Ἰδιαίτερα μαθήματα καὶ μαθητὲς ποὺ δὲν μελετοῦν.

Μαρία Γιαννοπούλου, 
τὸ πρῶτο ποὺ θὰ σοῦ ἔλεγα: τὸ ἐρωτηματικὸ αὐτὸ τί τὸ θέλεις; Σὲ κάνει διεθνῆ; 
* Λοιπόν, κοπέλλα μου, θὰ σοῦ πῶ ὅ,τι πιστεύω περισσότερο, μιᾶς καὶ...ἀπὸ 7 χρονῶ (πίστεψέ το) παρέδιδα μαθήματα, -- κι' ἀπὸ τὰ 21 μου: μὲ πληρωμή. Ἕνας μαθητὴς ποὺ δὲν διαβάζει, πρέπει νὰ φιλοτιμηθεῖ ν' ἀρχίσει νὰ μελετᾶ. Πολλὲς φορὲς παίζει ρόλο καὶ ἡ προσωπικότητα τοῦ δασκάλου σ' αὐτό. Τὸ ὅτι δὲν ἔχεις πάρει (ἀκόμα) τὸ πτυχίο σου δὲν παίζει ρόλο, ἄν ἀγαπᾶς τὴν δουλειά σου. Βλέπουμε ἀμέτρητους ἄλλους ποὺ τὄχουν πάρει καὶ... Ἴσως, ἐδῶ, χρειάζεται νὰ δικαιολογήσουμε κάπως τοὺς γονεῖς: ἔχουνε δεῖ πολλὰ τὰ μάτια τους. Ἀλλὰ καὶ νὰ τοὺς ἀνοίξουμε αὐτὰ τὰ ἴδια μάτια καὶ πρὸς ἄλλην κατεύθυνση: <- Εἶστε σίγουροι, κύριοι, ὅτι τὰ παιδιά σας διαβάζουν ὅσο θἄπρεπε;>. Ὅλος ὁ κόσμος εἶναι μαθημένος, βολεύεται, νὰ ρίχνει τὶς εὐθύνες του στοὺς ἄλλους, στοὺς "ὑπεύθυνους". Ὑπεύθυνος, στὴν περίπτωσή μας, κακὰ τὰ ψέματα, εἶναι ὁ κάθε μαθητὴς γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ὁ δάσκαλος εἶναι βοηθός. Καθοδηγητής τῶν ἱκανοτήτων πιὸ πολύ, ἀλλὰ ὄχι καὶ τῆς προθυμίας τοῦ μαθητοῦ. Ὁ δάσκαλος μᾶλλον πρέπει πρῶτα νὰ προσεγγίσει τὸν μαθητὴ φιλικά, χωρὶς νὰ χαμηλώνει ὁ ἴδιος τὴν θέση του, νὰ μὴν γίνουν ποτὲ ἴσα κι' ὅμοια ἡλικιακὰ ἤ δὲν ξέρω τί ἆλλο, ὥστε νὰ βρεῖ τὸ τί φταίει καὶ ὁ μαθητὴς δὲν ἀποδίδει. Ὕστερα, νὰ κάνει τὸ μάθημά του κάπως στὰ μέτρα τοῦ μαθητῆ, ἀφοῦ πρόκειται γιὰ <ἰδιαίτερο μάθημα, κι' ἐφόσον ὁ δάσκαλος ἔχει ἀναλάβει νὰ βελτιώσει τὸν συγκεκριμένο μαθητὴ καὶ ὄχι ἆλλον>, εἴτε αὐτὸ γίνεται ἐπὶ πληρωμῇ εἴτε δωρεάν. Καμία διαφορετικὴ ἀξίωση δὲν ἔχουμε ἀπὸ τὸν ἕναν ἤ τὸν ἆλλον δάσκαλο, ὅταν ἀναλαμβάνει τὸ φροντιστήριο. Αὔριο, βέβαια, πολὺ φυσικά, θ' ἀρχίσεις καὶ νὰ πληρώνεσαι. Σὲ συμβουλεύω: <στὸ ἀκέραιο>, χωρὶς ἐκπτώσεις. Ἀλλὰ καὶ χωρὶς νὰ φοβᾶσαι ὅτι θὰ σὲ ἀπαξιώσουν. Οἱ ἄνθρωποι αὐτὸ περιμένουν νὰ δοῦν: τὸν δισταγμό σου. Οὔτε βέβαια καὶ νὰ τὸ πάρεις ἐπάνω σου. Νὰ γίνεις ἐπαγγελματίας. Ποὺ ἡ εὐαισθησία σου δὲν θὰ ἔχει νὰ κάνει μὲ μιξοκλάματα, δικά σου ἤ δικά τους. Καὶ ἡ εὐαισθησία τῶν γονιῶν δὲν θὰ ἔχει νὰ κάνει μὲ χατηράκια στὰ παιδιά τους καὶ ἀναίδεια πρὸς τὸν δάσκαλο. Ἐπειδὴ εἶσαι πολὺ νέα, νὰ φροντίσεις νὰ μαθαίνεις διαρκῶς καλλίτερα τὸ περιεχόμενο τῆς ἐργασίας σου, νὰ παραδέχεσαι ἀξιοπρεπῶς τὰ τυχὸν σφάλματά σου καὶ νὰ προχωρεῖς μὲ ὅραμα: τὸ καλλίτερο μέλλον μας. Αὐτὸ ποὺ κάνει ἕνας δάσκαλος ἀφορᾶ ὅλους μας, τὴν κοινωνία ὁλόκληρη. Ὤχ! Τώρα πέφτει τὸ μάτι μου στὸ γραπτό μου καὶ...τὸ βλέπω μακρύ!... Δές, ἄν θέλεις, τὴν καλή μου θέληση νὰ σοῦ πῶ ὅσα προλαβαίνω καὶ δέξου τὶς εὐχές μου νὰ ἔχεις καὶ πρόοδο καὶ μέλλον. 
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

