(16 Σεπτεμβρίου 2010, καὶ ὥρα 9:54).

Περὶ τῆς ἐξυπνάδος μου λόγος βλακώδης.

(Στὸν φίλο μου Thémistocle).

* * *

Λυπᾶμαι, κι' ἔξυπνος δὲν εἶμαι

- κυκλοφοροῦν, ὡστόσο, φῆμαι,

τὰς ὁποίας, μεταξύ μας, αὐτοπροσώπως διαδίδω·

(τάχα τὸ λένε ἆλλοι) καὶ νοῦν, σὲ μέ, μεγάλον ἀποδίδω.

Βλάκας, δὲν μ' ἀρέσει - κι' ἄς εἶμαι!

Πανεξύπνως αὗται αἱ ρίμαι,

πού, γιὰ σᾶς, συνθέτω, μαρτυροῦν καὶ λέγουν πὼς τ' ἀληθὲς

μοιάζει, σὰν φτυστόν, σιαμαῖον ἀδερφάκι, μὲ τὸ ψευδές.

Ἄς ποῦμε ντὲ πὼς βλάξ δὲν εἶμαι!

Ἔ, δὲν ἐχάθησαν αἱ μνῆμαι

τῶν συμβιωσάντων μετ' ἐμοῦ μισὸν αἰώνα καὶ κάτι!...

Κάθ' ἐξυπνάδα μου, καὶ μιὰ βλακεία ποὔβγαζε μάτι

ἦταν - τί νὰ τὰ λέμε! Εἶμαι

σαφής. Κι' ὅταν ποτὲ θὰ κεῖμαι

εἰς τόπον χλοερὸν, γράψετε, πάνω, καλλιγραφικῶς:

Πέθανεν, τελικά - πανέξυπνος ὤν ἀλλὰ... - βλακωδῶς.

---------------

(13 Σεπτεμβρίου 2010, καὶ ὥρα 11:58).

Τάδε ἔφη Thémistocle:

 Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος,

θα ήθελα να έχω τη χαρά και την τιμή, να ανοίξω και το νήμα των 100 γεννεθλίων σου !!!

* * *

Μόλις πατήσω τὰ ἑκατό.

Μόλις θὰ κλείσω τὰ ἑκατὸ

καί, μὲ τὴν κουτάλα, τὸ σκατὸ

θὰ ἔχω φάει καὶ σκατὸ δὲν θἄχω ἀφήσει,

ὁ Thémistocle στὸν Παρνασσὸ θὰ μὲ τιμήσει,

μὲ μετάλλεια θὰ στολίσει

τὸν θώρακά μου!

Μιὰν Ἀκάντεμι θὰ χτίσει

μὲ τὄνομά μου!

Ἔτσι λέει! Κι' ἔτσι ἄν πράξει, νὰ μοῦ λείπει.

Ποιὸς θὰ ζεῖ ἀπὸ τὸ Φόρουμ; Μὲ τόση λύπη,

π' ὅλοι θἄχουνε πεθάνει - ἀμὰν καὶ πότε!... -

δὲν θὰ τὸ χαρῶ δεόντως. Σκέψου, τότε,

βλάξ, ἡ χαρά μου θἆναι μισή!

Θέλω ὅστις τώρα μὲ μισεῖ

παρὼν νὰ εἶναι - καὶ νὰ σκάσει,  ἐκεῖ μπροστά, ἀπὸ τὴ ζήλεια·

θνητὸς νὰ μὴ βρεθεῖ νὰ τοῦ φιλήσει κἄν τὰ χείλια.

Προτιμῶ νὰ μοῦ ὀργανώσεις, στὰ ἑξῆντα ἐννιά μου,

σὲξ παρτάκι, γλύκες νὰ νιώσω στὰ κανιά μου.

-----------------------

(12 Σεπτεμβρίου 2010, καὶ ὥρα 7:10).

ἡ Ἑλλὰς ἐξώκοιλεν...

Μὲ πόσους τὄκανε, δὲν ξέρω. Μὲ ποιόν, ὑπὲρ τὸ δέον,

ἀπροφυλάκτως, ἄν καὶ ἀνύπαντρη; Ἁγνὴ δὲν εἶναι πλέον!

Ἐγκαστρωθείσα πρὸ ἐτῶν, ἔτεκεν μέγα χρέος!

Τὶ βρέφος λέων! - Πόσον βαρβάτον πέος

πρέπει νἆχε ὁ πατήρ του!...

