Re: Χρόνια πολλὰ, ΚΛΙΝΟ ! (καὶ σὺ, Γεώργιε Σουρῆ).

8 Ὀκτωβρίου 2011, καὶ ὥρα 9:24.

παράταιρα γενέθλια.
* * *
Ἄν εἶναι δυνατὸν, θὰ κάνω τὸν σταυρό μου - καὶ ξεματιᾶστε με!
Γιορτάζει ὁ Ἡράκλειτος* - δεκτόν! Δὲ μὲ νοιάζει, λοξοκοιτᾶξτε με,
ἀλλὰ κι' ὁ Ἅγιος*, μαζύ του νἄχει γιορτή; Πάνω 'δῶ μοῦ στέκεται!
Παληομάννες, ποὺ γκαστρώνεστε καὶ τὰ πράγματα περιπλέκετε,
π' ἀπ' τὸν θεὸ τοῦ Φόρουμ νὰ τὄβρετε!... Πεῖτε μου, τί γίνεται τώρα;
Στὸν ἕναν, ναὶ, Χρόνια πολλὰ νὰ πῶ. Στὸν ἆλλο, λόγια θανατηφόρα
ἀσφαλῶς καὶ θὰ γράψω - ἅπαντες, θεέ μου, δὲν τοὺς πάω τοὺς ἁγίους.
Σ' ἕνα ποίημα, πῶς νὰ συνταιριάξω κατάρες καὶ στίχους λογίους;
Ἔχουμε καὶ λέμε: Ἡράκλειτε, ἐσύ, γέρος κι' εὐτυχὴς νὰ ζήσεις!
Ἅγιε, ζῆσε μὲν ἀλλὰ μὴν τολμήσεις νἄρθεις νὰ μὲ κατηχήσεις.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

(*) Ψευδωνυμομάχοι καὶ φίλοι.

Re: Πρὸς τὸν φίλτατο Κλινοσοφιστὴ ...

