Μπόστ.

Καφεσοφιστεῖες:

Κ α φ ὲ ς, τὸν προσφέρει τὸ μαγαζί!

ΣΤΟΝ ΚΑΦΕ.

Ὤ βαρὺ γλυκὲ καφέ μου,
καὶ σὰν εἶμαι μὲ παρέα,
καὶ σὰν ἔχω μοναξιά,
κάθε μιά σου ρουφηξιὰ
εἶναι μιὰ ψηλὴ ἰδέα.
Γεώργιος Σουρῆς.
* * *

Μιὰ φιλικὴ συμβουλή, περὶ γραψίματος.

ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ ἔγραψε, 26 Ὀκτωβρίου 2010, καὶ ὥρα 1:20:

Τὸ διάβασα, Ποέτα, μὲ τὸ ἐνδιαφέρον πρὸς μιὰ φίλη ποὺ γράφει, ποὺ μπορεῖ νὰ γράψει καλά, ἀλλά, ὅπως διαπιστώνω, δὲν τὰ καταφέρνει ἀκόμη ἤ κάτι ἆλλο συμβαίνει:
βιάζεται νὰ δεῖ δημοσιευμένο τὸ γραπτό της (αὐτὸ κι' ἄν εἶναι ἐπιζήμιο, σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἡ πρόσβαση στὴν δημοσιότητα εἶναι ἁπλῶς ἕνα κλίκ, χωρὶς τὴν βάσανο μιᾶς κριτικῆς κάποιας ἐφημερίδας, κάποιου ἔγκυρου περιοδικοῦ). Τὸ φαινόμενο μακάρι νὰ ἀφοροῦσε...μόνον ἐσένα! Θὰ σὲ μάλωνα ἰδιαιτέρως, θὰ σοῦ ἐξηγοῦσα λίγα πραγματάκια καὶ, φαντάζομαι, αὐτὸ θὰ ἦταν ἀρκετὸ μὲ τὸ παραπάνω.
Ὁ Γιάννης Τσαρούχης, ὡς γνωστόν, εἶχε πεῖ: Στὴν Ἑλλάδα εἶσαι ὅ,τι δηλώσεις.
Θὰ μοῦ ἐπιτρέψεις νὰ "ἀνέβω" στὸ ὕψος του καὶ νὰ "τὸν" διορθώσω: Στὴν Ἑλλάδα βρίσκεσαι ὅπου μπῆκες ἀπ' ὅπου κι' ἄν μπῆκες.
Μὲ τὸ θᾶρρος καὶ τὴν προσωπική μου σὲ σένα φροντίδα, θὰ σοῦ ἔλεγα:
1.- ἀφαίρεσε τὸ 1/5 τῶν λέξεων (φλυαρία;)
2.- ξεκαθάρισε τὸ ὕφος: εἶναι διήγημα; εἶναι πεζοτράγουδο; εἶναι ρεπορτὰζ διηγηματιζέ; Μήπως κάνει γιὰ πεντάλεπτο ραδιοφωνικὸ μονόπρακτο; (Γιὰ κεῖ θὰ τὸ προόριζα).
3.- οἱ διάλογοι πείθουν; Βάλε, αὐτὰ τὰ λόγια, σ' ἕνα στόμα· δὲς τώρα: ἡ γλώσσα καὶ τὰ χείλη καὶ τὰ δόντια, ἡ πνοὴ καὶ ἡ σκέψη, μὲ τὴν καρδιὰ (τοῦ καθενὸς χωριστά) συμβαδίζουν;
Θὰ μοῦ μιλοῦσες ἐμένα ἔτσι; Θὰ σοῦ μιλοῦσα ἐγὼ ἔτσι;
4.- στὸ τέλος, καταλαβαίνουμε γιατὶ αὐτὴ ἡ γυναίκα εἶναι "'ἀρνητικὴ" ἀλλὰ οἱ δικαιολογίες της, πρίν, ὁδηγοῦσαν ἀλλοῦ χωρὶς νὰ ὁδηγοῦν καὶ πουθενὰ (ἄς ποῦμε στὴν χειραφέτηση) οὔτε μᾶς ἀφήνει νὰ ὑποψιαστοῦμε (χωρὶς νὰ καταλαβαίνουμε τί) ὅτι κάτι κρύβει (ποὺ τὸ μαρτυρᾶς στὸ φινάλε).
5.- αὐτὲς οἱ ὡραιοποιήσεις ὀνειροπολήσεων εἶναι ἐντελῶς ντεμοντὲ καὶ δὲν ταιριάζουν καθόλου μὰ καθόλου σὲ ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν τὸν ἔρωτα καὶ δὲν εἶναι ἀκόμη ἔφηβοι, ἀδοκίμαστοι, παρθένοι. (Κοριτσάκια ἀρλεκινοθρεμμένα θὰ σοῦ ποῦν: "Ὡραῖο εἶναι, μοῦ ἄρεσε!". Αὐτὰ τὰ κοριτσάκια, ἀγνόησέ τα).
Σταματῶ τὶς...ἀπαριθμήσεις, ἴσως εἶναι πολλὲς καὶ δυσβάσταχτες γιὰ τὸν κάθε παραλήπτη (ἰσχύει γιὰ πολλὰ ποὺ ἔχω διαβάσει ἐδῶ, στὸ Φόρουμ). Πρόσεξε: ἡ θεματικὴ δὲν μὲ ἐνδιαφέρει. Τὸ καλὸ γράψιμο μὲ νοιάζει. Μπορεῖ κανεὶς νὰ περιγράψει κι' ἕναν φόνο ποὺ διέπραξε, τὸ ἴδιο μοῦ κάνει. Νὰ μὲ πείσει θέλω. Καὶ τότε, μᾶλλον θὰ μοῦ ἀρέσει.
Νὰ, γιὰ παράδειγμα σὲ παραπέμπω σὲ μιὰ ταινία μὲ τὸν τίτλο "Μ" (1931, μὲ τὸν Πῆτερ Λόρε): πρόκειται γιὰ ἕναν ἐγκληματία βιαστὴ κτλ. Τὸ καλλιτεχνικὸ ἀποτέλεσμα, κορυφαίας ποιότητος. Μὲ ἀφορμὴ ὅ,τι πιὸ ἀπάνθρωπο.
Δὲν χαϊδεύω ποτὲ μου αὐτιά.
Κλείνοντας: δὲν ἀναζητοῦμε τὸ ἀριστούργημα. Ἕνα καλὸ γράψιμο ποὺ μᾶς κερδίζει, ἀρκεῖ.