Λὲς καὶ δὲν ξέρω τί ἐστὶ <Ἕλληνες> στὶς μέρες μας καὶ νὰ μοῦ προτείνουν (ἔστω κι' ἄν αὐτὸς εἶναι σήμερα ἡ ἀγαπητὴ Ἀλεξάνδρα Λαδικοῦ) νὰ γίνω μέλος τοῦ: <Ολη η Ελλάδα Ανθρώπινη Αλυσίδα για την Μακεδονία>. Δὲν εἴμαστε καλά. -------------------------------------------------- 2 Μαΐου ἦταν ποὺ ἔγραψα αὐτό: Κατὰ καιροὺς δέχομαι, ὅπως ὅλοι μας,
Προσκλήσεις γιὰ νὰ γίνω μέλος κάποιας Ὁμάδας.
Ὄχι, δὲν ἀνήκω
καὶ δὲν θέλω νὰ ἀνήκω ποτέ,
σὲ καμία Ὁμάδα.
Διατηρῶ μονάχα τὴν Ἀτέλεια δημοσίων θεαμάτων,
ὡς Ἠθοποιός,
ἀλλὰ δὲν πηγαίνω οὔτε σὲ θεάματα.
Τὴν κάθε καλλιτεχνική,
ποιητική,
λογοτεχνικὴ ποιότητα.
ποὺ τυχαίνει νὰ ἀντιληφθῶ κάπου γύρω μου,
τὴν Ἑλληνικὴ Γλώσσα,
τὴν Ἑλληνικὴ Σημαία,
ὅ,τι Ἑλληνικὰ ἀνώτερο, [γιατί ὑπάρχουν καὶ ἔκτροπα ποὺ τὰ σιχαίνομαι],
τὰ ὑπερασπίζομαι μόνος μου. 
Ὁ Τύπος λέει:

Στα αζήτητα οι προτομές των Μακεδονομάχων στην Θεσσαλονίκη. (παραμονὲς Ἐκλογῶν).

