Κλινοσοφιστεῖες.
 ~~
Ἐπειδὴ κάτι μοῦ λέει πὼς αὐτὸ ἔχει νὰ κάνει καὶ μὲ κλίνες καὶ μὲ σοφιστεῖες
  - ὄχι καὶ πολὺ, τέλος πάντων -
ἔχω τὴν ἐντύπωση πὼς θὰ ἔλειπε ἀπὸ δῶ 
- σιγὰ μὴν ψάχνατε νὰ τὸ βρεῖτε...ἀλλοῦ!... -
 τὸ μεταφέρω αὐτούσιο καὶ παρακαλῶ
σεβαστεῖτε τὴν ἀναίδειά του - τοῦ πράγματος!
~~~~
Re: Γερμανία: Ποινικό ἀδίκημα ἡ περιτομή γιὰ θρησκευτικούς λόγους.

Γιὰ θρησκευτικοὺς ἤ ἄλλους λόγους,
τὸ...λούκ τῆς ψωλῆς μου
τὸ θέλω ὅπως ἐμένα μοῦ λουκάρει, ἐγὼ τὴν βλέπω συχνότερα,
ἐγὼ τὴν καμαρώνω ἤ τὴν βαράω (ὅταν δὲν κάθεται καλὰ),
ἐγὼ τὴν πάω σὲ...σκοτεινὲς αἴθουσες 

(δὲν ἐννοῶ κινηματογράφους)

 νὰ διασκεδάσει,
ἐγὼ τὴν λούζω, ἐγὼ τὴν χτενίζω, τὴν ἀρωματίζω,
ἐγὼ πληρώνω τὰ σπασμένα της - δεκάρα αὐτὴ δὲν δίνει!... -,
τὴν κανακεύω καὶ τὴν προσφέρω (δανεικῶς) γιὰ νὰ τούς μένει
ἀξέχαστη!
Ἄει στὸν διάολο! Ποὺ θὰ μοῦ τὴν πετσοκόψετε!...
Ἄει στὸν διάλο ποὺ θὰ κάνετε κουμάντο καὶ μέσα στὸ βρακί μου,
ποὺ δὲν μ' ἀφήνετε οὔτε νὰ μὴν τὸ φοράω,
(καὶ τώρα ἐγὼ σᾶς ἄκουσα, ὅρσε!)
νὰ τήν βλέπετε, πού 'ναι τόσο ὡραία!...
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

 27 Ἰουνίου  2012, ὥρα 10:30 π.μ.

Μοῦ ἐτέθη τὸ ἐρώτημα: "φαντάζεσαι πῶς θὰ ἦταν τώρα ὁ κόσμος, ἄν παγκόσμια γλώσσα κηρυσσόταν ἡ Ἑλληνική;"
*
Ὤ, θεέ μου. Ἄν καὶ θεωρεῖται μία ἡ Ἑλληνική, θὰ ρωτήσω ἔτσι: ποιά ἀπ' ὅλες τὶς τόσες καὶ τόσες ἑλληνικές;
Ἡ ἀττική; ἡ μεσαιωνική; ἡ καθαρεύουσα; ἡ δημοτική; ἡ πολυτονισμένη; ἡ μονοτονισμένη; ἡ ἄτονη; ἡ ἐντελῶς ἄσχετη ἑλληνικὴ μὲ τὰ ἑλληνικά; Αὐτὴ ποὺ δὲν ξέρεις πῶς θὰ σοῦ ξημερώσει στὸ Φέις-Μποὺκ καὶ στὴν Ἀκαδημία;
Δώσαμε, λέει, λεξιλόγιο στὶς ἆλλες γλῶσσες. Ναί, οἰκειοποιήθηκαν λέξεις ἑλληνικές, ἀλλὰ διατήρησαν τὸ ὕφος τους, τὴν οὐσία τους.
Ἐμεῖς, κοντεύουμε νὰ μιλᾶμε σὰν ψευδοὶ ἆγγλοι, μ' ἑλληνοχωριάτικη προφορά.
Φαντάσου τὴν Ἑλληνικὴ παγκόσμια γλώσσα κι' ἐμεῖς, οἱ ἐκ πεποιθήσεως ἀνορθόγραφοι, π' ἄν γράφαμε καὶ μιλούσαμε σωστά, θὰ καταστρεφόταν τὸ λίμπιντό μας ἤ θὰ μᾶς λέγανε καὶ γεννημένες "ἀδερφές", νὰ πρέπει νὰ περιφρουροῦμε τὴν σωστὴ χρήση της ἀπὸ τοὺς ἄλλους λαούς, πού, τότε, καὶ πᾶντα, τρώγανε βαλανίδια. . Θὰ μπαίνανε λαθρολέξεις ἀπ' ὅλες τὶς μεριές, ἄσχετες, σ' ἄσχετους ὁρισμούς, καὶ θὰ μᾶς λέγανε καὶ φασῖστες ὅσους, παρ' ὅλ' αὐτά, τυγχάνει νὰ ξέρουμε ἑλληνικὰ καὶ διαμαρτυρόμαστε.