Μοῦ ἔγραψε ἡ Μοιραῖα_Ὅλα:
1.- μονάχα αλήθειες που πιστεύεις.
2.- δε θα μπορούσα να κρίνω ποτέ αυστηρά κάτι που έχει δημιουργήσει κάποιος άνθρωπος που γενικότερα συμπαθώ,
3.- Δεν είναι εύκολο να είσαι αρεστός σε όλους
4.- Ίσως εσύ την λογοτεχνία να τη θεωρείς ας πούμε «επάγγελμα». Εγώ και φαντάζομαι πως ίσως αυτό συμβαίνει και με την ποέτα, την θεωρώ ανάγκη
* * *
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ ἀπάντησε: Θεωρῶντας, μόνος μου, τὸν ἑαυτό μου, ὡς μοχθηρό, ζηλόφθονα κι' ἀνάποδο,
(εἴπαμε: ἐγὼ τὰ λέω αὐτὰ, ἄρα ἰσχύουν)
ἀρχίζω ἀνάποδα, μὲ ζῆλο καὶ μόχθο (ἄν καὶ δὲν ἰσχύει τὸ τελευταῖο αὐτὸ ἀφοῦ μοῦ εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ ἀπαντήσω):
[Παρακαλεῖται ἡ "πρώτη περιπεσούσα στὴν ὑπακοὴ πρὸς ἐμὲ" Γαλῆ
νὰ δώσει ὅλως ἰδιαιτέραν σημασίαν εὶς τὰς χρωματισθείσας λέξεις. Εὐχαριστῶ].
4.- Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρῶ ἐγὼ τὴν λογοτεχνία ἐπάγγελμα ἀφοῦ δὲν τὴν πουλάω; Ἀφοῦ ἔχω γυρισμένη τὴν πλάτη μου στοὺς ἐκδότες ὅλους, ἀνέκαθεν;
3.- Τὸ λὲς ἐμένα αὐτό, ποὺ "ἀρέσω σὲ ἐλάχιστους" (καὶ τὸ παραξέρω), ἄν καὶ μὲ διαβάζουν οἱ περισσότεροι;
2.- Δὲν θὰ μποροῦσα νὰ κρίνω αὐστηρὰ κάποιον ἄνθρωπο ποὺ συμπαθῶ; Τὶ λὲς, καλέ! Αὐτὸν ποὺ μὲ νοιάζει, ἄς ποῦμε τὸν γυιό μου; Καὶ ποιόν θὰ κρίνω αὐστηρά, αὐτὸν ποὺ ἄν πάει νὰ κόψει τὸ λαιμό του θὰ πῶ: - Ἄχ! δροσίστηκα!...(;)
Καὶ τί θὰ πεῖ "ἔχει δημιουργήσει"; Ἡ δημιουργία εἶναι κάτι καλό. Ἀλλιῶς εἶναι διάλυση, ἐκμηδένιση.
(Μοῦ φαίνεται πρέπει νὰ ἐκδοθεῖ ἐπειγόντως ΛΕΞΙΚΟ Ἀξιῶν καὶ Ἀπαξιῶν).
1.- Δὲν λέω ἀλήθειες ποὺ πιστεύω, λέω ἀλήθειες δοκιμασμένες στὴν πυρά. Τῶν Γραμμάτων καὶ τῆς Τέχνης. Ἀκόμα κι' ἄν θέλεις νὰ τὰ ἀποδιοργανώσεις, πρέπει πρῶτα νὰ τὰ ὑπηρετήσεις.
------------
Νὰ σοῦ πῶ μιὰν ἀλήθεια ποὺ πιστεύω καὶ ποὺ ἆλλοι ἴσως δὲν πιστεύουν;
Ὁρίστε: ὅτι ἡ Λαμπέτη ἀκόμα καὶ τώρα μετανιώνει ποὺ δὲν παίξαμε μαζὺ κι' ἔπαιξε μὲ τὸν βλάκα τὸν Χὸρν. Πιὸ πολὺ ταιριάζαμε μαζύ.
Αὐτὸ δὲν μοῦ τὸ βγάζεις μὲ τίποτα ἀπὸ τὸ μυαλό – καὶ καλὰ νὰ πάθει λοιπὸν, ὅ,τι ἔπαθε, δὲν τὴν λυπᾶμαι!
------------
Ἐπειδὴ ὅμως αὐτὰ συμβαίνουν τόσο στὶς Λογοτεχνικὲς Ἑταιρίες ὅσο καὶ στὸ Περὶ Ἀνέμων καὶ Ὑδάτων, ἐπειδὴ τὸ δεύτερο μοῦ ἔρχεται πιὸ βολικό, ὡς κατ' οἶκον
ἐνασχόλησις, (μὴ θαρρεῖς πὼς τὸ πρῶτο δὲν εἶδε ἀστραπὲς καὶ βροντὲς τοῦ Δία σὲ ἐπὶ τόπου Ἐπιθεώρηση), αὐτὸ τὸ δεύτερο τὸ ἀγαπῶ καὶ θέλω νὰ τὸ προστατεύσω (ἄν καὶ ὅσο μπορῶ). Γι' αὐτὸ ἄλλωστε καὶ, κάθε μέρα, μέσα του χώνομαι (ὅπως θέλεις πάρ' το).
Γενικῶς, νιώθω σὰν στὸ σπίτι μου στὸ Φόρουμ.