-------------------------------------------------- Τόσα χρόνια, τί ἔκαναν ὅλοι αὐτοί, Δήμαρχοι κτλ, ποὺ ξέρανε γιὰ τὶς <προτομὲς τῶν Μακεδονομάχων>; Τώρα ξυπνήσανε;-------------------------------------------------- Ὅπως τώρα ξύπνησαν καὶ οἱ Μπαμπινιώτηδες γιὰ τὴν Γλώσσα ποὺ χαρίσαμε στοὺς Σκοπιανούς; Στὸ Παγκόσμιο Συνέδριο Μεταφραστῶν τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γραμματείας, πρὶν 20 τόσα χρόνια, μὲ ἄφησαν μόνον μου νὰ ρωτάω τὴν Σκοπιανὴ Καθηγήτρια γιὰ τὸ "πῶς λεγόταν ἡ γλώσσα τους πρὶν 50 χρόνια" , κανένας δὲν σάλεψε κάτι νὰ πεῖ, ἄρχισα νὰ αἰσθάνομαι περίεργα καὶ σὰν σὲ ἐχθρικὸ ἔδαφος, στὸ Πνευματικὸ Κέντρο τῆς Ἀθήνας, ὁπότε τοὺς εἶπα <γελοίους> κι' ἔφυγα. Οὔτε ἕνας δὲν εἶπε ὅτι δὲν ὑπάρχει "μακεδονικὴ" γλώσσα. * * * Τὸ θεωρῶ γραφικὴ γελοιότητα τὸ νὰ βγαίνουν, ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς, στὸ Φἐις-Μπούκ, καὶ νὰ κάνουν τοὺς ἥρωες ἄνθρωποι ποὺ δὲν τόλμησαν ποτὲ νὰ ὀρθώσουν ἀνάστημα ἐνώπιοι ἐνωπίοις. Καὶ νὰ κοροϊδεύουν τὸν κόσμο μὲ ὑποσχέσεις κατόπιν ἑορτῆς. Τὸ κέρασμα τῆς Μακεδονίας ἔγινε. Καὶ θὰ συνεχιστεῖ μὲ τ' ἀποφάγια. --------------------------------------------------Ἄς ἐπαναλάβω κι' αὐτό, ἀπὸ τὶς 5 Μαΐου: (Ἀντίγραφον - ἀπὸ τὰ πλέον διαβεβαιωμένα λεγόμενά μου):
~
Αποκάλυψη – Γερμανοί αστυνομικοί φυλάνε τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας. (...) προκειμένου να εμποδιστούν παράτυποι μετανάστες να περάσουν προς τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, (...)
----
* Τὸ ξέραμε πὼς ἔτσι θὰ γινόταν.
Ἀλλοδαπ'-Ἑλλάδα μὲ τὰ ὅλα της καὶ γιατί ἔτσι τὸ θέλει καὶ ἡ ἴδια, γοῦστο της, κέφι της, καμάρι της.