Καλλίτερα ποὺ ἔγινε παγκόσμια γλώσσα ἡ ἀγγλική. Στὴν Ἀμερικὴ δημιουργοῦν παράδοση, κι' ἄς εἶναι μαζεμένη ἐκεῖ ἡ σάρα καὶ ἡ μάρα καὶ ὅλα τὰ κακὰ συναπαντήματα.
Ἐδῶ, στὸν κάποτε ἑλληνικὸ χῶρο, ἑλληνικὸ ἔθνος σημαίνει: τουρκέψτε τώρα ποὺ μπορεῖτε, βγᾶλτε τὰ μάτια σας, πηδηχτεῖτε, γίνετε μοντέρνοι τοῦ κερατᾶ, μιμηθεῖτε τὰ σκυλάδικα, ἀποκτῆστε διπλώματα μὲ γρηγορόσημο  (= "λαδώνοντας" ἤ γαμιῶντας) καὶ δῶστε τους νὰ καταλάβουν τί ἐστὶ νταβατζηλῆκι!...
Ἄσε, προτιμῶ πότε-πότε νὰ ξεπροβάλλει ἕνας ἑλληνομαθὴς ἀνὰ τὸν Κόσμο καὶ νὰ φωνάζει ἐν τῇ ἐρήμῳ: <- Μάθετε Ἑλληνικά!...>
Ἄλλωστε, ὅλοι ἀνεξαιρέτως, στὴν ἐπικράτειά μας, ὅσοι θέλουν νὰ θυμοῦνται καὶ νὰ μηρυκάζουν περὶ τὴν δόξαν τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, εἶναι πρῶτον καὶ κύριον: ἀνορθόγραφοι καί, καμιὰ φορά, ἔχουν αὐτόματον διορθωτήν! Ἔ, τί ἆλλο θέλει ν' ἀκούσει κανείς, γιὰ νὰ βγάλει γελοιωδέστερον συμπέρασμα;
Ἡ ποιότητα δὲν γίνεται Νόμος, κύριοι.
Ἤ τὴν ἔχεις ἤ δὲν τὴν ἔχεις.
Καὶ θέλει προδιάθεση καὶ μόχθο ἀποκτήσεως.
Μείνετε στὰ ἀλλοδαπ'-ἑλληνικά σας. Καὶ πολλά σας εἶναι.

τὸ καλὸ τὸ παλληκάρι,
ξεψυχάει μὲ καμάρι.
~~~~
Εἶναι κάτι ποὺ καλὰ θὰ φροντίσω:
μὲ περίσσιαν χάρη νὰ ξεψυχήσω.
Νά 'σαι δῖπλα θἄθελα καὶ νὰ τοὺς πεῖς
πὼς ἀπέθανον δίχως ἶχνος ντροπῆς,
ἄνευ κρατικῶν διαπιστευτηρίων.
Δὲν ἤμην ἐξ ἀνθρωπίνων θηρίων.
Μὴ πλέον ὁμιλών, εἰς τι χαρτάκι,
τ' ἀναγραφέν: ἕν ἔτι Λοσκοκκάκι
προορισθὲν διὰ τερπνὴν αἰωνιότηταν·
ζήσας διακονὼν τὴν ἠλιθιότηταν,
ἐνδοξοτέραν πάσης τιμιότητος
κι' αὐτῆς ταύτης τῆς ἁγίων ἁγιότητος.
Τὸ "χρόνια πολλά, Κλινό,... " - δὲν μ' ἀρέσει.
Κι' ὁ Γεώργιος Σουρῆς ἄς μαυροφορέσει·
ἡ προτομή του, σὲ λευκό, μὲ ἀπωθεῖ!
Ὅ,τι ἁγνὸ ἐν Ἑλλάδι νὰ λιγδωθεῖ,
νὰ γκριζάρει καὶ... μὴν πῶ: νὰ γαμηθεῖ
- ἐφ' ὅσον ἔχουμ' ἔτσι γαλουχηθεῖ.
Δεῖτε πὶ χὶ τὴν Δημοκρατίαν μας,
πῶς τιμωρεῖ τὴν εὐκολοπιστίαν μας:
ὥς καὶ ἡ Εὐρωζώνη τῆς ἁγνότητος
λύθηκε· κλειδί τινος κυριότητος
ἑλληνικοῦ κάποτέ μας ἐδάφους
δὲν θέλει βρεθῇ πλέον οὔτε γιὰ τάφους.