Μωρέ, νὰ προσθέσω καὶ τί δήλωσε ὁ Γκυστὰβ Φλωμπὲρ κάποτε; Εἶπε: “Ἡ μαντὰμ Μποβαρὺ εἶμαι ἐγώ”. Τί ἐννοοῦσε; Τὸν μόχθο καὶ τὴν φαντασία καὶ τὸ πάθος ποὺ ἔβαλε γιὰ νὰ γράψει τὸ μυθιστόρημα. Τὸ ἔχω μεταφράσει λίαν ἐπιτυχῶς (ἄρα καὶ ξέρω τί λέω) στὰ Κλασικὰ Παπύρου.

Υ.Γ. Ποέτα, Μοιραῖα_Ὅλα, Γαλῆ. Ψευδωνυμομαχήτριες, φίλτατες. 

28 Αὐγούστου 2010, καὶ ὥρα 4:47.

Κλινοσοφιστεῖες.
Γράφει ὁ Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.


* Μικρὲς στιγμὲς θλιμμένης σιωπῆς...

 

...ἐκ βαθέων ἐρχόμενες...

-------------------------------------------" ...καὶ ξάπλωσα γυμνούλης μὲ τὸ χέρι ἐκεῖ. Ὁπότε θυμήθηκα:

Καὶ θἄλεγα: ἀπὸ στιγμές, ὡραῖες, μὲ συγκίνηση, μαζὺ μὲ δὲν ξέρω τί, ποὺ νὰ τὸ νοσταλγεῖς, πότε-πότε, ἆλλο τίποτα! Θὰ εἶχα ἄλλα τόσα καὶ γιὰ αἰῶνες ἀνίας μέσα σ' ἕνα λεπτὸ νὰ πῶ, γιατὶ, ὄντως, ὅσο καὶ νὰ θέλω νὰ γεμίσω τὸ σῦμπαν, ἄν τὸ πρόσωπο δὲν μὲ ἐμπνέει, "ἀδειάζω" κι' ἐγὼ ἀνελέητα, γίνομαι τὸ τελευταῖο ἀόρατο μικρόβιο ποὺ πατάει κανεὶς περνῶντας. Ἀλλά, νὰ τὸ παραδεχτῶ, ἐσὺ περνᾶς μέ χάρη, τὸ πάτημά σου δὲν θἆταν καταλυτικό. Ἀλλοῦ κι' ἀλλοιῶς βαρᾶς.
Οἱ δρόμοι, τὰ φανάρια, αὐτοί, ὅσοι σὲ προσπερνοῦν ἤ τοὺς προσπερνᾶς, ὅπως κι' ἐκεῖνοι ποὺ διασταυρώνονται μὲ μένα, δὲν θὰ μάθουν ποτὲ πὼς ἐγὼ ποὺ σὲ βλέπω καὶ δὲν δείχνω νὰ σὲ ξέρω, ὅπως καὶ σύ, ποὺ μὲ παίρνει τὸ μάτι σου καὶ κρυφοκαμαρώνεις, νομίζοντας πὼς σοῦ τὴν ἔστησα, γιὰ νὰ σὲ δῶ, καὶ τότε τὸ πρόσωπό σου γεμίζει φλέβες κόκκινες, ὅλοι αὐτοὶ, εἴτε μᾶς βλέπουν εἴτε κἄν δὲν μᾶς κοιτοῦν, δὲν ξέρουν, οὔτε ποτὲ θά μάθουν, πὼς, κάποτε, ἐμεῖς, ἐσὺ κι' ἐγὼ, ἀγαπιόμασταν. Κι' ὡστόσο, δὲν θέλουμε, πάλι, ἐσὺ κι' ἐγώ, νὰ ὁμολογήσουμε πὼς ἀκόμη ἀγαπιόμαστε μὲς τὴν σιωπὴ ποὺ χτίσαμε ἀνάμεσά μας. Σ' ἀγαποῦσα ἀλλὰ φεύγω, χάνομαι, ψάχνω τὴν ἀναπνοή μου, στὰ τυφλά, καὶ ξαναβρίσκομαι στὸ λεπτό, - μόνος μου! Πόσο πιὸ σπουδαῖο εἶναι νὰ βρίσκεσαι μόνος, ὅταν τὸ ἆλλο μισὸ...δὲν ἀντέχει τόση ἀγάπη, γιατί...- ὑπάρχει γιατί; Νὰ κατάφερνα, μέσα σὲ μιὰν ὁλόκληρη ζωὴ, νὰ τὸ βρῶ!...
Περάσαμε ρίγη χαρᾶς μαζύ, τὸ ξέρουμε κι' οἱ δυό μας. Καὶ ὅπως ἔτυχε καὶ ὅπως ξέραμε, μὲ τὴν μέθοδο τοῦ ἐνστίκτου, νὰ τὶς πλάθουμε, χωρὶς κόπο, σὰν οὐρανοκατέβατες μέσα ἀπὸ τὰ χέρια μας ὡστόσο νὰ ξεπροβάλλουν. Ὁμολογῶ, δηλαδή, πὼς τὶς στιγμὲς τὶς φτιάχνουμε καὶ οἱ ἴδιοι! Ἆλλο τόσο, ὅπως, μπορεῖ, οἱ στιγμὲς, ἀπὸ μόνες τους, νὰ μᾶς αἰφνιδιάσουν, μὴ ξέροντας ἐμεῖς πῶς μᾶς ἔτυχαν, ποιά καλὴ μοίρα μᾶς τὶς ἔστειλε! Μοῦ ἀρέσουν καὶ οἱ μὲν καὶ οἱ δέ, ἐξίσου. Καὶ τὶς προσκυνῶ. Ὅ,τι μᾶς ἀρέσει, καὶ μόνον αὐτὸ, εἶναι ἄξιο γιὰ ὁμολογία πίστεως.
Ὁ Θεὸς μᾶς πλάθει καμιὰ φορὰ καὶ ἐρωτικούς.

