Ναί, ἡ Χούντα δὲν ἔκλεβε!...

3 Δεκεμβρίου 2012, καὶ ὥρα 16:12.

ὀλίγον Ἱστορίας μάθημα παρδαλόν,
δι' ὅσους σκέπτονται καὶ κρίνουν μὲ τὸν φαλλὸν
κι' οὐχὶ διὰ τοῦ πτωχοῦ τε καὶ σοφοῦ νοός τους!
- Πές τα, μωρὲ, μὴν τοὺς λυπᾶσαι, καὶ δός τους!...

Ἐξεπλάγην,
καὶ διερράγην
ἡ καρδία μου στὸ ἄκουσμα τοιούτων ὑστέρων αἰσχρῶν μαντάτων.
Ὥστ' ἔκλεβεν κι' ἡ Χούντα, μετὰ τῶν τιμίων αὐτῆς φουσάτων!...
Τί μοῦ λὲς!
Καὶ δὲν κλαῖς;
Λέγεις πὼς ἦτο κι' ἡ ἐπάρατος Ἑλλὰς Ἑλλήνων Χριστιανῶν
σὰρξ ἐκ τῆς σαρκὸς καὶ ὀστοῦν ἐκ τῶν ἱερῶν ὀστῶν ἁπάντων ἡμῶν;
Κι' οὐκ αἰσχύνεσαι ταῦτα σήμερον λέγων;

Προτέρους Ἕλληνας - καὶ νεωτέρους - ψέγων;
Ἐτσάκωσες, οὗτος σύ, τινὰ κλέπτοντα τὸν πλησίον
ἀσυστόλως καὶ οὐχὶ δι' ἐντεταλμένων πληρεξουσίων;
Συκοφάντη.
Μ' ἕνα μπρἀντυ,
ποὺ σὲ κερνοῦν, καὶ τίναν οὐ καταδίδεις!...
Νἆχες, κερατά, κι' ὀλίγον πνεῦμα!... Φίδης
νὰ λεγόσουν, μόνος, μὲ τὴν θέλησί σου!...
Γρουσούζη! Κι' οὔστ!... ἀπ' τὴ θέση σου, κουνήσου!...

Ἡμᾶς ποὺ θὰ πεῖς ἴσα κι' ὅμοια μ' ἐκείνους...
Ἡμᾶς, λέγω, τοὺς πανάγνους λευκοὺς κρίνους!
Δὲν ἐδιδάχθης, πὼς ἔκτρωμα τῆς Ἑλλάδος ἦτο κεῖνο τὸ πράμα,
φαρσοκωμωδία σκέτη, μὲ πολὺν γέλωτα κι' ὀλίγον μιξοκλάμα;
Τὴν ἔπαθ' ἡ μαμά μας Ἑλλὰς, στὰς συνουσίας μὴ προφυλασσομένη,
ἔτεκεν βρέφος ἑπταχρονίτικον (δημοκρατίαν χοντροκομμένη)
κι' ὅπερ δὲν ἐστάθη τυχερὸν καὶ ὑγειὲς χριστιανόν· καὶ τῆς ἐψόφησεν!
Ἀλλὰ καὶ πάλι: μὲ Νουδοὺ καὶ Πασόκ, οὔτε ποὺ κι' ἐκλινοσόφησεν
τί δέον, ταῖς γηραιαῖς, χαροκαμμένες κι' ἐγκυμονοῦσαις κυρίαις, γενέσθαι

κι' ὅτι μὲ τὸν πρῶτον τυχόντα πρωθυπουργὸν οὐ δὴ καλὸν συνδεδέσθαι.
Ἠκολούθησαν ἀλλεπάλληλοι νόμιμοι γάμοι χρεωκοπήσαντες,
ὁ κλέψας τοῦ κλέψαντος τῷ κλέψαντι, κι' ἅπαντες τὴν νήσσαν ποιήσαντες.
Κοντολογίς, ὁ λαός, ὡς ἐκ τούτων, τὰ μαλλιοκέφαλά του χρωστάει.
Μένει θεονηστικὸς κι' ἄνευ περιθάλψεως, κι' ὡστόσο δὲν ψοφάει,
ἱκανὸς ψυχὴν νὰ παραδώσει μ' ἀπόδειξιν πὼς λόγον βαστάει,
πληρώνει χρέη καὶ φόρους ἐπὶ Γῆς πρὶν στοὺς Ἅγιους Οὐρανοὺς νὰ πάει.
Ταῦτα λέγει ξεδιαντρόπως ὑμῖν ποιητὴς φορουμογέννητος,
πάσχων, παθών, κλινοσοφίσας ἑαυτόν: Σουρῆς ἀρτιγέννητος.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

