει χαμένος.
Ἄ, νὰ σᾶς καθησυχάσω καὶ γιὰ τὸν Χουανίτο Τοῦρμπο-Φλόρες. Εἶναι ὁ πιὸ εὐτυχισμένος γάτος τῆς Ἑλλάδος. Ἔχει ἐμένα. Τί καλλίτερο νὰ ἤθελε;