Ὅταν ἔπαιζα στὸ θέατρο – τί περίεργο, ἐσύ, δὲν ἔτυχε ποτέ σου νὰ μὲ δεῖς!... - παρὰ τὴν, ἀκλόνητη, ἀκριβοέπειά μου, πού, ποτέ, δὲν μοῦ ἔλειψε, συνέβαιναν δύο ἐκπληκτικά, γιὰ μένα, πράγματα: πρῶτον, δὲν φοροῦσα ποτὲ τὰ γυαλιά μου. Καὶ ὅμως, ἔβλεπα καλλίτερα καὶ ἀπὸ τὸ ἄν τὰ φοροῦσα. Μὲ ὅσον δέ, δεύτερον, πονοκέφαλο ἤ κρυολόγημα ἤ πυρετὸ ἤ ἆλλο δεινοπάθημα κι' ἄν ξεκινοῦσα, μὲ τὸ...ποὺ ἔβγαινα στὴ σκηνή, δὲν εἶχα ἐπὶ σκηνῆς τίποτα ἀπολύτως! Αὐτὲς ἐκεῖνες οἱ στιγμὲς τοῦ "Νά με!..." μὲ ἔχουν ἀπασχολήσει χιλιάδες φορές, τὸ ἔχουμε συζητήσει μ' ἄλλους συναδέλφους - ποὺ τὸ διαπίστωναν, ξέροντας, λίγο-πολὺ, κάτι καὶ οἱ ἴδιοι ἀπ' αὐτὸ τὸ θαῦμα, κατὰ τὰ λεγόμενά τους, ὄχι ὅμως, δὲν θυμᾶμαι ἴσως,, νὰ εἶπαν ποτὲ, σὲ τέτοιο βαθμὸ!...Τὸ "ἔβγα" ἦταν ἴδιο κι' ἀπαράλλαχτο μ' αὐτὸ ποὺ ἐκτόξευε τὶς χαρές μας, τὶς δικές μας, στὸν οὐρανό. Στιγμές, ὅπως, ἐσὺ κι' ἐγὼ, μονάχα τὶς θυμόμαστε τώρα πιὰ καὶ δὲν τὶς ξαναζοῦμε.

Νὰ καταλήξω κάπου - πρὸς τὸ παρόν; Δὲν θέλω πιὰ ἄλλη ἀγάπη. Οἱ δυὸ τελευταῖες μὲ τσάκισαν χωρὶς ἐπανόρθωση. Ξέρεις κι' ἐσὺ πολὺ καλὰ, ὅπως κι' ἐγὼ, τί κρύβεται σ' αὐτὰ τὰ λόγια ὡς μερίδιο πόνου: τὸ μαστίγιο δικό σας, τὸ τομάρι δικό μου.
Καὶ ὅμως, σᾶς ἔδωσα στιγμές - μοῦ δάσατε κι' ἐσεῖς, δὲν λέω, καὶ μάλιστα πολλές - σᾶς ἔδωσα στιγμὲς σπάνιες, δὲν ἄφησα νὰ πλήξετε ποτέ. Ἐσύ, γιατὶ, σὲ σένα, τὰ λέω τώρα αὐτά - κι' ἀλλοί-
μονο ἄν πεῖς πὼς...δὲν τὸ κατάλαβες - εἶμαι σίγουρος, ἔ, τὄμαθα πιὰ τὸ μάθημά μου, ὅτι πρῶτα μ' ἀκοῦς, συγκινεῖσαι ἀλλὰ στὸ τέλος θὰ πεῖς - καὶ θὰ τὸ πεῖς γιατὶ δὲν ξέρεις τὶ ἆλλο νὰ ἔλεγες:
- Μάθημα μοῦ κάνεις τώρα;
Ἤθελα πᾶντα μου νὰ ἐκπέμπω κάτι. Κι' ἆλλο τόσο νὰ κατανοῶ τοὺς ἄλλους, νὰ ἐκμαιεύω τὸν καλλίτερο ἑαυτό τους. Ἀκόμα κι' ἐσὺ ὑπάκουες. Ὕστερα ὅμως τὸ μετάνιωνες. Ἔχεις μάθει νὰ δείχνεις ἕναν ἑαυτὸ κατὰ κοινὴν παραδεχτὴν παραγγελίαν τρίτων, πνίγοντας τὸν ἑαυτό σου, αὐτὸν ποὺ μόνον χρειάζεσαι καὶ ποὺ αὐτὸν τὸν ἴδιο σοῦ ζητοῦσα.
Σοῦ ἄρεσα ὅπως μ' ἔβλεπες καὶ ὄχι ὅπως εἶμαι. Καὶ ἤθελες νὰ μοῦ ἀρέσεις - μοῦ ἄρεσες, τὸ ξέρεις - ὅπως φαίνεσαι καὶ ὄχι ὅπως πραγματικὰ εἶσαι: σχεδὸν ἀπομεινάρι τῶν ὅσων κατασπάραξαν οἱ καθωσπρεπισμοὶ τοῦ κύκλου σου, αὐτὸν ποὺ ἔχεις ὑπεράνω πάντων.
Ὑπεράνω ὅλων - μὴ ἀγνοουμένων τῶν ὑπολοίπων (εἶπε κανεὶς, ἐγὼ, ἄς ποῦμε, τέτοιο πρᾶγμα;) - εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀγαπᾶς καὶ σ' ἀγαπάει, χρόνια τώρα, πιστός, λατρευτός, ζωηφόρος. Ναί, ἔτσι εἶναι, λυπηρὸ ὡραῖο πλᾶσμα μου! Ποὺ δὲν ἄντεχες, μαζύ μου, νὰ ξαναβρεῖς ὅσα σοῦ στραγγάλισαν. Προτίμησες τάφους. Καὶ ἠθελες νὰ ἔβαζα ταφόπλακες κι' ἐγώ. Ὤ, ναί, ἐκεῖ ποὺ δέχομαι ἕνα μετέωρο ἀλλὰ ποτὲ ἕνα καταχωνιασμένο.