Μᾶλλον ἔχω τὰ κέφια μου γιὰ θλίψεις σήμερα!

5 Δεκεμβρίου 2012, καὶ ὥρα 9:30.

λάβετε, φάγετε, τοῦτο ἐστὶν τὸ ποίημά μου,
ποὺ θἄθελα νὰ τὄχε διαβάσει καὶ ἡ μαμά μου.
Στὴν Λυράνθη,
στὴν Poeta
καὶ στὸν ΤΥΨΕΙΣ,
γιὰ νὰ ξέρουν πὼς τούς θυμᾶμαι.

Ὡς Κλινὸ (καὶ σὰν βέρος Νεογραικὸς προπαντός) ἀπαιτῶ
κεῖνοι ποὺ μ' ἀγαποῦν - τοῦτο μᾶλλον οὐκ ἔστιν ἀρκετό -
καὶ τὴν ζωή τους, λέει, δίνουν γιὰ μένα, νὰ τὸ κάνουν:
τώρα, νὰ πέσουνε μπροστά μου καὶ νὰ πεθάνουν.

Ἑλληνικὰ μιλῶ κι' ἐλπίζω νὰ μὲ καταλαβαίνουν·
οἱ χριστιανοί, μάλιστα, ν' ἀρχίσουν νὰ μεταλαβαίνουν
τῶν ἀπαραιτήτων ἀχράντων τους μυστηρίων·
μὴν πᾶνε δὰ κι' ἄνευ συνοδείας θυμιατηρίων!

Ὅσ' εἶν' ἀλλόθρησκοι, πῶς νὰ ταφοῦν, ἄς μοῦ τὸ δηλώσουν·
ἐμμέτρους Ἐπιταφίους θὰ γράψω - ποὺ ἆλλοι θ' ἀναγνώσουν,
μὲ ταλέντο θρηνώδους μπίτ-κλεινοῦ Περικλέους
ἤ μοιρολόγας κι' ὁσίας Μαγδαληνῆς τοῦ ἐλέους.

Ὅσ' εἶν' ἄθρησκοι, τί νὰ τοὺς κάνω; Καλὰ νὰ τὰ πάθουν!
Μὲ ξερή ποίησή μου - κι' ἄνευ ὕμνων πρέπει - γιὰ νὰ μάθουν,
στὸν Ἀγύριστο νὰ πᾶνε, τὰ τομάρια! Φτού τους!
Πῶς, δίχως Πίστη, μ' ἀγαπᾶς σὲ καιροὺς σὰν τούτους;

Τελικῶς, μὴ σώσει ποτὲ πιὰ κανεὶς νὰ μ' ἀγαπήσει·
πολὺ κακῶς τὰ τέρατα νἄχουν κάποτ' εὐτυχήσει,
ἀφοῦ δὲν τἄξιζαν ἔτσι κι' ἀλλοιῶς!...
.......................................... - Σιχαμένε!
Ἔτσι! Σὲ θέλω νὰ λυσσᾶς, ποθοπλανταγμένε.

Ὡς Κλινὸ (κι' ὡς ἀληθὴς Κλασικὸς προπαντός) νυστάζω,
μόλις πιάσω κἅνα βιβλίο τῆς ἐποχῆς... Δὲν διαβάζω
παρ' ὅσα μοῦ 'χ' ἡ ζωή μου φυλαγμένα! Βαριέμαι
σ' ἔρωτες, χάδια καὶ φιλιὰ νὰ τραβολογιέμαι.