Ὁ καρδιολόγος, ὅταν νοσηλευόμουν στὴν "Παμμακάριστο", εἶπε πὼς ἔχω πολὺ εὐαίσθητη, συναισθηματικὴ καρδιά, γι' αὐτὸ καὶ ἔπαθα τὸ ἔμφραγμα. Κατὰ τὰ ἆλλα ὅτι: ἡ καρδιά μου εἶχε τεράστια φυσικὴ ἀντοχή.
 * Δὲν εἶμαι καὶ πολὺ ἀφελής, - φαντάζομαι... Δὲν ξέρω κἄν, ἄν ἕνας ἰατρὸς (ὄχι ψυχίατρος) μπορεῖ νὰ κάνει τέτοιου εἴδους διάγνωση ἀλλὰ ἐγὼ ὁ ἴδιος, ποὺ ξέρω τὴν ζωή μου, κάθε μέρα ὅλο καὶ ἀπορῶ πῶς ἀντέχω. Τὸ τί χτυπήματα καὶ προσβολὲς ἔχω ζήσει, δὲν λέγεται. Μόνο ποὺ ἐξακολουθῶ νὰ μὴν τὸ βάζω κάτω.
 * Ἀπὸ τὴν μάννα μου ἔχω δεχτεῖ πολλὴ ἀγάπη. Τὴν συνδιάζω πολὺ μὲ τὴν κα Ἄλβινγκ (Κατίνα Παξινοῦ) καὶ τὸν Ὄσβαλντ (Ἀλέξης Μινωτῆς) στὰ ἐφηβικά μου χρόνια, <Βρυκόλακες> τοῦ Ἴμπσεν. Ἤ τὴν Παξινοῦ ἄκουγα ἤ τὴν μάννα μου, τὸ ἴδιο πρᾶγμα. Ἴδια φωνή, ἴδιο πάθος.
 [Ὄχι, ὁ πατέρας μου δὲν εἶχε κανένα μυστικό, ἕνας ἀνθρωπάκος ἦταν, ξεπεσμένος ἀριστοκράτης, ἀξιοπρεπής, κύριος σὲ ὄλα του - τοῦ ἔμοιασα]. 
Τὴν ἀγάπη τῆς μάννας μου τῆς τὴν ἀνταπέδωσα. Ἴσως γι' αὐτὸ ἀντέχω: ὅλες τὶς ἀδικίες καὶ τὶς προσβολές, ποὺ ποτὲ δὲν ἔπαψαν νὰ ἔρχονται κατὰ πάνω μου. Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ ζῶ μὲ τὸν Χουανίτο (γάτος) καὶ μόνον. Μόνος μου θὰ πεθάνω. Ἤ στὸν δρόμο ἤ μὲς τὸ σπίτι - καὶ ποιός ξέρει πότε θὰ μὲ βροῦν!...

Τὸ χάδι καὶ ἡ ἀγκαλιὰ μειώνουν τὸ ἆγχος, τοὺς παλμοὺς τῆς καρδιᾶς καὶ τὴν ὑψηλὴ πίεση.

Ἔ, τώρα, ποῦ νὰ βροῦμε ἄνθρωπο νὰ μᾶς μειώσει τὸ ἆγχος, τοὺς παλμοὺς τῆς καρδιᾶς μας, τὴν ὑψηλὴ πίεσή μας κτλ; Ὅ,τι μποροῦμε μόνοι μας. Καὶ μὲ τὰ χάπια μας. Μὲ συντροφιὰ ἕνα ζωάκι, γάτα, σκύλο, πετυχαίνεις ἀρκετὴ θεραπεία χωρὶς νὰ σὲ μειώνει καὶ νὰ σὲ πικραίνει, ἐξευτελίζοντάς σε, κανείς. Ὅταν μάλιστα γερνᾶς, ἀκόμη κι' ἄν εἶσαι φύσει συμπαθής, ὅλοι σὲ σιχαίνονται. Κακὰ τὰ ψέματα. Οἱ ἄνθρωποι δύο πράγματα κοιτοῦν στοὺς ἄλλους: α) ἄν θὰ βγεῖ μ' αὐτοὺς κανένα γαμῆσι, β) τί κέρδος οἰκονομικὸ ἤ παραπλήσιο μποροῦν νὰ ἔχουν, ἐκεῖνοι, ὄχι ἐσύ, ποὺ βρίσκονται λίγο μαζύ σου. Ἄν δὲν συμβαίνει κάτι ἀπ' αὐτά, ἤ σὲ ἀγαποῦν (πρὸς τὸ παρόν) ἤ σ' ἔχουν ὁλοκληρωτικὰ κι' ἀμετάκλητα χεσμένο. Οἱ καλωσυνάτες καὶ χριστιανικὲς κουβέντες τους εἶναι ἀπὸ φόβο ὅτι αὐτὰ θὰ τοὺς τὰ κάνουν κι' αὐτωνῶν κάποιοι ἆλλοι. Δὲν καταλαβαίνω: γιατί ἐκεῖνοι νὰ γλυτώσουν; Αὐτὰ εἶναι ἀνταποδοτικὰ εἰς τὴν ζωήν μας. Νὰ παθαίνουν τὰ ἴδια καὶ χειρότερα.