Ἕνα ἄτομο μπορεῖ συχνότατα νὰ μὲ κάνει νὰ πλήττω. Ἐνστικτωδῶς, δὲν θέλω, ποτὲ οἱ ἆλλοι νὰ πλήττουν μαζύ μου. Καὶ δημιουργῶ στιγμές. Ἐρωτικές. Ἔτσι, ὡς διὰ μαγείας. Ἀπὸ τὸ τίποτα. Νὰ ποῦμε ὅμως - θὰ τὸ ξανατονίσω, νὰ τὸ καταλάβεις - πὼς καὶ πολλοὶ ἄνθρωποι παραμένουν ἀνέκφραστοι, καί, ἆλλοι, - ἐσύ! - ἐνῶ τὸ χαίρονται αὐτό, ποὺ τοὺς πρόσφερε ἡ τύχη, ὕστερα, ἀπὸ θέση μειονεκτική (ποὺ δὲν τὴν κατάλαβα, ποτέ μου, ἀφοῦ δὲν ἐπιδίωξα νὰ τὴν ἔχεις ἤ νὰ τὴν νιώσεις) προσπαθοῦν νὰ μοῦ τὸ βγάλουν ξυνό. Τότε, ἡ πικρία ἀνταγωνίζεται τὴν μοναξιά, τὰ δεσμὰ ἔχουν σπάσει καὶ καμιὰ φορὰ ἐπιμένεις (ἐπιμένω) νὰ μὴν θέλεις νὰ τὸ πιστέψεις... Μὲ ἤθελες μὲ συνταγὴ μαγειρικῆς μυρωδᾶτο, πικάντικο. Δηλαδὴ ἕνα κακομοίρικο ἄψυχο, ἔτσι, γιὰ νὰ περνᾶ ὁ καιρὸς εὐχάριστα, ἀνέμελα, νὰ μὴ στοιχίζει αἰσθήματα.
Κι' ὅμως, ἕνα πουλάκι, ποὺ θαρρεῖ πὼς σὲ ξέρει ὅσο κανεὶς ἄλλος, ἡ μάννα σου, μοῦ ἔχει πεῖ:
- Μαραζώνει! Δὲν ξέρω γιατὶ.
Δὲν θὰ ξεχάσεις.
Ναὶ, γιατὶ καὶ στὶς γάτες ἀκόμα δίνω στιγμὲς νἄχουν νὰ θυμοῦνται!
.........................................................................................μὲ χοὲς στοὺς νεκροὺς ἔρωτες".

11 Σεπτεμβρίου 2010, καὶ ὥρα 1:07.

Καφεσοφιστεῖες:

Κ α φ έ ς, τὸν προσφέρει τὸ μαγαζί!
ΣΤΟΝ ΚΑΦΕ.

Ὤ βαρὺ γλυκὲ καφέ μου,

καὶ σὰν εἶμαι μὲ παρέα,

καὶ σὰν ἔχω μοναξιά,

κάθε μιὰ σου ρουφηξιὰ

εἶναι μιὰ ψηλὴ ἰδέα.

Γεώργιος Σουρῆς.
* * *
Θέλει, λέει, νὰ γράψω γιὰ ἔρωτες!
Ἄχ, ἡ Μοιραία_Ὅλα* νὰ γράψουμε γιὰ ἔρωτες θέλει!
Νὰ μοῦ τὸ θυμηθεῖς, πάσχει ὁ ὀργανισμός της ἀπὸ μέλι.

Στὰ πρόχειρα, γιὰ ἔρωτες, δὲν γράφω, δυστυχῶς,
τὰ πάθη μὲ βασάνισαν - κι' ἄς ἤμουν τυχερός.

Θέλει δουλειὰ καὶ προσοχὴ τὸ γράψιμο,
κάθε προχειρολογία ἴσον θάψιμο.

Κι' οἱ ἔρωτες μᾶς ἀνασταίνουν,
ἀσχέτως ἄν γοργὰ πεθαίνουν.
Ἄσε ποὺ μὲ πήρανε τὰ χρόνια καὶ δὲν ἀρέσω!
Πρὶν κάτι ἐδῶ γράψω, ἀπ' τὸ μπαλκόνι μου ἄς πέσω
κι' ἐπὶ τέλους, ἄς πεθάνω...
μὲ τὸν Χάρο νὰ τὸ κάνω.
Θἆναι μεγάλης διαρκείας,
πρωτοτύπου γοητείας.
Ὅμως, κρίμα, πάλι, τότε, γιὰ τὸν ἔρωτα ἐκεῖνον, δὲν θὰ γράψω οὔτε μιὰ λέξη.
Στὸ σκοτάδι, πῶς νὰ βλέπω; Θἄχει φῶς; Λὲς πὼς εἶναι δυνατὸν νὰ φέξει
γιὰ νὰ κάνω ὅσες πρέπει διορθώσεις;...
Νἄχω λάθη καὶ... νὰ μὲ μαλώσεις;

(*) Κυρία ψευδωνυμομάχος ἀπὸ τὸ Phorum.gr

28 Αὐγούστου 2010, καὶ ὥρα 10:32.

Καφεσοφιστεῖες:

Κ α φ έ ς, τὸν προσφέρει τὸ μαγαζί!
ΣΤΟΝ ΚΑΦΕ.

Ὤ βαρὺ γλυκὲ καφέ μου,

καὶ σὰν εἶμαι μὲ παρέα,

καὶ σὰν ἔχω μοναξιά,

κάθε μιά σου ρουφηξιὰ

εἶναι μιὰ ψηλὴ ἰδέα.

Γεώργιος Σουρῆς.

* * *

Προχθὲς, (γεννήθηκα 26 Αὐγούστου 1944), εἴπαμε, εἶχα τὰ γενέθλιά μου...

- ... τί ὑπέροχη χρονιὰ γιὰ τὸν Ζὰν-Πὼλ Σὰρτ, ποὺ ἔγραψε τὸ "Κεκλεισμένων τῶν θυρῶν". .......... ..........