Τελικά, ξέρω πὼς θὰ μ' ἀγαπήσουν, χωρὶς πονηριά,
μόλις πάψουν νὰ χτυποῦνε τὰ καταραμένα σφυριά,
μὴν κι' ἀνοίξει ξάφνου στὸν τάφο τὸ φέρετρό μου!
Κι' ἄν... κερδίσω τίτλο τοῦ λογοτέχνη-προδρόμου.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

Νιὰρ ἐν 'Υψίστοις,...

5 Δεκεμβρίου 2012, καὶ ώρα 18:00


Νιὰρ ἐν 'Υψίστοις, ψυχῆς νιὰρ Εἰρήνη.

Tὸ Γατόδεντρο ποὺ βλέπεις ν' ἀστράφτει
(χάρισμα τοῦ κυρ-κλινολογοχάφτη),
τὰ κάλαντα στοὺς ἀλλοδαποὺς θὰ πεῖ,
νὰ βρεῖ λεφτὰ καὶ δῶρα, γιὰ τὰ ΚΑΠΗ*.

Θὰ τοὺς πάρει καραμέλλες, κυλότες,
σώβρακα, νυχτικὰ... - νὰ φορᾶν' κι' οἱ κότες!
Ἀπὸ παπποῦδες καὶ γιαγιάδες θέλει:
νὰ μὴν ψηφίζουν Σαμαρὰ, Κουβέλη...

οὔτε καὶ Βενιζέλο,
- ἄν ἔχουνε τσερβέλο.
Νὰ 'φχαριστοῦνε τὸν καλὸ Χριστούλη,
ἔ, καὶ 'μένανε, τ' ἀχαμνὸ κατσοῦλι,

πού, κάπως, νοιαζόμαστε,
κι' Ἄνθρωποι λεγόμαστε!
Μέρες ποὔρχονται 'βλογημένες στὴ Γῆ,
κι' Ἆστρο Τρελλῆς Κομπίνας τὴν ὁδηγεῖ