19 Ἀπριλίου 2011, καὶ ὥρα 5:55.

~~~~
Ἄς τὸ ποῦμε κριτική.
Ὁπωσδήποτε εἶναι ἐντυπώσεις μου.
* * *
Κάπως ἀμήχανα, τὶς προᾶλλες, ἔψαχνα τὸ Θέατρο Βικτώρια. Κανεὶς...δὲν τὄξερε, ἀπ' ὅσους κατὰ τὐχη Ἕλληνες βρῆκα στὴν περιοχὴ πλατείας Βικτωρίας! Ἀλλά, τελικὰ...θὰ μοῦ ξέφευγε;
Ἕνα θέατρο σχετικὰ μικρὸ ἀλλὰ φίνο, σἰγουρα γιὰ ἔργα ρεπερτορίου. Ἀκόμα καὶ τὸ φουαγιέ του: ἄνετο, συμπαθές. Ἡ αἴθουσα καὶ ἡ σκηνή του, ὅ,τι πιὸ θερμὸ γιὰ παραστάσεις ποὺ τὸ κοινὸ ἑνώνει τὴν ἀνάσα του μὲ τὴν ἀνάσα τῶν ἠθοποιῶν. Περίπτωσις ἰδανική.
Περιμέναμε πολλοὶ... - καλὸ σημάδι γιὰ ἕνα θέατρο. Κόσμος σίκ. Ὅλων τῶν ἡλικιῶν ποὺ μποροῦν νὰ δοῦν ἔργο ἄκρως ἀκατάλληλο. Ὡραῖες γυναῖκες συνοδευόμενες ἀπὸ ὡραίους ἆντρες, γκαίη ἤ μή. Καὶ γκαὶη. Καὶ ἄνθρωποι μοναχικοὶ - ὅπως ἐγώ. Ναί, ἔνιωθα πὼς ὅλοι: ἤμασταν θεατρόφιλοι, καθαρόαιμοι - κανεὶς δὲν ἔμοιαζε νὲ ἔχει πάει τυχαῖα ἐκεῖ. Προφανῶς, στόμα μὲ στόμα, εἶχε πέσει "καλὴ διαφήμιση".

..... «Fucking Games» τοῦ Grae Cleugh, στὸ Βικτώρια
Δὲν μπορῶ νὰ διαβάσω σωστὰ τὸ ὄνομα τοῦ συγγραφέα ἀλλὰ καὶ δὲν καταλαβαίνω γιατὶ δὲν βρέθηκε ἕνας τίτλος ἑλληνικὸς, ὅσο κι' ἄν ὁ ὑπάρχων...τὰ λέει ὅλα καὶ στοὺς πιὸ ἀνίδεους!
Πάντως, ὁ συγγραφέας ἔχει βραβευθεῖ τὸ 2002 μὲ τὸ βραβεῖο Λῶρενς Ὀλίβιε ὡς νεοϋποσχὀμενος...
Δανείζομαι ἀπὸ τὸ Δελτίο Τύπου:
Το «FUCKING GAMES» είναι το καυστικό και ειρωνικό πορτραίτο δύο γκέι ζευγαριών καθώς εμπλέκονται σ’ ένα περίπλοκο ιστό σχέσεων στην μετά AIDS εποχή. Ο Τέρενς και ο Τζόνα είναι μαζί δέκα χρόνια. Ο Τζουντ είναι νέος, όμορφος και πάντα διαλέγει λάθος συντρόφους. Όταν λοιπόν φέρνει σπίτι το τελευταίο του απόκτημα, τον Ντάνυ, αρχίζουν τα παιχνίδια: συγκρούσεις, υπονοούμενα, χτυπήματα κάτω από τη μέση καθώς οι τέσσερις άντρες, μαέστροι στους λεκτικούς διαξιφισμούς, αρχίζουν να εκσφενδονίζουν απόψεις για την απιστία, την αγάπη και την εμπιστοσύνη. Υπάρχει όμως και ένα μυστικό που δεν μπορεί να ειπωθεί ανοιχτά...
(...) Ὁ νεαρός Σκωτσέζος συγγραφέας υπαινίσσεται ότι το γκέι σεξ έχει ξεπέσει από σύμβολο απελευθέρωσης σε φαινόμενο μόδας ή και σε εργαλείο εξουσίας.

Ἡ μετάφραση (εὔστοχη) καὶ ἡ σκηνοθεσία εἶναι τοῦ Δημήτρη Κομνηνοῦ.
Ἄν ἐξαιρέσουμε τὴν ἑρμηνεία τοῦ ἑνὸς ἠθοποιοῦ (δὲν θὰ ἀναφέρω ὀνόματα, τοὺς μπερδεύω στὸ μυαλό μου ποιὸς εἶναι ποιὸς), ἐκείνου ποὺ ἔπαιζε τὸν πιὸ ἡλικιωμένο ἀπὸ τοὺς ἄλλους τρεῖς, μὲ πολλὴ ἄνεση καὶ κάποιες εὑρηματικότητες πειστικὲς, οἱ ἆλλοι τρεῖς ἠθοποιοὶ ἐπιβεβαίωναν τὸν κανόνα: ὅτι δὲν ἀρκεῖ νὰ ἔχεις νειᾶτα, σχετικὴ ὀμορφιὰ (οὔτε κἄν ἐκεῖνος ὁ...ὡραῖος Ντάνυ ἦταν δὰ καὶ τόσο ὡραῖος, ἕνα συνηθισμένο παιδὶ εἶναι, ἀσφαλῶς ὄχι ἄσχημο), καλὴ θέληση νὰ ἐκτεθεῖς σὲ
ρόλο ἐπικίνδυνο γιὰ τὶς σχέσεις σου μὲ τὸν περίγυρό σου καὶ τὴν οἰκογένειά σου, νὰ ἔχεις καλὸ σκηνοθέτη, ἄν δὲν ἔχεις ἐκεῖνο τὸ:
τρομερὸ ἀναπόκτητο ἔμφυτο ποὺ λέγεται ταλέντο. Ἤ ἄν δὲν ἔχεις ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ κόμπλεξ, νὰ καταλάβεις ὅτι εἶσαι ἠθοποιὸς.
Θὰ προτιμοῦσα νὰ ἦταν μεγαλύτεροι σὲ ἡλικία καὶ μὲ πείρα σκηνικὴ καὶ νὰ παριστάνανε τοὺς νεώτερους, ὅπως θέλει τὸ κείμενο. Ἔστω καὶ μὲ τὸ ἴδιο, τότε, φυσικὸ δυναμικό τους, ποὺ εἶναι λίγο. Ἤ ἔτσι μοῦ φάνηκε. Ὅμως, ἔγινε τὸ σχετικὸ σκηνοθετικὸ θαυματάκι καὶ ἡ παράσταση κύλησε καὶ ἄρεσε.