Ἰάνης Λὸ Σκόκκο

13 Σεπτεμβρίου 2012 στις 8:04 π.μ. ·

Ὁ γνωστὸς ἄνθρωπος τοῦ Νέου Κόσμου. 

 * Θυμήθηκα ἕνα περιστατικό. Ὁ ἄνθρωπος στὸν ὁποῖο θὰ ἀναφερθῶ ἔχει σίγουρα πεθάνει, γεννήθηκε τὸ 1930. Ὁπωσδήποτε δὲν ξέρω καὶ τὄνομά του.
 Κάποτε, τὰ χρόνια τοῦ '90, σύχναζα στὸν κῆπο τοῦ Θησείου κι' ἔβλεπα πολὺ συχνὰ κάποιον ποὺ κάτι μοῦ θύμιζε ἡ μορφή του. Πᾶντα γύριζα νὰ τὸν δῶ προσπαθῶντας νὰ μαντέψω ποῦ τὸν ἤξερα.
 Μιὰ μέρα, μιλήσαμε. Μοῦ εἶπε πὼς γεννήθηκε κι' ἔμενε πᾶντα στὸν Νέο Κόσμο, ἐκεῖ ποὺ γεννήθηκα κι' ἐγώ καὶ ἔμεινα ὥς τὰ 20 μου χρόνια. Τότε κατάλαβα πὼς τὸν συναντοῦσα, διασταυρωνόμασταν στοὺς δρόμους. Μάλιστα ἤξερε καὶ συγγενεῖς μου. Χάρηκα, ποὺ εὕρισκα ἕναν ἄνθρωπο ἀπὸ τὰ παληά - ἡ προσφυγικὴ γειτωνιά μας ἰσοπεδώθηκε, τότε, καὶ χτίστηκαν πολυκατοικίες γιὰ τοὺς πρόσφυγες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας (1922), ἀπ' ὅπου καὶ ἡ μάννα μου, ἀλλὰ ἐμεῖς δὲν πήραμε διαμέρισμα, καθὼς προτιμήθηκαν οἱ γηγενεῖς, ποὺ ψήφιζαν Ε.Ρ.Ε. Μάλιστα, ἐμένα, στὸ Ὑπουργεῖο Ἐσωτερικῶν, μία κυρία ὑπάλληλος μὲ καθησύχασε πώς, καθὼς φαινόμουν μορφωμένο <παιδὶ> κι' ἀριστοκρατικό, σίγουρα θὰ εὕρισκα νύφη μὲ προίκα. 
- Κι' ἄν ὅποια ἀγαπήσω εἶναι φτωχή; 
 - Μά, τί λέτε τώρα... 
* Ἐκεῖνον τὸν καιρό, παρὰ ἤμουνα ντροπαλός, σὰν κορῖτσι θἄλεγα!  Ἄς ποῦμε ἡ λέξη "γκόμενος, γκόμενα" δὲν εἶχε βγεῖ ποτὲ ἀπ' τὰ χείλη μου, θὰ προτιμοῦσα νὰ μὲ καταποεῖ ἡ γῆ. Τόλμησα ὅμως καὶ τῆς εἶπα:
 - Καὶ ποῦ ξέρετε ἄν θὰ παντρευτῶ; Μπορεῖ νὰ εἶμαι ἀνίκανος. 
(Ἦταν ἡ πρώτη φορά μου ποὺ μίλησα "πρόστυχα", - δὲν ξεχνιέται). 
Βέβαια, ἐκείνη δὲν κάμφθηκε: 
- Δὲν ἔχετε δικαίωμα, εἶστε μόνον δύο ἄτομα, ἐσεῖς κι' ἡ μητέρα σας!