στὸ ξεπάτωμα ἁπάντων
τῶν ἐναπομεινάντων
διπόδων ποὺ δὲν βρίσκουν κι' Ἀσπιρίνη.
- Νιὰρ ἐν 'Υψίστοις, ψυχῆς νιὰρ Εἰρήνη.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
 ~~~~
* Κέντρα Ἀνοιχτῆς Προστασίας Ἠλικιωμένων.

Ὁρῖστε, σήμερα, ποὺ σᾶς τὰ προφήτευα ἀλλοιῶς!...

21 Δεκεμβρίου 2012, καὶ ὥρα 19:00.

ἀναστέλλετ' ἡ καταστροφή μας!...
μᾶς λένε προφῆτες παντομίμας.

Τὄλεγα 'γώ, σὰν μ' ἔτρωγε ὁ πωπός μου,
πώς: - Μπᾶ! δὲν βλέπω χαλασμὸ τοῦ κόσμου.
Κι' ἄλλωστε ἡ Ἑλλὰς ποτὲ δὲν πεθαίνει·
πᾶντα κι' ἕνας Πρωθυπουργὸς προφταίνει,
σὰν Σωτήρ, στὸ πὶ καὶ φὶ νὰ τὴν σώσει!...
Ποὺ μὴν προλάβει πιὰ ὁ Θεούλης νὰ δώσει!

- Μὰ τί, λοιπόν; Ἐμπαίζεις, τέρας Κλινό,
προφήτας, τρόπῳ τοσούτως ἐλεεινῷ,
-...καὶ τσουρουφλιστὴ φωτιὰ δὲν σὲ καίει;
Μὲ ποιόν Διάβολο ὁ Σατανὰς συμπλέει;
Ἄπιστε κι' ἄπατρι κατηραμένε,
ἐκ τ' ἅγιου Παραδείσου δεδιωγμένε,

μπὲς καὶ λούφαξε στὸ καύκαλό σου!
Στάσου στὸν καθρέφτη καὶ φασκελώσου,
- ποὔβαλες στὸ στόμα σου τὴν Ἑλλάδα!
  Ἄχ! σὰν τὸ κερί, σὰν χιονοστοιβάδα,
νὰ σὲ δῶ, Παναγίτσα μου, νὰ λυώνεις,
νὰ ξεψυχᾶς καὶ νὰ μὴν ἀποβιώνεις.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

Ξύπνησα νωρίς. Ἔβαλα Ἀζναβούρ, ἔφερα δακρυσμένες ἀναμνήσεις στὸ σπίτι. Ὅλη μου τὴν ζωὴ λάτρευα τρεῖς Γάλλους ἆντρες τραγουδιστές: αὐτόν, τὸν Ζὰκ Μπρέλ, τὸν Ὕβ Μοντάν. Ἀλλὰ ζοῦσα πνιγμένος μέσα στὰ ἑλληνικὰ μπουζούκια. Καλὰ ποὺ ὑπῆρχε ἐδῶ ὁ Μάνος Χατζιδάκις. Τώρα, τραγουδοῦν πιὰ μὲ τὸ σέξ τους, ποὖναι καὶ ἀκαλαίσθητο καὶ σιχαμερό. Τώρα δὲν πνίγομαι, εἶμαι πνιγμένος. Θέλω νὰ βγάλω μιὰ κραυγή. Ποιός νὰ τὴν ἀκούσει; Οἱ ἀνορθόγραφοι σὲ ὅλα τους; Οἱ πεθαμένοι ποὺ φύγανε καὶ μ' ἀφήσανε; Δυὸ-τρία ἁπλὰ πραγματάκια μὲ κρατοῦν στὴν ζωή: ποὺ δὲν τὸ βάζω κάτω, ποὺ ἔχω τὸν γατούλη μου, ποὺ λατρεύω τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, ποὺ μπορῶ νὰ ψάξω στοὺς δίσκους μου φωνὲς ἐξαίσιες, ποὺ μυρίζω τὰ ὅσα χωράει τὸ μπαλκόνι μου λουλούδια κι' ἀκούω τὰ πουλάκια... Πού, ἄν ζοῦσε ὁ πατέρας μου κι' ἡ μάννα μου, θὰ βλέπανε πὼς δὲν τοὺς πρόδωσα σὲ τίποτα. Τὴν ἀδελφή μου, ποὺ ἦταν πιὸ ἀγαθὴ ἀπὸ μένα καὶ πῆγε χαράμι. Τὴν ἐξαδέλφη μου τὴν Ἑλένη, ποὺ χαθήκαμε πρὶν πεθάνει. Μοῦ ἔμειναν κάποιες ἐξαδέλφες Λὸ Σκόκκο, στὴν Ἰταλία καὶ στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε...Κάπου εἶπα κάτι γιὰ τὸν Ἀζναβούρ: δὲν τὸν ξέρανε κἄν. Τώρα ξέρουν τραγουδιστὲς ξεβράκωτους: κάπου ἀπὸ κεῖ βγαίνει τὸ γκάρισμά τους.

Γιὰ νὰ μὴ λέτε πὼς δὲν ἔκανα ποδαρικὸ στὴν Ποιητικὴ Γωνιά... - μελομακάρονο;