Ἤμουνα στὴν τελευταία σειρὰ καὶ...κατασκόπευα τὶς ἀντιδράσεις τοῦ κοινοῦ: πολὺ πιὸ θερμὲς ἀπὸ τὶς δικές μου! Ἄ, πρέπει νὰ πῶ κι' αὐτό: κάθε τόσο ἔμπαινε μιὰ μουσικὴ ἐπένδυση στὴν διαπασῶν ποὺ μοῦ ἐρχόταν νὰ πῶ: - Σκάσε!...
Τί δὲν μοῦ ἄρεσε ἀπὸ τὸ κείμενο.
Θὰ τὸ συνδέσω μὲ μιὰ προσωπικὴ ἄς τὸ ποῦμε ἐμπειρία: Ὅταν δούλευα στὸ ξενοδοχεῖο, μπῆκε κάποτε ἕνας ταξιτζὴς καὶ μὲ ρώτησε:
- Ἔχεις ἕνα δωμάτιο γιὰ ἕναν βαρυποινίτη ἀπὸ τὸ Ἀλκατράζ;
Αὐτὸς ὁ βαρυποινίτης(!) ἦταν (δὲν ζεῖ πιὰ) ἕνας συνομήλικός μου Αἰγύπτιος, ὀνόματι Φατὰχ, ποὺ ὡστόσο βαπτίστηκε Ἀλέξανδρος, χριστιανὸς κι' ἔγινε Ἕλληνας ἀπὸ νεαρὴ ἠλικία. Ὄντως, ἦταν...βαρυποινίτης. Ἕνα πρωὶ, μοῦ ἐμπιστεύτηκε μεταξὺ ἄλλων:
- Ὅ,τι καὶ νὰ εἶμαι, θέλω νὰ λογαριάζομαι μέλος τῆς Κοινωνίας. Ἔχω γυιὸ... Ἔχω ὄνειρα... Θέλω νὰ κάνω κάτι σωστὸ πιά. Δὲν ἄντεξα ποτὲ τὸ περιθώριο.
Νομίζω τότε ἀκριβῶς καὶ τὸν τὸν ἐμπιστεύτηκα, τὸν ἔκανα φίλο.
Στὸ ἔργο, ὅλα κυλοῦν κυρίως σ' ἕνα σαλόνι-μπὰρ [ὑπάρχει καὶ στιγμὴ στὴν κρεβατοκάμαρα, ποὺ προβάλλεται κινηματογραφικὰ σχεδὸν ..."ξεκάθαρα"], μακρυὰ ἀπὸ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο, ἔξω ἀπὸ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο. Αὐτοὶ καὶ τὰ γαμήσια τους. Τίποτ' ἆλλο. Ὄχι πὼς δὲν συμβαίνει κι' ἔτσι: "νὰ σ' ἔχουν ἀπορρίψει οἱ γονεῖς σου ἀπὸ πρὶν κιόλας γεννηθεῖς", ὅπως λέει ὁ ἕνας ἥρωας, ὁπότε ἤδη βρίσκεσαι νὰ θηλάζεις τὴν παρανομία γιὰ μάννα σου.
Ὁ νοῦς μου πήγαινε διαρκῶς σὲ κόσμο γνωστό, σὲ ἄτομα ποὺ μεγάλωσαν καὶ ζοῦν μέσα σὲ...τίμιες οἰκογένειες, μὲ "καλὸ ὄνομα" στὴν κοινωνία, καὶ τὰ ὁποῖα, ἄτομα, ὑποφέρουν τὰ πάνδεινα γιὰ νὰ ζήσουν λίγη "ἀλλοιώτικη" τρυφερότητα γεμάτη δηλητήριο, ποὺ δὲν τὸ ἀξίζουν. Τὸ θέατρο, ποὺ τόσο τ' ἀγαπῶ, θέλω νὰ εἶναι μέσα στὴν κοινωνία, φίδι στὸν κόρφο της. Φίδι ὄχι θανατηφόρο ὡστόσο... Ἀναμένω συμφιλίωση. Ἀλλοιῶς, δυσκολεύομαι νὰ τὸ πῶ θέατρο.
Θυμόμουν διαρκῶς τὴν "Σύγχυση αἰσθημάτων" τοῦ Στέφαν Τσβάιχ. Στὸ θέατρο πᾶμε νὰ δοῦμε αὐτὸ ποὺ εἶναι δίπλα μας καὶ δὲν τὸ βλέπουμε, αὐτὸ ποὺ εἶναι μέσα μας καὶ δὲν τὸ βγάζουμε...
Δὲν εἶμαι βέβαιος ἄν ἀπόλαυσα τὴν παράσταση - οἱ ἆλλοι ὅμως τὴν καταχειροκρότησαν. Ἁπλῶς, περίμενα νὰ περάσουν πολλὲς μέρες γιὰ νὰ γράψω ψύχραιμα αὐτὰ ποὺ λέω σήμερα. Τὸ ἔργο ἔτυχε μεγάλης καὶ θερμῆς ὑποδοχῆς.

Υ.Γ. (4.7.2018):

Τώρα πιὰ εἶμαι ἰσοβίως γείτωνας τοῦ θεάτρου ἔαρ Βικτώρια. Βλέποντας προσφάτως μία παράσταση ἐκεῖ, μοῦ ἦρθε ν’ ἀνέβω στὴν Σκηνὴ καὶ νὰ παίξω γιὰ δυὸ ὧρες ὅ,τι μοῦ κατέβαινε!...

Re: Πρὸς τὸν φίλτατο Κλινοσοφιστὴ ...

11 Ἀπριλίου 2011, καὶ ὥρα 8:16.

Δὲν εἶναι...λογοτεχνία ἄν καὶ ἀπαιτεῖ τέχνη τοῦ λόγου καὶ γνώση καὶ καθαρότητα τοῦ νοῦ σὲ ἴσο βαθμό:
διαπαιδαγώγηση στὰ ἐρωτικά.
Κάποτε, δὲν θυμᾶμαι ἄν στὰ 11 ἤ στὰ 12 τοῦ Σπύρου, τὸν πῆρα περίπατο, καλοκαῖρι, Θησεῖο-Ἀκρόπλη, βραδάκι... Κάθε λίγο καὶ λιγάκι τὸν κερνοῦσα παγωτό, πορτοκαλάδα, ἐτοῦτο, ἐκεῖνο... Λέγαμε σαχλαμάρες κι' ἀστειάκια. Κοροϊδεύαμε καὶ...τὸν κόσμο, γύρω μας. Μὲ μιὰ σταθερή: τοῦ μίλησα ἀνοιχτὰ γιὰ γυναῖκες, ἆντρες... Φυσικά, περισσότερο γιὰ ἆντρες: γιὰ τὸ τί ἄρχιζε καὶ συνέβαινε ἤδη σὲ κεῖνον. Παραστατικά, χωρὶς σαχλοντροπές, φαντάζομαι μὲ ὅλη μου τὴν ἀγάπη γιὰ τὸ παιδί μου καὶ τὸ ταλέντο μου στὸ λέγειν. Στχνὰ καὶ μὲ...λέξεις πρόστυχες, δισταχτικὰ τάχα εἰπωμένες.