Jean-Paul Sartre: "Huis clos", 1944

* Je n'ai pas rêvé cet héroïsme. Je l'ai choisi. On est ce qu'on veut. / Δὲν ὀνειρεύτηκα αὐτὸν τὸν ἡρωισμό. Τὸν διάλεξα. Εἴμαστε αὐτὸ ποὺ θέλουμε.
* Seuls les actes décident de ce qu'on a voulu. / Μόνον οἱ πράξεις μας ὁρίζουν τὸ τί θέλαμε.
* On meurt toujours trop tôt - ou trop tard. Et cependant la vie est là, terminée [...]. Tu n'es rien d'autre que ta vie. / Ἤ πολὺ νωρὶς πάντα πεθαίνουμε ἤ πολὺ ἀργά. Κι' ὅμως, ἡ ζωὴ εἶναι 'δῶ, τετελεσμένη [...] Δὲν εἶσαι ἆλλο τίποτα ἀπὸ τὴν ζωή σου.
* Alors, c'est ça l'enfer. Je n'aurais jamais cru...Vous vous rappelez: le soufre, le bûcher, le gril...Ah! quelle plaisanterie. Pas besoin de gril : l'enfer, c'est les Autres. / Αὐτή, λοιπόν, εἶναι ἡ κόλαση. Ποτὲ δὲν θὰ τὸ πίστευα...Θυμᾶστε: θειάφι, πυρά, σκάρα...Ἄχ! τί ἀστεῖο. Δὲν χρειάζεται σκάρα: ἡ
κόλαση, εἶναι οἱ ἆλλοι.
(Μετ. δική μου. Τὴν χρησιμοποιήσαμε στὴν Α΄ τάξη τῆς Δραματικῆς Σχολῆς,

μὲ δασκάλους τὸν Γιῶργο Μπέλλο καὶ τὴν Βέρα Ζαβιτσιάνου.

Ἠθοποιοί: ἡ Ἄννα, ἡ Γωγὼ καὶ ὁ Ἰάνης).

17 Αὐγούστου 2010, καὶ ὥρα 8:13.
Re: Θέμου Κορνάρου - Ἅγιον Ὄρος: Οἱ Ἅγιοι χωρὶς μάσκα.
( http://www.scribd.com/doc/12470106/%CE% ... E%9A%CE%91 )

Ὅποτε μᾶς βολεύει, καταφεύγουμε στὸν Νίκο Καζαντζάκη, πού, κατὰ τὰ ἆλλα, εἶναι κομμουνιστής (ὅ,τι χειρότερο!!) καὶ διαδίδουμε ἀκόμη πὼς εἶναι καὶ ἀφορεσμένος. Παγκοσμίως ἀναγνωρισμένος εἶναι, θέλουμε δὲν θέλουμε.
Δὲν ἀποκλείεται κάποιοι μοναχοὶ νὰ εἶναι περίπου "ἅγιοι" ὅπως ὁ Κοσμὰς ὁ Αἰτωλὸς ἤ Πατροκοσμὰς, ὁ ὁποῖος, τὸ 1759, ἐγκατέλειψε τὸ μοναστῆρι καὶ ξεκίνησε περιοδεῖες
στὴν Δυτικὴ καὶ Βόρεια Ἑλλάδα, παρακινῶντας μὲ θέρμη τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς νὰ ἱδρύσουν σχολεῖα. Μέσα σὲ 16 χρόνια, ἵδρυσε πάνω ἀπὸ 100 σχολεῖα. Καὶ παρότρυνε τοὺς γονεῖς νὰ μάθουν τὰ παιδιά τους ἑλληνικά, ὄχι ἀγγλικὰ καὶ ἄλλες μισητὲς γλῶσσες.
Τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο κάποιας Ὑπουργοῦ - νὰ τὸ ποῦμε κι' αὐτό.
Δὲν ξέρω πόσο μεγάλος εἶναι ὁ Καζαντζάκης, σίγουρα ὅμως πάλαιψε μὲ τὴν ψυχή του, ὅπως ἀσφαλῶς φρόντισε καὶ μὲ τὸ παραπάνω τὴν ὑστεροφημία του.
Τὸ θέμα βέβαια εἶναι ἆλλο: οἱ καλόγεροι στεροῦνται τὶς ἀπολαύσεις τῆς δικῆς μας ζωῆς, ἔχουν ὅμως μπίπ μπίπ μπίπ.
Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ θέλω, ἆλλοι νὰ ζοῦν ἔτσι, προσευχόμενοι, γιὰ τὶς δικές μου ἁμαρτίες!
Συνδικαλιστὲς Ψυχοπατέρες δὲν ζήτησα ποτέ, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ζήτησα. Χαμένος στὸ χάος μπορεῖ νὰ εἶμαι, ἠλίθιος δὲν εἶμαι.
Οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ κόσμου, πολιτικῶς, θρησκευτικῶς, ἀλλοιωτικῶς, καλοπερνᾶνε.
Καὶ τὰ ἴδια τὰ πλήθη, βολοδέρνουν ἀναμένοντας μάταια νὰ ξημερώσει Ἄσπρη Μέρα, Δευτέρα Παρουσία, Ἀλλαγή.
Αὐτὰ ποὺ περιγράφει (πιὸ πάνω) ὁ Καζαντζάκης δὲν τὰ εἶδε μονάχα παρ' ἡμῖν, τὰ εἶδε, μὲ ἄλλα σκηνικὰ καὶ ἄλλα κοστούμια, καὶ σὲ ἀλλόθρησκες μοναχικὲς παραστάσεις.
Ὁ "Οἰδίπους" μὲ συγκινεῖ, εἴτε ὡς τύραννος εἴτε ἐπὶ Κολωνῷ, καὶ τὴν κάθαρσιν τὴν βιώνω. Καὶ ὁ ἠθοποιὸς ξεβάφεται, βγάζει τὴ μάσκα, τὸν ἐπισκέπτομαι καὶ μὲ ρωτάει:
- Πῶς σοῦ φάνηκα;
- Ἄξιος ὁ κόπος σου.
Ἐκρίθη.
Ὅσο γιὰ χρήσιμοι σὲ κάτι, οἱ καλόγεροι, ἄν συναντήσουμε, ποτέ, τὸν Θεὸ, ἀναλαμβάνω νὰ Τὸν ρωτήσω ἐγώ - Αὐτὸς ξέρει.