4 Ἰανουαρίου 2013, καὶ ὥρα 8:30.

καινούργιος κερατὰς χρόνος σᾶς μπῆκε
ἀμέσως, βρέ, μόλις ὁ προηγούμενος βγῆκε!

Δὲν εὔχομαι καλὴν χρονιὰν σέ καμιὰν καὶ σὲ κανέναν·
λὲς κι' ἀπὸ μένα, σὰν χαζοί, περιμέναν
ἀφ' ὅταν, μωρά, τὸ δάχτυλο βυζαίναν,
νὰ καυλώνω καὶ ν' ἀρέσω στὴν καθεμιὰ, στὸν καθέναν!

Χαρίζω κάτι σπανιώτερον: φριχτότατες κατάρες·
ἀγχεμάχους νὰ δῶ, μ' ὅποιες βροῦν χαντζάρες,
τοὺς συν-Ἕλληνες, γιὰ πενταροδεκάρες,
μὲ τὴν Ἐφορία νὰ χτυπιοῦνται - δὲν θέλω σαχλαμάρες!

Οἰκογενειακῶς, ἅπαντες, στὰς φυλακὰς νὰ σᾶς χώσουν·
σάν, μωρή, παντρευόσουν, δὲν συλλογιόσουν,
πὼς θὲ "νἄπιανες" παιδί, μόλις σ' τὸν χώσουν;
Τέτοιο τεκμήριο, βρωμιάρα, ζητᾶς νὰ μὴ σ' τὸ χρεώσουν;

Σύ, διαβόλου μπάσταρδε, καλὰ δὲν πέρναγες ἐργένης;
Κάθε νύχτα μοὔθελες... νὰ μπαινο-βγαίνεις!
Ὄστρακον, πᾶς σύγχρονος σωστὸς Κλεισθένης,
διὰ γαμούντας, θεσπίζει, Δημοκρατίας ὑφισταμένης.

Καὶ σὺ κωλόγερε, τί θὲς καὶ ζεῖς, μὲ τὴν κωλόγρηά σου;
Ψόφα μὲ τὸ καλό, βρὲ σύ!... - κι' ἆντε γειά σου!
Κι' ὅσο γιὰ σέ, παιδάκι μου, ντουμανιάσου
στὸ χασίς, τώρα ποὺ μπορεῖς, κι' ἀπὲ... μ' ἅγιους καταπιάσου.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

Ἀνατρέχοντας εἰς παλαιοτέραν ἀνάρτησιν, (26.08.2010), κι' ἐφ' ὅσον κι' ἆλλοι βρίσκοντ' ὑπό τιναν ἐξάρτησιν. ΤΩΡΙΝΟ, ἔ; Οὔτε 10΄ δὲν εἶναι ποὺ τὸ ὁλοκλήρωσα.

25 Ἰανουαρίου 2013, καὶ ὥρα 9:30.

~~
FallenAngel έγραψε: πολύχρονος Κλινοσοφιστή και πάντα με ρομαντική έμπνευση και λυρικό οίστρο...Themistocle έγραψε: ΚΛΙΝΟ live à l' Olympia ! http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=0do-UYWZKoY A Paris απολαύστε ! (για τους ανυπόμονους... στο 0.54) :smt001
Κλινὸ σαντέρ, ἀλὰ μανιὲρ ντὲ Μοντάν,
(καταπιεῖτε, πρὶν πνιγεῖτε, τὸ φοντάν).
Οὔφ! Πόσο μ' ἀρέσει, σὰν πληγές, νὰ σκαλίζω
ἀναμνήσεις, ὅταν τὶς ξαναβρίσκω κάπου!
Μπορεῖ στὸ Παρίσι, μπορεῖ στοῦ Φιλοπάππου·
ἀρκεῖ τὰ χρόνια ποὺ μὲ πνίγουν νὰ ζαλίζω
καὶ νὰ μπερδεύουν, ἐκεῖνα, τὴν σειρὰ χαρᾶς,
μετὰ λύπης κι' ἄς λέμε τάχα προηγοῦνται
τῆς ζωῆς τὰ φαρμάκια· γι' αὐτὸ χορηγοῦνται
λάμψης χάπια, πὲς κι' ἐσὺ... κατὰ τῆς ἰλαρᾶς.



Πᾶντα μὲ μαγεύει - ποιός ἆλλος; - ὁ Ὕβ Μοντάν·
τί Ζὰκ Μπρέλ, Ἀζναβούρ,... ἐ μπωκοὺ ντ' ὤτρ ἆλλο τόσο!...
Μὰ τὴν πίστη μου, θἄθελα νὰ τοὺς σκοτώσω,
νἄκλεβα τὶς χάρες τους, γιὰ τὸ Καφὲ Σαντὰν
ποὺ θἄνοιγα στὴν Ἀθήνα, μόνο γιὰ Γάλλους,
μ' ἕνα, ποὺρ λὲ Γκρὲκ, τάλε κουάλε, στὸ Παρίσι·
καὶ στὰ δυὸ, δὲν θ' ἄφην' ἆλλον νὰ τραγουδήσει,
- μόνον τὸν Κλινό ! Τί τοὺς θέλετε τοὺς ἄλλους;
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.