Δὲν ἔμεινε τίποτα ποὺ νὰ μὴν εἰπώθηκε, ἁπλά, ξάστερα, καλό, κακό, ἀντιλήψεις, προκαταλήψεις... Γιὰ τώρα, γιὰ ὕστερα, γιὰ σχέσεις, γιὰ μὴ σχέσεις, γιὰ...γιὰ...γιὰ...
Εὐχήθηκα νὰ μὴν πάει ποτὲ σὲ πόρνη, νὰ μὴν πληρώσει ποτὲ γιὰ νὰ τοῦ "καθήσουν", νὰ ἔχει φιλότιμο ἐρωτικὸ ἀλλὰ καὶ νὰ μὴν πιαστεῖ κορόιδο.
Δυὸ μέρες ἀργότερα, διάλεξα μία πορνοταινία, σὀφτ θὰ λέγατε ἐσεῖς (ἔκανα τὸν ἔλεγχο πρῶτα), ποὺ εἶχε ὡραῖα ἄτομα, ζευγάρια, τρίο, κουαρτέτα...ἀκόμη καὶ ἄντρα μὲ ἄντρα σὺν γυναίκα... Βλέπαμε χωρὶς κἄν νὰ μιλᾶμε.
Τὸν ρώτησα στὸ τέλος: - Πῶς σοῦ φάνηκε; Μοῦ ἀπάντησε μ' ἕνα: - Μμμμ!...
Ἔκτοτε, ὁ Σπύρος πολλαπλασίασε τὴν ἐμπιστοσύνη του σὲ μένα - ἐννοεῖται καὶ σὲ ζητήματα ἐρωτικά (σὲ λίγο κλείνει τὰ 30).
Νομίζω, καλλίτερη διαπαιδαγώγηση εἶναι ἀδιανόητη. Ὅσο κι' ἄν φροντίσουν κάποιοι νὰ τὸ σαχλέψουν - τοὺς προλαβαίνω.
Μισῶ τὸ σκοτάδι ποὺ τυλίγει τὰ ἔνστικτα τῶν ἀνθρώπων - αὐτὸ εἶναι ἀρκετό.

Αἶσχος! Τὸ ἑλληνικὸ κᾶλλος ἀρέσει σὲ ὅλους!...


Ἀριστερἀ: τέλειο.
Δεξιά: ἔργο τοῦ Ἱσπανοῦ καλλιτέχνη Ignatio Goitia (2010), Γλυπτοθήκη Μονάχου. Παναγία μου σῶσε!...

10 Φεβρουαρίου 2016, καὶ ὥρα 11:01.
 Νὰ ἤμουν τώρα ἀρχαῖος Ἕλληνας...- καὶ τί στὸν κόσμο!
~~
Θριαμβικῶς ἐκτάκτως!

- Τὸ σπουδαῖο αὐτὸ βιβλίο τοῦ Γκίλμπερτ Μάρρεϋ,
σὲ μετάφραση τοῦ Σίμου Μενάρδου, ποὺ ἔφαγα ὅλα τὰ Βιβλιοπωλεῖα τῆς Ἀθήνας νὰ τὸ βρῶ,
βρέθηκε ἐδῶ: http://www.gutenberg.org/files/42397/42 ... 2397-h.htm

6 Νοεμβρίου 2012, καὶ ὥρα 8:40.

 

  γ ά τ α τσέπης, 8.

* Κλινοτρικυμίες,
ἀπὸ τὸν Ἰάνη Λὸ Σκόκκο.

Bρὲ παιδί μου, γιὰ πότε γίναμε δύο, κανένας δὲν τὸ κατάλαβε! Χαϊδεύοντας ἐγὼ τὸ γατάκι, ἄκουσα μιὰ φωνὴ ὑπεράνω τῶν μαλλιῶν μου:
- Τί χαριτωμένο!...
Φυσικά, κοίταξα πρὸς τὴν μεριὰ τῆς ὡραίας ἐκείνης φωνῆς ποὺ ἤ τὴν ἔχεις ἤ δὲν τὴν ἔχεις ὡραία. Μιὰ ὡραία ὕπαρξις. Δύο τὰ ὡραῖα λοιπόν. Ἦταν ἁπλῶς μία νέα γυναίκα· χωρὶς μπιχλιμπίδια ἀλλὰ καὶ χωρὶς φεμινισμό. Κι' ἀμέσως σκέφτηκα - ἐμεῖς οἱ γηράσκοντες, ἔ, τὄχουμε αὐτό: πᾶντα προλαβαίνουμε καὶ νὰ... σκεφτοῦμε, ἄν μποροῦμε καὶ νὰ δράσουμε - πώς:
- Μιὰ γυναίκα κι' ἕνας ἄντρας ποτὲ δὲν ἔχουν τίποτα ἴδιο, οὔτε κἄν τὸ δαχτυλάκι τοῦ ποδιοῦ! νά, αὐτὸ σκέφτηκα.
Σπουδαία σκέψις αὐτή, θὰ μοῦ πεῖ κάποιος. Καὶ θὰ τοῦ πῶ: "- Ναὶ, ἀλλὰ οἱ γάτες συνήθως δὲν ξεχωρίζουν ἀρσενικὲς ἀπὸ θηλυκές. Ἀναγκάζεσαι νὰ...τὸ ἐρευνήσεις! Ἅρπα την τώρα!"
Ζευγαρώσαμε, κανεὶς δὲν τὸ πῆρε χαμπάρι καὶ δὲν ἔχω σκοπὸ νὰ δώσω ἆλλα χαμπέρια - χά! Μόνο θὰ ὁμολογήσω πὼς... ἡ ρουφιάνα (μὲ τὴν ἐκλεκτὴ ἔννοια τῆς λέξεως) ἡ γάτα μᾶς τἄφτιαξε! Αὐτό, δὲν πειράζει, τὸ λέω. Μωρὲ ἅμα θέλει μιὰ γάτα..., ἄσε τώρα, ἐμένα τὰ λές; Στὸν...γάτο;
Δὲν ξέρω ἀλλὰ ὅ,τι καλλίτερο σ' ἕναν ἄντρα μπορεῖ νὰ προέρχεται ἀπὸ γυναίκα, ὄχι ἀπαραιτήτως ἐρωμένη.
Ἀπ' τὴν ἄλλη ὅμως, μοὔρχεται νὰ πῶ πὼς καὶ ὅ,τι χειρότερο σ' ἕναν ἄντρα μπορεῖ πάλι νὰ προέρχεται ἀπὸ γυναίκα καὶ πάλι ὄχι ἀπαραιτήτως ἐρωμένη.