 Ὕστερα μάθαμε πὼς εἶχαν ὅμως δικαίωμα μόνοι ἆντρες ἤ  μόνες γυναῖκες, τοῦ κόμματος βέβαια.
 -------------------
Ἐννοεῖται πὼς ὁ Νέος Κόσμος εἶναι πληγὴ γιὰ μένα. Καὶ κυρίως,  ὅταν σκέφτομαι τὴν Πασχαλιὰ τῆς αὐλῆς μας, ὅπου σκαρφάλωνα καὶ κρυβόμουν νὰ ὀνειρευτῶ...-  καὶ εὐτυχῶς δὲν εἶδα νὰ τὴν ξερριζώνουν, ὅταν ἤμουν στρατιώτης. Μπορεῖ νἆχα ξερριζωθεῖ κι' ἐγώ! 
Ἔτσι λοιπόν, ἔδειξα πολὺ ἐνδιαφέρον, νὰ μιλήσουμε μὲ κεῖνον τὸν κύριο γιὰ τὴν γειτωνιά μας. Καὶ μέσα σ' ὅλα μοῦ ἐκμυστηρεύτηκε τὸ μυστικό του.
 Οἱ γονεῖς του, ἀπ' ὅταν ἐκεῖνος ἔγινε ἕξη χρονῶν, ἔχτισαν ἕνα δωμάτιο στὴν ταράτσα τοῦ ἰσόγειου σπιτιοῦ τους, καὶ ἐκεῖ ἔστελναν ἆντρες νὰ ἱκανοποιοῦνται μὲ τὸ παιδί τους. Ἔβγαζαν λεφτά. Ζοῦσαν ἀπ' αὐτό.
 * Ἑλληνικὴ οἰκογένεια ἦταν κι' αὐτή! Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς μοῦ ἦταν συμπαθής. Καὶ στάθηκε μία ἀπὸ τὶς ἄπειρες περιπτώσεις, ποὺ ἔχω δεῖ καὶ ζήσει, νὰ μάθω νὰ μὴν κρίνω τοὺς ἀνθρώπους πρὶν καλὰ-καλὰ πληροφορηθῶ καὶ τὶς συνθῆκες... Δὲν θυμᾶμαι ἀπὸ τότε νὰ τὸν εἶδα παραπάνω ἀπὸ δύο φορές.

Φιλίες καὶ ὁμάδες φίλων. 

Πέρυσι σὰν σήμερα:
Πρωὶ-πρωὶ ἄλλη σκασίλα δὲν εἴχατε... Ὑπάρχουν κάποιες ὁμάδες, λέει, ἀτόμων μὲ κοινὰ ἐνδιαφέροντα κτλ. Στὴν ἀρχὴ εἶπα: ἔ, ἄς μπῶ. Ποιός; Ἐγὼ πού, καὶ στὴν ζωή μου, δὲν ἀνήκω σὲ καμιὰ παράταξη. Χωρὶς ἆλλα σχόλια: ἄς μὲ θεωροῦν ξεγραμμένο ἤ καὶ πεθαμένο, τὸ ἴδιο μοῦ κάνει.


Σήμερα:
Ἐδῶ, ἆλλοι δηλώνουν φίλοι μου, πανευτυχεῖς, λένε, ποὺ μὲ ξαναβρίσκουν καί, μὴ μπορῶντας νὰ τοὺς ἀποφύγω ἀμέσως, τοὺς ἀνέχομαι.
Πάντως, δὲν μ' ἀρέσει ποὺ τὸ λέω:
 ὅσοι μὲ μισοῦν καί, ἀναγκαστικά, τοὺς ἀπεχθάνομαι χωρὶς νὰ τοὺς ἀποδιώχνω, πεθαίνουν καὶ ἡσυχάζω. Ἔχουν μείνει δυὸ-τρεῖς!...