Ἐφημερὶς "ΕΣΤΙΑ"!
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ, 2 Σεπτεμβρίου 2010, καὶ ὥρα 3:54.

Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ "Ἑστία", τὶς περισσότερες φορές, καταπιάνεται μὲν μὲ θέματα ποὺ καῖνε (αὐτὸ τὸ κάνουν ὅλες) ἀλλὰ μὲ σαφήνεια λόγου, καθαρότητα σκέψεων, σωστὴ τοποθέτηση τῶν πραγμάτων, ποὺ δὲν χρειάζεται νὰ εἶσαι οὔτε δεξιὸς οὔτε ἀριστερὸς γιὰ νὰ τὰ δεῖς ἔτσι ἀλλὰ μόνον Ὑγειὴς τὸν νοῦν καὶ ἄνθρωπος τῆς Πιάτσας, μὲ συναρπάζει κι' ἄς εἶμαι φύσει ἀριστερὸς, ἐνῶ ἡ ἐκλεκτὴ ἐφημερίδα δὲν εἶναι.
Ὡς γηράσας ἀεὶ μαθητευόμενος ( = δὲν βάζω τὸν ἑαυτό μου στοὺς "φτασμένους", ὄχι ἀπὸ μετριοφροσύνη - δὲν τὴν γνωρίζω τὴν κυρία - ἀλλὰ μόνον μὲ τὸ "γνῶθι σεαυτὸν" πᾶντα
μιλάω) ἔχω διαπιστώσει: οἱ ἄνθρωποι μὲ Παιδεία συγκλίνουν καὶ δὲν ἀποκλίνουν χάριν κομμάτων στὶς πλεῖστες ὅσες ἀπόψεις τους. Βλέπουν, δὲν παραβλέπουν.
Τὸ θέμα ἡ Ἑλλὰς διώχνει τοὺς Ἕλληνες μποροῦσε νὰ εἶναι σὲ συνέχειες, "μυθιστόρημα"-ποταμὸς πλέον, πέρα γιὰ πέρα ρεαλιστικό - καὶ, χωρὶς μελοδραματισμούς, τραγικό.
Υ.Γ.
Κακῶς ἡ ἐφημερίδα ἔχει καταργήσει τὴν βαρεία. Ὅσοι ἀσχολοῦνται μὲ τὸν ἑλληνικὸ λόγο, ὅσοι προφέρουν δημοσίως ἑλληνικὸ λόγο, ἑλληνικὸ καὶ ὄχι μπάσταρδο, θὰ δοῦν στοὺς ἤχους ποὺ βγάζουν καὶ τὶς ὀξεῖες καὶ τὶς βαρεῖες καὶ τὶς περισπωμένες καὶ τὰ πνεύματα. Λεπταίσθητα ἀλλὰ σαφέστατα στοιχεῖα τῆς ἑλληνικῆς μουσικότητας.

Ἀπὸ: Χρόνια πολλά, ΚΛΙΝΟ ! (καὶ σύ, Γεώργιε Σουρῆ)
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ, 5 Ἰανουαρίου 2012, καὶ ὥρα 5:42.

ἄν ζοῦσε τώρα ὁ Τσιτσάνης,
θὰ τὄλεγε ὅπως κι' ὁ... Ἰάνης!

Ξημερώνει καὶ βραδυάζει,
κι ἔχουνε φόρους στὸ μυαλό:
- Βράσε τὴν αἰδώ,
σκίσε τους ὅλο τὸν πωπό,
ἀλλοιῶς μὲ βλέπω, βρέ, νὰ χρεωκοπῶ.