Ἄν ρωτοῦσα καὶ μιάν, ὅποια νἆναι, γυναίκα, ἄραγε τί θὰ μοῦ ἔλεγε; Πὼς τῆς φταῖμε ἐμεῖς οἱ ἆντρες; Ἄ, γιὰ στάσου!... γιὰ περίμενε!... Ὁ πειρασμὸς τί θέλει καὶ περνάει ἀπὸ μπροστά μας καὶ δὲν πάει ἀπ' ἀλλοῦ; Μήπως τὰ θέλει κι' ὁ κῶλος της; Ἅρπα την κι' ἀπάντησέ μου!
- Πειρασμὸς περνᾶ, σκόνη γίνεται...
Ἔ, πρὶν γίνει σκόνη, πές του κι' ἐσύ:
- Ἔλα νὰ...ξε-σκονιστοῦμε!
Ἄν ἔχεις τὸν τρόπο σου, θὰ σοῦ... Ἄ, γιὰ στάσου! - ἐδῶ μιλᾶμε γιὰ γυναῖκες, σκασίλα μας τί κάνεις ἐσὺ! (Ἔ, ὄχι καὶ τῶν ἀντρῶν τ' ἄπλυτα στὴν φόρα!)
* Μία σύζυγος τὄχει χαρὰ καὶ διασκέδαση νὰ βάζει τοὺς γείτωνες - καὶ τοὺς παραπέρα κοντογείτωνες, ἀκόμα καλλίτερα - σὲ πειρασμὸ.
* Ὁ πόθος εἶναι σὰν τὴν σκιὰ τῆς ἀρετῆς. Πές μου ὑπὸ ποιόν φωτισμὸ κάθεσαι, νὰ καταλάβω ποιός εἶναι ὁ ψηλός, ποιὰ εἶναι ἡ κοντή. Ἀπὸ σεβασμὸ δὲν λέω: ὁ ψηλέας καὶ ἡ κοντοστούπα, ἔ, δὲν κάνει!
* Ἄν συμβεῖ τὸ ἀντίστροφο, νἄχουμε λίγο πόθο καὶ πολλὴν ἀρετή, κάποιος πρέπει γράψει τὸ παραμῦθι "Ὁ πεντάμορφος καὶ τὸ τέρας, - αὐτή".
Ὤ, αὐτὰ γιὰ τοὺς ἐλεύθερους καὶ τοὺς παντρεμένους κυρίως θρησκευτικῶς.
Οἱ ἐρωτρευμένοι εἶναι κανενὸς ἀνυπάρκτου παππᾶ εὐαγγέλιο.
Οὕς ὁ ἔρως ἐμπουρδούκλωσεν, πειρασμὸς οὐ χωρεῖ ἐνδιαμέσως καὶ μὴ χωριζέτω αὐτοὺς διὰ τὴν βλακείαν μιᾶς στιγμῆς καὶ μόνον!
Ὄχι μεσιέ, νὰ σᾶς λείπει μαντάμ, ἄν πεῖτε ὕστερα ἕνα:
- Συγγνώμη, ἀγάπη μου!
Τὸ ἕνα γρήγορα θὰ γίνουν δύο:
- Συγγνῶμες, ἀγάπες μου! (Κάτι μοῦ λέει πὼς διέπραξα ἐδῶ γραμματικὸ σφᾶλμα - πάντως ὄχι κλινοσοφιστικό).
Ἄν εἶναι ἔτσι, ἀπευθύνομαι κι' ἐγὼ σὲ ἄντρες, νἄχουν νὰ θυμοῦνται τὶς παραινέσεις τοῦ γέρο-Κλινοσόφιου:
- Ἀφοῦ εἶσαι ποὺ εἶσαι κερατάς, βάζεις ποὺ βάζεις κέρατα, παντρέψου νὰ τελειώνουμε!... Προπαντός, νομιμότης.
Μὴ μὲ ρωτήσεις:
- Νὰ παντρευτῶ ἄσχημη νἄχω τὸ κεφάλι μου ἥσυχο;
Γιατί θὰ σοῦ ἀποκριθῶ:
- Καὶ νἆσαι εἰς διπλοῦν κερατὰς κάθε ποὺ θὰ σὲ κερατώνει;
Κι' ἀναρωτιέμαι: γιατί ὁ "κερατὰς" δὲν ἔχει γένος θηλυκό; Ἤ μήπως ἔχει καὶ τὸ πνίγουν; Μμμ!...θέμα γιὰ ντοκυμανταίρ, μοῦ μυρίζεται.
- Μά, εἶναι τόσο τρομερὸ νὰ εἶσαι κερατάς;
- Ὅσο δὲν τὸ ξέρεις, δὲν μπορῶ νὰ πῶ κάτι τέτοιο. Ἅμα τὸ μάθεις, γίνεται τραγικό!...
- Κι' ἐσὺ, τί μᾶς κλινοσοφιστοσυμβουλεύεις;
- Νὰ παίξετε τὸν "Οἰδίποδα ἐπὶ Κερατῷ" καὶ νὰ χαθεῖτε μιὰ γιὰ πᾶντα στὸ μαῦρο σκοτάδι.
- Μὰ, μᾶς εἰρωνεύεσαι;
- Καθόλου! Μὴν τὸν παίζετε (τὸν Οἰδίποδα), μείνετε στὸ φῶς νὰ...βλέπετε καὶ στοὺς "συναδέλφους", νὰ τὰ λέτε! Ἄ, εἶναι σπουδαῖο τὸ νὰ τὰ λέτε, ἀναμεταξύ σας, οἱ κερατάδες. Ἐν πρῶτοις, παρηγοριέστε. Ἐν δευτέροις, διὰ μόνου τοῦ Λόγου, ὡς μικροὶ κι' ἐσεῖς θεοὶ, μεγαλώνετε εὐχαρίστως τὰ κέρατα τῶν ἄλλων. Αὐτὸ ἄλλωστε θὰ πεῖ "κέρατα": κουτσομπολιὸ καὶ κατατρεγμός, διὰ τὸν φθόνον. Τίποτ' ἆλλο.
Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς ὅλοι νιώθουμε σπουδαῖοι καὶ πλήρεις, μόνον ποὺ ἡ πληρότητά μας συμπληρώνεται κι' ἀπὸ πολλοὺς ἄλλους. Ὅλοι μαζὺ ἕνας κερατάς, ἐλπίζω χωρὶς ἐλλείψεις, πλήρης!
(Σιχαμένε, Κλινοσοφιστὴ, ποὺ νὰ σοῦ χαλάσει τὸ πολυτονικὸ καὶ νὰ μὴν μπορεῖς νὰ ξαναγράψεις, νά!]
[Συνεχίζει ὡς γάτα τσέπης, 9]
~~~~
Ὁ μοντέρνος καὶ ζωντανὸς σελιδοδείκτης ...