Ἀπὸ πέρυσι μὲ συμπλήρωμα σήμερα:
  (Ἀναδημοσίευση): Καὶ τώρα ποὺ τὸ θυμήθηκα: πρὶν ἑπτὰ (γίναν...ὀκτώ) χρόνια ἀκριβῶς, ἔπαψε νὰ λειτουργεῖ τὸ κινητό μου, γιατί ἦταν σὲ ἆλλο ὄνομα, καὶ τὸ ἄτομο ἐκεῖνο πέθανε. Τότε, γιὰ πρώτη φορὰ πῆρα κινητὸ στὸ ὄνομά μου, άλλὰ δὲν τὸ ἔδωσα πουθενά, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Ἐφορία καὶ τὸν γιατρό μου! Ὅλοι μὲ νόμιζαν μακαρίτη, πεθαμένο, συγχωρεμένο[;](*)... Τί καλὰ ποὺ πέρασα 4 χρόνια καὶ κάτι. Ὥσπου μὲ πέτυχε κάποιος στὸν δρόμο ζωντανὸ κι' ἀπὸ τότε...- ποὺ νὰ μὴν ἔσωνα!... 

=========== (*) Ἔχω τόσο βεβαρημένον παρελθὸν ἀπὸ ἁμαρτίες καὶ τὰ παρόμοια τοιαῦτα, ποὺ πρέπει στὸ ἑξῆς ἀπαραιτήτως μὲ μετάνοιες νὰ ξυπνῶ, μὲ μετάνοιες νὰ κοιμᾶμαι καὶ μὲ μετάνοιες νὰ σεξοερωτεύομαι.
 

Ἡ Μάρω Κοντοῦ εἶναι ἀπὸ τὶς λίγες τοῦ ἑλληνικοῦ κινηματογράφου ποὺ μοῦ ἀρέσει, πολύ. Βρεθήκαμε μαζὺ στοὺς <Ἱππῆς>, τὸ 1982. Τὴν ἐκτιμοῦσα καὶ μὲ ἐκτιμοῦσε, - ὅμως συνέβη κάτι ἀπροσδόκητο: πῆγα, στὴν πρεμιέρα, στὸ καμαρίνι της, νὰ τῆς εὐχηθῶ καλὴν ἐπιτυχία. Τὴν ἴδια στιγμὴ εἶχαν πάει κι' ἆλλοι, γιὰ τὸν ἴδιο σκοπό, καὶ ἔκαναν ὅ,τι μποροῦσαν γιὰ νὰ μὴ μ' ἀκούσει (κατὰ κανόνα, οἱ μικροὶ συνάδελφοι δὲν μὲ χώνευαν). Ἡ Μάρω, στὶς πρόβες, εἶχε ἐκφραστεῖ πολλὲς φορὲς ἐπαινῶντας με φανερὰ καὶ φωναχτά. Ἐπέμενα λοιπόν νὰ τῆς εὐχηθῶ, ἀλλὰ φαίνεται ἤ πὼς δὲν μ' ἄκουγε ἤ πὼς τῆς ἄρεσαν οἱ κολακεῖες καὶ κάπως εἶχε μεθύσει ἀπ' αὐτές!!!.... Θύμωσα τότε καὶ δὲν τῆς ξαναμίλησα. Ἡ Μάρω ὕστερα  ὡστόσο ἔκανε ὅ,τι μποροῦσε γιὰ νὰ μοῦ τραβήξει τὴν προσοχή, ἔτρεχε ξωπίσω μου, μοῦ μιλοῦσε ἐπίμονα, δὲν τῆς ἔδινα σημασία, σὰν νὰ μὴν τὴν ἔβλεπα, σὰν νὰ μὴν τὴν ἄκουγα, σὰν νὰ μὴν ὑπῆρχε, ὄχι μόνο μιὰ μέρα, ὄχι μόνο δυό, ἀλλὰ πᾶντα. Δὲν ἔχουμε ξαναβρεθεῖ. Χρόνια ἀργότερα, πῆγε ἡ γυναίκα μου σὲ μιὰ παράστασή της καὶ τῆς ἔδωσε ἕνα γράμμα μου, ποὺ τῆς ἐξηγοῦσα αὐτὰ ποὺ λέω καὶ τώρα. Ὁ σκηνοθέτης (Μ.Μ.) ἐκείνης τῆς παράστασης ἦταν ἕνα διεστραμμένο τέρας (ἔχει πεθάνει), ποὺ τὄχα ξεχέσει, γι' αὐτὸ καὶ δὲν πῆγα κι' ἐγὼ στὴν παράσταση. Ὅμως, πιστεύω πώς, ἡ Μάρω κι' ἐγώ, ἐκτιμᾶμε πᾶντα ὁ ἕνας τὸν ἆλλο, χωρὶς ὑστεροβουλίες. Καὶ μάλιστα, τώρα ποὺ δὲν ἔχω καμιὰ θεατρικὴ ἐπιθυμία, τῆς στέλνω τὴν ἀγάπη μου. Κι' ἄλλη φορά, νὰ ξέρει ποιοί τὴν ἀγαποῦν καὶ ποιοί τὴν γλείφουν.