Κι' ἀφοῦ ξέρεις, βρὲ χτικιάρη,
Ἕλληνα, πόσο σὲ μισῶ,
μὴν ξαναψηφίσεις,
ἄν σ' ἀφήσω ζωντανό,
- οἱ μετανᾶστες ἔχουν τὸ τσαγανό.

Ἡ Εὐρώπη τὸ προστάζει
φόροι νὰ πέφτουνε βροχή.
Κᾶτσε νὰ σὲ φᾶμε,
σκάσε, κάνε τουμπεκὶ
νὰ μὴ σὲ χώσω, μαλάκα, φυλακή.

Ἀπίστευτα τὰ ποσοστὰ τῶν νέων χωρὶς καμία ἐπαφὴ μὲ πολιτισμό. -------------------------------------------------- 
Argyro Gerakaki: Είναι και θέμα οικογένειας..αν οι γονείς δεν πάνε με τα παιδιά τους από μικρά σε μουσεια,θέατρα,σινεμά,εκθέσεις ζωγραφικης κλπ..Ό,τι κι αν κάνουν οι κρατικοί φορείς το παιχνίδι είναι σχεδόν χαμένο..

Ἀπάντηση:

Yanis Lo Scocco: Καὶ πάλι, δὲν ἀρκεῖ. Οἱ σειρῆνες τῆς κακογουστιᾶς εἶναι ἀπειράριθμες, τὸ δὲ κράτος ἀποφεύγει κάθε ὑπευθυνότητα, ἐνθαρρύνει τὴν φτήνια, τὴν εὐτέλεια. Οἱ γονεῖς παίρνουν ἕναν Ὑπολογιστὴ στὰ παιδιά τους καὶ σοῦ λένε: " - Θὰ μορφωθοῦν ψάχνοντάς τον". * Συμπλήρωμα μορφώσεως εἶναι μόνον γιὰ ἐμᾶς, τοὺς γέρους, ποὺ δὲν ἔχουμε πιὰ τὶς ἀντοχὲς νὰ τρέχουμε ἐδῶ κι' ἐκεῖ, - καὶ μόνον γιὰ ὅσους θυσιάσαμε χρόνια νὰ μορφωθοῦμε, ὄχι γιὰ νὰ πάρουμε ἕνα πτυχίο, χαρτί, ποὺ δὲν σημαίνει τίποτα. * Βέβαια, καὶ στὰ χρόνια μας, πολλοὶ δήλωναν μορφωμένοι καὶ τοὺς πιστεύανε οἱ ἆλλοι, γιὰ τέτοιους!... Μέχρι καὶ ἀντιπροσώπους τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ γνωρίσαμε στὶς Δραματικὲς Σχολὲς κι' ἀλλοῦ, ποὺ δὲν ξέρανε τί τοὺς γινόταν, κι' ἔψαχναν, λόγῳ θέσεως, νὰ βροῦν λύση στὰ σεξουαλικά τους - γυναῖκες κι' ἆντρες, τὰ ἴδια σκατά. <----- Τώρα, θὰ ἐνοχλήθηκαν μὲ τὴν λέξη αὐτὴ κάποιοι πιὸ πολιτισμένοι ἀπὸ μένα. Θὰ βρῶ τρόπο καὶ εὐκαιρία νὰ ἐπανέλθω δριμύτερος. Πάντως, μία τραγουδίστρια ποὺ λάτρεψα, ἡ Φλέρυ Νταντωνάκη, λένε, ὅτι, πεθαίνοντας, ψιθύρισε, τελευταία της λέξη: < - Πούστηδες!...>. (Ὡς βρισιά. Δὲν ἐννοοῦσε ὁμοφυλόφιλους). Ν' ἁγιάσει τὸ στόμα της καὶ μακάρι νἄβγαινε σὲ λαϊκὸ προσκύνημα, τὸ στόμα της μόνο, μπροστὰ στὶς σκέψεις τῶν ἁγνῶν ἀνθρώπων τῆς προόδου.