δείχνει πᾶντα Κλινοσοφιστοσυγγράμματα.

Κάπου, Κάπως, πᾶντα ὁ Ἔρωτας.

8 Νοεμβρίου 2010, καὶ ὥρα 9:30. 
 

... ναί, χωρὶς τίτλο -  

...αὐτὸς θὰ μὲ μάραινε!...

Σὲ ὅποιον ἄντρα ἔχει μάννα νὰ φροντίζει.
* * *
Γράφει ὁ Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

Χθές, πῆγα στὴν Ἡλιούπολη, νὰ ψηφίσω.
Φυσικά, ἔκανα καὶ τὸν γύρο μου. Ἀγνώριστη - μὲ κάποια σημάδια σταθερῶς ἀναγνωρίσημα. Πανέμορφη καὶ...πλούσια. Μὴν τὴν ποῦμε δὰ καὶ φτωχογειτωνιά. Δὲν κατόρθωσα, ἄν καὶ προσπάθησα, νὰ βρῶ κάποιους πολὺ γνωστοὺς κι' ἀγαπητούς.
Νά καὶ τὸ τελευταῖο, ἰσόγειο, σπίτι, ὅπου ἔμενα! Ἔχουν σφραγίσει, χτίσει, τὸ ἕνα παράθυρο - στυγερὸ ἔγκλημα.
Στὴν μονοκατοικία τὴν τότε δική μας, τώρα μιὰ πολυτελὴς πολυκατοικία - δικό μου πάλι ἐδῶ τίποτα. Ἡ διπλανὴ γειτόνισσα, ναί, δική μου παλαιὰ γειτώνισσα. Μόλις μὲ εἶδε, ξανάνιωσε εἴκοσι
χρόνια. Τὸ Φροντιστήριο Γαλλικῶν ποὺ ὀνειρευόμουν... Ἡ μάννα μου στὴν αὐλὴ νὰ φωνάζει τὸν γάτο:
- Φλο~ρίτο!...
Πουθενά. Ὁ γαμπρός μου, τὸ τέρας, ψόφησε ἐδῶ καὶ χρόνια. Ἡ κακία καὶ οἱ συμφορὲς μείνανε πίσω του, πέσαν ἐπάνω μου ἀλλὰ ἐγὼ...
- Βρέ, τὸν Γιάννη, - ἀγέραστος!...
Ἄνθρωποι μικρότεροί μου ἀλλὰ ἡλικιωμένοι πιά. Ντρεπόμουν νὰ φτερουγίζω μπροστά τους. Ζήτησα μόνον ἕνα ποτῆρι νερό. Ὅταν γυρνῶ στὰ παληὰ διψάω μόνον. Ὅλα γύρω στεγνά, ἄνυδρα. Ἡ κα Κούλα θυμόταν τὸ τέρας, κάποια ἄλλη γειτώνισσα ἔλειπε - ἄφησα παραγγελία σὲ μιὰ τρίτη, ἄγνωστή μου, νέα γειτώνισσα:
- Νὰ τῆς πεῖτε ὁ Γιάννης, ὁ ἐδελφὸς τῆς Φωτούλας...
Αὐτὴ ἡ ἄγνωστη καὶ τί...δὲν ἤξερε γιὰ μᾶς καὶ γιὰ μένα!... Σ' ἕναν δρόμο μὲ 14 μόνο σπίτια: Ὁδὸς Κεραμεικοῦ. 4, τὸ δικό μας. Τὸ κάποτε δικὸ μας. Καὶ τὸ 2 ἦταν δικό μας ἀλλὰ ὁ πατέρας μου εἶπε νὰ τὸ χαρίσουν στὸν ἀδελφὸ τῆς μάννας μου, νὰ χτίσει, νἄχουμε συντροφιά - τότε, ἦταν ἐρημιὰ ἐκεῖ. Ὁθειός μου τὸ πούλησε καὶ πῆγε ἀλλοῦ!...