Υ.Γ.
Δὲν ξέρω τὶ εἴδους σοφιστεία εἶναι αὐτή, πάντως γιὰ σοφιστεία μοιάζει, ἀπούσης - ἀλήθεια, ἀπούσης; - ἔστω τῆς κλίνης. Τελικά, λέω νὰ βάλω:
---------------------------------" ...καὶ ξάπλωσα ἐνδεδυμένος μὲ τὸ χέρι ἀλλοῦ. Ὁπότε κολάστηκα.
καθὼς καί:
............................................................................μὲ χοὲς στὴν ματαιοδοξία".
γιατὶ κάπως πρέπει ὁ Ἄνθρωπος νὰ σωθεῖ.
Θεέ μου!

Ἀπ' ὅσα διέσωσα,
14 Αὐγούστου 2010, 2:10.
2η δημοσίευση.

`

.Ποιὸς εἶν' τρελλός ἀπό ἔρωτα;
Γιῶργος Σαραντάρης / Μάνος Χατζιδάκις / Φλέρυ Νταντωνάκη - γεννήθηκε σὰν σήμερα, 11 Μαΐου.
* * *
Ποιὸς εἶν' τρελλός ἀπὸ ἔρωτα;
Ἄς κάνει λάκκους τὴν αὐγή.
Νὰ πᾶμε ἐκεῖ
νὰ πιοῦμε τὴ βροχὴ.
Μιἀ ποὺ ἐμεῖς σὲ ὅποια
στέγη ἀράξουμε, σὲ ὅποια
αὐλὴ, ὁ ἄνεμος χαλνάει
τὸν οὐρανὸ, τὰ δέντρα.
Κι' ἡ στείρα γῆ
μέσα σὲ μᾶς βουλιάζει.
* * *
...Κι' ὁ ἔρωτας μέσα σὲ μᾶς βουλιάζει...
* * *
(10 ἐρωτικὲς εἰκόνες). Εἰκόνα 10η.
------------------------------------" ...καὶ ξάπλωσα γυμνούλης μὲ τὸ χέρι ἐκεῖ. Ὁπότε θυμήθηκα:

Ὡραῖα, τὸ μέσα σὲ μᾶς βουλιάζει, γέμισε, τίγκα εἶναι, δὲν παίρνει ἆλλο τίποτα.
Ἕνα βυτιοφόρο νὰ σὲ ἀδειάσει. Νὰ ἀνακαινίσεις τὸ μέσα σου, νὰ τ' ἀερίσεις καί - ποῦ ξέρεις; - μπορεῖ πάλι νὰ νοικιαστεῖ. Κάνε ἀνατίμηση, δῶσ' το πιὸ ἀκριβά. Μιὰ καλὰ θεμελιωμένη καρδιά, ποὺ ἡ πείρα τὴν ἔκανε ἀντισεισμική, ἀξίζει ὅσο τίποτα!
- Ἀγάπη μου, ἐσὺ ποὺ δὲν φάνηκες ἀκόμα στὸν ὁρίζοντά μου, ἄν τυχὸν τ' ἀποφασίσεις νὰ μὲ κερδίσεις, ἐδῶ θὰ περάσεις ὑπέροχα. Ἐπιθυμίες ἔχεις; Ἔ, τότε μὴν τὸ σκέφτεσαι καθόλου, ἔλα. Τί; Ξαφνικὰ διστάζεις; Κύριε ἐλέησον! Μᾶλλον, τότε, οἱ ἐπιθυμίες σου εἶναι ἀνάξιες λόγου. Πῶς εὶπες, ἀγάπη μου; Ὅτι, ἀκόμη, δὲν ξέρεις τὸν ἀριθμὸ τοῦ τηλεφώνου μου; Καὶ σὲ ἔχει κυριεύσει ἡ ἀπελπισία; Μᾶλλον οἱ ἐλπίδες σου εἶναι ἀχόρταγες καὶ δὲν ξέρεις ἀκόμα πῶς καὶ ποῦ νὰ τὶς χορτάσεις. Ἄχ, εἶναι σπαραχτικὴ ἡ λαχτάρα μας γιὰ ζωὴ καὶ ἡ ἀπελπισία σίγουρα εἶναι ἕνα συννεφάκι, φύσηξέ το καὶ θὰ φύγει, θὰ πάει ἀλλοῦ - μακρυὰ ἀπὸ σένα καὶ στὸν διάολο. Μὴν τὸ ξεχάσω, τὸ τηλέφωνό μου εἶναι καταχωρημένο στὸν οὐρανό, γραμμένο μὲ κατακόκκινα, χρῶμα αἵματος, γράμματα, ἀκριβῶς κάτω ἀπὸ τὴν Σελήνη. Ἔ, ναί, λίγος ρομαντισμὸς δὲν βλάπτει - πλήρωσα μεγάλο φόρο πόνου γιὰ νὰ ἐξασφαλίσω αὐτὴν τὴν περίοπτη θέση στὸν Κατάλογο Ἀστέρων. Ὄχι, παιδάκι μου, ὁ ἀριθμὸς εἶναι ἀριθμὸς, δὲν εἶναι ἄστρο, δὲν εἶπα τέτοια ἀνοησία, τἄχω ἀκόμα τὰ μυαλά μου.
Τὸ ὅτι θὰ τὸν βρεῖς ἐκεῖ, εἶναι ἄλλη ἱστορία, πού, πῶς νὰ σ' τὸ ἐξηγήσω...ἔχεις ἀγαπήσει ποτέ;
Σοῦ ἔχουνε βγάλει ποτὲ τὰ μάτια, τὰ μάτια ποὺ ἀγάπησες; Ἔ, τότε, πῶς θὰ δεῖς, ἄν δὲν κοιτᾶς πότε πότε τὸν οὐρανό;
Ἄκου τώρα:

πρὶν ἀποφασίσεις νἄρθεις νὰ μὲ βρεῖς, πρὶν ζητήσεις νὰ σοῦ δείξουν ποῦ μένει ὁ Κύριος μὲ τὶς Καμέλιες - ἄ, ναί, ὄχι, μὴ μοῦ φέρεις τριαντάφυλλα, ἀπεχθάνομαι τὰ ἀγκάθια τους - ἀναλογίσου τί χάνεις ἤ τί κερδίζεις μὲ τὸ νἄρθεις ἤ νὰ μὴν ἔρθεις. Βάλε μπρὸς τὴν φαντασία σου, ἄνοιξε τὸ κλουβὶ νὰ πετάξει ἡ καρδιά σου, βάλε στὸ ράμφος τοῦ περιστεριοῦ τὴν εἴδηση "Ἕρχομαι", νὰ προλαβω νὰ ἐξαγνίσω τὴν ψυχή μου, νὰ φρεσκάρω τὶς καμέλιες, νὰ στρώσω τὴν καρδιά μου ὅπου πιθανὸν νὰ πατήσεις, ἐσύ, ἀγάπη μου - λαχτάρα τῆς νέας δυστυχίας μου, ποὺ δὲν θὰ σὲ ξεχάσω, ὕστερα, ποτέ, ὅσα φιλιὰ κι' ἄν ἀνταλλάξω μὲ ἆλλες ἀγάπες, ὥσπου νὰ ξαναγεμίσει αὐτὸ τὸ μέσα σὲ μᾶς βουλιάζει. Μά, ἐσύ, μὴ στενοχωριέσαι καθόλου. Ὅταν θὰ τὸ ἀνακαινίσω στὸ μέλλον, μὲ τὀση πείρα πιὰ, δὲν θἆναι μόνον ἀντισεισμικὸ.
Ἄ, ὄχι, ἔχω τὸν προγραμματισμό μου, ἔχω τοὺς σοφοὺς συμβούλους μου, ἐγώ, τί νόμιζες; Τὰ δάκρυα, ἤδη ἐπεξεργάζονται τὴν ἀναγέννηση, μετὰ τὴν πλανητικὴ καταστροφή. Καί, φυσικά, ἄν τὰ δάκρυα δὲν κάνουν σωστὰ τὴ δουλειά τους, ἄν, ἔστω ἀπὸ ἀμέλεια καὶ ὄχι ἀπὸ σκοπιμότητα, μὲ ξεγελάσουν, ἄν συμβεῖ σκάνδαλο καταχρήσεως ἐμπιστοσύνης, ἔ, θὰ τοὺς πάρω τὸ κεφάλι μία κι' ἔξω. Δὲν θὰ τοὺς χαριστῶ καθόλου. Δὲν μπορεῖ, ποτὲ, τὰ δάκρυα νὰ παραμένουν ἀνώφελα, νὰ καταχρῶνται τὴν καλωσύνη μου, τὴν ἐμπιστοσύνη μου, τὴν βουλή μου.
Μὴν σκέφτεσαι κἄν πόσο εὐτυχισμένος μπορεῖ νὰ εἶμαι ἐγὼ ποὺ διαθέτω αὐτὸ ποὺ λαχταρᾶς ἐσὺ σὲ μένα. Οὔτε κι' ἐγὼ θὰ σκεφτῶ πόση εἶναι ἡ εὐτυχία σου διαθέτοντας αὐτὸ ποὺ ἐγὼ λαχταρῶ σὲ σένα. Θὰ κάνουμε μιὰν ἀνταλλαγὴ δωρεάν, ἐρωτικὴ παροχή, ποὺ δὲν χρειάζεται καὶ κἄν φορολογικὴ δήλωση νὰ γἰνει.
Ὁ πόθος τοῦ πάθους. Ἡ χαρὰ τῆς εὐτυχίας. Λίγο μπερδεμένα αὐτὰ, μπορεῖ νὰ τὰ δεῖς καὶ ἔτσι: ὁ πόθος τῆς χαρᾶς, τὸ πάθος τῆς εὐτυχίας ἤ κι' ἀλλοιῶς: ἡ εὐτυχία τοῦ πάθους ἤ ἡ χαρὰ...
Μπᾶ! Ἤρθες κιόλας;
Ὤχ, πῶς νὰ σοῦ τὸ πῶ; Δὲν θέλω νὰ μὲ παρεξηγήσεις... Ὄχι, πολὺ καλὰ ἔκανες καὶ ἦρθες, ἀγάπη μου, ἐσένα περίμενα - καὶ δὲν θὰ σὲ δεχτῶ; Ἄ, αὐτὸ τὸ ρίγος ἦταν φιλὶ;
Δὲν θὰ μὲ μαλώσεις, ἔ; Εἶχα λαγγέψει περιμένοντας νἄρθεις καὶ δὲν συγύρισα τὸ μέσα σὲ μᾶς βουλιάζει. Μὰ, ἐσὺ, μὴ στενοχωριέσαι, θὰ ξαπλώσεις ἐδῶ, σ' αὐτὴν τὴν αὐτοανανεούμενη καρδιά, θὰ σὲ σκεπάσω χάδια, θὰ σοῦ κλείσω τὰ μάτια μὲ φιλιά, θ' ἀκοῦς τοὺς χτύπους τῶν φλεβῶν μας ἀλλά, τὸ χάος, αὐτὴ τὴν φρίκη γύρω μας, δὲν θὰ ἐπιτρέψω νὰ τὴν δεῖς.
Σ' ἀγαπῶ.
-----------------------------------------------------------μὲ χοὲς στοὺς νεκροὺς ἔρωτες".