Κάθε τόσο μοῦ στέλνουν ἕνα μήνυμα τέτοιο:
Ξεχωρίστε από το πλήθος.
Αν προβάλλετε δημόσια το σήμα κορυφαίου θαυμαστή σας, θα ξεχωρίζετε στη Σελίδα....
==
Καὶ ποιός σᾶς εἶπε ὅτι θαυμάζω κάτι ἤ κάποιον, ἐγώ, ὁ κακορίζικος;
Καὶ μάλιστα ὅτι εἶμαι καὶ κορυφαῖος θαυμαστής ὁποιουδήποτε;
Ὁ θαυμασμὸς εἶναι παιδὶ τῆς ἄγνοιας.
Δὲν θέλω οὔτε νὰ μὲ θαυμάζουν. Προτιμῶ νὰ μὲ καταλαβαίνουν, νὰ μὲ σέβονται, νὰ μὲ τιμοῦν.
Ἄς μὲ θαυμάζουν, ἄν θέλουν, ὅταν θἄχω πεθάνει.

Ἄν κατὰ τύχη ἀπὸ τώρα κάποιος μὲ θαυμάζει, θέλω νὰ ξέρω ποιός εἶναι, γιὰ νὰ προστατέψω ἀπ' αὐτὸν τὴν εἰκόνα μου ποὺ θ' ἀφήσω θνήσκοντας.
Θαυμασμός, λέξη ποὺ ἀρχίζει ὅπως τὸ θαῦμα. Καὶ καταλήγει ὅπως ὁ μαρασμός.
Ἔχω τὴν δύναμη νὰ μὴν θαυμάζω τίποτα.
Ὅσο γνωρίζω τοὺς ἀνθρώπους, τόσο πιὸ πολὺ θαυμάζω τὰ σκυλάκια καὶ τὰ γατάκια.
Στὴν ἡλικία μου θἆταν ὀλέθριο νὰ μὴν ἤξερα πιὰ τὴν ἀπαξία τῶν πάντων.
Μόνον ἕνας σοφὸς δικαιοῦται νὰ θαυμάζει.
Ἕνας ἄθλιος βρίσκει πᾶντα ἕναν ἆλλον πιὸ ἄθλιο ποὺ τὸν θαυμάζει - νὰ ἡ θαυμαστὴ ἀλήθεια!
Προτιμώτερο αὐτό: νὰ θαυμάζεις τὸ παρελθόν, τὸ πεθαμένο· νὰ μετανιώνεις γιὰ τὸ παρόν· νὰ τρέμεις γιὰ τὸ μέλλον.
Συμπέρασμα:
ὁ κάθε φουκαρὰς ἀρέσκεται σ' αὐτὰ ποὺ λέει καὶ ποὺ κάνει καὶ κοιτάζει πίσω του νὰ δεῖ ἄν τὸν θαυμάζουν.