Ὅταν τὸ '69 ἀρρώστησα, ὅλη αὐτὴ ἡ ὁδὸς κινητοποιήθηκε - τί λέω; συναγερμὸ ξεσήκωσε: Νὰ σώσουμε τὸ παιδί!... Αὐτὸς ὁ δρόμος μὲ ἀνάστησε. Ἕνας γάμος, τῆς ἀδελφῆς μου, μᾶς ἔθαψε τὴν
μάννα μου κι' ἐμένα.
Ἕνας ἱερὸς γάμος, μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ παππᾶ - ὄχι στὸ Δημαρχεῖο καὶ ἄλλες τέτοιες πορνεῖες ἀνευλόγητες!... Γάμο στὸ Δημαρχεῖο Περιστερίου ἔκανα κάποτε ἐγώ!
- Κύριε Γιάννη, ἔχει πεθάνει πιὰ ὁ γαμπρός σας, τὸ ξέρετε; λέει ἡ ἄγνωστη.
- Ψόφησε! - τὴν διορθώνω.
- Καὶ ἡ ἀδελφή σας...
- Τὄμαθα - ἔ, δὲν πειράζει. Ἡ κα Ντίνα, ξέρετε, ντρέπομαι νὰ πάω ἀπροετοίμαστος, - ὑπάρχει;...
- Ὄχι, πάει, πρὶν τρία χρόνια...
Μεῖναν οἱ κόρες της - ὅ,τι πιὸ χαριτωμένο εἶχε ὁ δρόμος μας, τουλάχιστον τότε ποῦ μέναμε ἐκεῖ. Φοβήθηκα νὰ χτυπήσω τὴν πόρτα τους. Ξέρω πὼς θὰ χαίρονταν νὰ δοῦν τὸν Γιαννάκη ἀλλὰ ὁ Γιάννης ἴσως τρόμαζε νὰ δεῖ κι' ἆλλα γεράματα...Γιατί ἤδη ἡ κα Κούλα σερνόταν, βαστοῦσε καρέκλα-τραπέζι-τοῖχο νὰ περπατήσει...
Πρὶν βάλουμε τηλέφωνο ἐμεῖς, νύχτες,  πηδοῦσα τὴν μάντρα, τοὺς ξυπνοῦσα, νὰ πάρω ἀπὸ κεῖ τὸ 100. Ὁ γαμπρός μου οὔρλιαζε πάλι!... Ἤθελε πάλι νὰ μὲ σκοτώσει.
Ἡ κα Κούλα ἦταν ἡ πρώτη ποὺ τρόμαξε μόλις μὲ εἶδε σὰν ἑτοιμοθάνατο:
- Κυρία Κατίνα, τρέξτε τον στὸν γιατρὸ...Ἔχει μείνει πετσὶ καί κόκκαλο... Σὰν πεθαμένος εἶναι, τί κάθεστε;
Τὸ σπίτι μας γέμισε γάλατα, μπριζόλες, μῆλα, πορτοκάλια, λεφτά, ξανὰ λεφτά, κι' ἆλλα λεφτά, εἰδοποιήθηκαν γιατροὶ νὰ μὴν ξαναπληρωθοῦν ἀπὸ μένα... Ὅσα δάκρυα κι' ἄν κυλήσουν, ἡ ὁδὸς Κεραμεικοῦ δὲν ἀνταμοίβεται. Μέχρι καὶ...προξενιό, μὲ κοπέλλα πανέμορφη καὶ πλούσια μοῦ κάνανε. Ἀλλὰ ἐγὼ μαράζωνα γιὰ ἕναν ἔρωτα ποὺ χάθηκε - ἔτσι καὶ γι' αὐτὸ μόνον ἀρρώστησα. Γιὰ μιὰν ἄγρια προδοσία. Κι' αὐτὸ φαινόταν. Τὸ προξενιὸ ναυάγησε. Ὁ Λάζαρος ἀναστήθηκε. Ἡ ἀδελφή μου δὲν μοῦ ἔφερε οὔτε ἕνα γάλα. Ἐγὼ διάβαζα στὴν πλατεία, νὰ μὴν ἀκούω τὶς βροντὲς ποὺ ἐπίτηδες ἔκανε ὁ γαμπρὸς μου γιὰ ν' ἀναγκαστοῦμε νὰ φύγουμε - ἀπὸ τὸ σπίτι μας! Ὅπου ἔμπαινε, ἔφερνε καταστροφή, χώριζε ἀντρόγυνα...
Ἔζησα τὴν ἀντρικὴ ἐκδοχὴ τῆς Μπλὰνς ντὺ Μπουά. Ἕνα τρυφερὸ πλᾶσμα ποὺ ἔτρωγε χαστούκια ἀπὸ τὸ σῦμπαν.
Ἀλλά, ἐγώ, Μπλὰνς, ὡς ἄντρας, ὡς ἀντάρης ἴσως, γλύτωσα - γιὰ σένα ὅμως, πᾶντα θἄχω μαράζι. Σὲ φάγανε Μπλάνς. Δὲν σὲ γνώριζα, Μπλάνς, νὰ σ' ἔπαιρνα μαζύ μου, τουλάχιστον νὰ συνέχιζες ἕναν Γολγοθά, Μπλάνς. Εἶναι προτιμώτερος ἀπὸ κεῖ ποὺ σὲ πῆγαν! Μπλάνς, θὰ καταργοῦσα τὸ χαμηλὸ φῶς ποὺ ἔφτιαχνες καὶ θὰ σ' ἔπαιρνα μαζύ μου στὸν ἥλιο.
Ποιός φταίει, Μπλνς, ἄν ὄχι αὐτὸς ὁ ἀγγελικὰ φτιαγμένος κὀσμος; Ὁ τόσο χριστιανικός;
Θὰ μοῦ πεῖς: γιατί τὰ γράφω;
Γιατί χθὲς μοῦ φαίνονταν ὅλα παγωμένα ἀλλὰ ἀξέχαστα. Ὑπάρχει ἡ μνήμη - αὐτὴ πού, ἄς ποῦμε ἆλλο ἕνα παράδειγμα, τὴν γαμᾶνε, ἀνελέητα στὴν Ἱστορία, οἱ ἐκσυγχρονιστές της. Φτού! Νὰ ξεράσουμε, βρέ, στὰ μοῦτρα τους. Ἄκου συνωστίζονταν οἱ Ἕλληνες στὴ Σμύρνη!... Γι’ αὐτὸ καὶ πνίγηκαν!...
Εἶχε ὄρεξη, ἡ μάννα μου, νἄρθει ἐδῶ, μὲς τοὺς βρωμιάρηδες, νὰ τοὺς φέρει πολιτισμό!... Τὰ φαγητά της! Τὸ ντύσιμό της! Τὰ καπελίνα της!... Μὲ ἀντάλλαγμα, τὴν προσφυγιὰ καὶ τὴν μιζέρια!... Μιὰ νοικοκυρωσύνη οὐρανοκατέβατη στὰ ἀχούρια τους!...
Ὅλες οἱ Σμυρνιὲς εἴχανε χάρη νὰ τὶς ζεῖς.

Ἡλιούπολη πᾶντα. Τὸ περίπτερο τῆς Ἀλεξάντρας. Ὁ ἄντρας της βίαζε τὴν κόρη τους στὰ ἐννέα της χρόνια. Ἐπὶ ἑνάμισυ χρόνο.  Ἡ μάννα μου, πάλι, καταπέλτης στὸ δικαστήριο, ἐναντίον του.
Καὶ ἡ μόνη ποὺ τόλμησε νὰ τὸν πετάξει μὲ τὶς κλωτσιὲς ἀπὸ τὴν κηδεία τῆς Ἀλεξάνδρας. Ἀπὸ τὴν μάννα μου πῆρα ὅ,τι οὐσιωδῶς πιὸ  ἀντρίκιο.
Τί νὰ πρωτοθυμηθῶ...
Ἡ "Ρούμελη", καφενεῖο-ζαχαροπλαστεῖο, τότε, ποὺ προστάτευε καὶ τὴν μαννούλα μου, ἀπὸ τὴν κτηνωδία τοῦ γαμπροῦ μου, ὅταν ἔφευγα ἐγώ, τὶς Παρασκευές, νὰ πληρωθῶ ἀπ' τοὺς ἐκδότες,
τώρα ἔγινε Ψησταριά. Κανένας πιὰ παληὸς θαμώνας... Ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ καταλάβαιναν ἀπὸ πόνο!...
- Κυρία Κατίνα, ἔχεις τὸ πιὸ χρυσὸ παιδί, κάνε κουράγιο!... Νὰ τοῦ βροῦμε μιὰ κοπέλλα...
Καὶ τὴν κερνοῦσαν: τί καταΐφια, τί πορτοκαλάδες, τί...δὲν ξέρω τί!...
- Πήγαινε, Γιαννάκη, στὴ δουλειά σου. Ἡ μαννούλα σου θὰ μᾶς κάνει συντροφιά.
Κι' ἐκείνη, νὰ κλέβει τὴν ματιά τους, νὰ τοὺς τὸ σκάει, γιὰ νὰ μὲ βρεῖ...ἄγνωστο ποῦ! Νόμιζε πὼς μ’ ἔχανε μόλις δὲν φαινόμουν μπροστά της.
Δὲν ὑπάρχουν πιά, δὲν ξέρω σὲ τί ὠφελεῖ ἡ εὐγνωμοσύνη μου. Ποὺ τὴν γράφω ἐδῶ; Ἔ, καί; Ξέρουν οἱ ἄνθρωποι νὰ αἰσθάνονται σήμερα; Μήπως δὲν ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ μ[ε φτύνουν κατάμουτρα;

Χρόνια δὲν ἤθελα νὰ πατήσω στὸν καταραμένο τόπο τῆς Κεραμεικοῦ 4. Ὅμως, κανένα τέρας δὲν εἶναι πιὸ ἰσχυρὸ ἀπὸ μᾶς τοὺς ἴδιους.
Χθὲς πῆγα. Παγωμένος. Τριάντα χρόνια πίσω καὶ πιὸ πίσω.
Στὴ θέση τοῦ "τέρατος", ἕνα ὑπέροχο χτήριο. Μοῦ ἐρχόταν νὰ χτυπήσω ὅλα τὰ κουδούνια, νὰ μπῶ σ' ὅλα τὰ διαμερίσματα, νὰ τοὺς πῶ:
- Ἐδῶ, φτερούγιζαν τὰ νειᾶτα μου...ἐδῶ ὑπάρχει στὰ θεμέλια τὸ αἷμα μας... οἱ βρύσες σας εἶναι τὰ δάκρυά μας...

Περνῶντας ἀπὸ μιὰ ταβέρνα, ἕνας γέρος θέλησε νὰ σπάσει πλάκα, ἀντικρύζοντάς με καὶ λέγοντας στὴν παρέα του:
- Ξέρετε, ἀποφάσισα νὰ ἀφήσω μακρυὰ μαλλιὰ καὶ νὰ βάλω σκουλαρῆκι... Θὰ μοῦ πᾶνε;
Ποῦ νὰ φανταστεῖ, ὁ ἄντρας τῆς κλανιᾶς, πὼς θὰ στεκόμουν ὅλος ἐνδιαφέρον καὶ φιλόστοργος:
- Καὶ βέβαια θὰ σᾶς πᾶνε, κύριε. Καὶ μάλιστα πάρα πολύ. Καὶ κάτι πιὸ σπουδαῖο ἀκόμη.
Σιγή.
- Θ' ἀρχίσει νὰ σᾶς σηκώνεται κιόλας.
Τελεία καὶ παύλα.
Καὶ κάθησα λίγο πιὸ κεῖ, ζήτησα ἕνα μπουκάλι Μαυροδάφνη, νὰ πιῶ στὴν Ὑγεία τῆς Γειτωνιᾶς, ποὺ τόσες Μαυροδάφνες πλημμύρισε κάποτε τὸ δωμάτιό μου νὰ γειάνω.