Θὰ τὸ πῶ: - Ἄι σιχτίρ του!

Τί ψώλαρος νὰ εἶν' αὐτός, π' ἐκείνηνε γαμάει

καὶ μᾶς, π' οὔτε τὸν εἴδαμε, ὁ κῶλος μας πονάει;

(21 Σεπτεμβρίου 2010, καὶ ὥρα 1:17). 

 

Οὐ γὰρ ἔρχεται μόνον...

Ὁ Χρόνος τἄβαλε μαζύ μου, κι' ὅλο μὲ βαράει.

Τὸ κάνει χωρὶς θόρυβο, χωρὶς φωνές. Ρουφάει

τὸ μεδοῦλι μου, μέρα μὲ τὴν ἡμέρα.

Εἶναι παληομασκαράς, μιὰ σκέτη λέρα!

 

Ἄνανδρος, ὁ Χρόνος, ὕπουλα πᾶντα μοῦ τὴν φέρνει,

μὲ ὄνειρα γιὰ τὸ αὔριο. Κι' αὐτὸ πάλι, τὸ αὔριο, μοῦ παίρνει,

στὸ μεθαύριο τὸ μεταθέτει. Κι' ὅσο νἆναι

τοῦ μέλλοντος οἱ μέρες... δὲν μοῦ φτουρᾶνε. 

 

Τί θὲ νὰ πάθω, κι' ἄν γερογάτος γίνω πιὸ πολύ;

Ξέρω: ψυχὴ-πουλί, μά, στὰ σκέλια μου, ρηχτὴ ψωλή!

Ἄν μοῦ ποῦνε καὶ μὲ πὶ νὰ περπατάω,

ἔ! καθ' ὁδόν, στὰ βρακιὰ θὰ κατουράω.

 

Σουπίτσες, ἐντριβοῦλες, καὶ ἆλλα τέτοια τρυφεριακά,

θὰ τἄχω - μᾶλλον! Στὰ μοῦτρα σας πετάω τὰ βιαγκρικά.

Πᾶρτε τ' ἀπὸ μπρός μου, μὴν ἀγανακτήσω,

καὶ δὲ σκεφτῶ γεράματα! ἀλλὰ γαμήσω...

 

...τὸ κέρατό σας! Ψεύτικες χαρὲς μὴ μοῦ πουλᾶτε.

Στηθεῖτε κεῑ! Κι' ἄν λαχταρᾶτε, τόσο, νὰ τὸν φᾶτε

πετῶ μακρυά μου τὸ πὶ καί, στὸ πὶ καὶ φί,

σᾶς μαθαίνω γαλλικὰ, ἐγὼ, τὸ "Ριφιφί"...

 

...νὰ τραγουδᾶτε, πιὸ καλὰ κι' ἀπ' τὴν Μπαρντό!

Νὰ πιῶ, πρίν, μόνον, στάσου! ἕνα ποτηράκι Μπορντώ!

Κι' ἄν μαζύ μου, δὲν τὄχατε ξανακάνει,

καὶ...θέλετε πάλι! Σᾶς λέω: - Δὲν σᾶς φτάνει;

(Ἀνάμνησις...- ὥσπου νὰ γίνω κι' ἐγὼ μία ἀπὸ δαῦτες):

~

Ἡ εἴδησις: 

ΓΑΠ: ...ἐπιμήκυνση περιόδου δημοσιονομικῆς...

 

(Ἰάνης Λὸ Σκόκκο, 12 Ἰουνίου 2012 καὶ ὥρα 9:30).

 

Θὰ τὰ πῶ λίαν μεταφορικῶς,

νά, κάπως ἀττικῶς,

κι' un peu θεατρικῶς,

μὴ... φανῶ πολὺ λαϊκός!

 

- Βρὲ, τοῦτος-'δῶ, ξεύρετε ποῖος,

μίκρυνε, νά! Χάθηκ' ἕνας πόντος!

Σᾶς δίνω κι' ὅρκο Τετρακτύος:

ἔχω πλέον ἔλλειμμα προσόντος.

 

Τί μέλλει γενέσθαι - μοῦ λέτε;

Ἐπάνοδον μήκους, ποῦ θὲ νά 'βρω;

Διὰ τὸν καῦλον μου μὴν κλαῖτε...

- ὀδύρομαι ὁ ἴδιος, κι' ἐν Ἐπιδαύρῳ!

 

Τίς τραγωδός, μᾶλλον... θρηνωδός,

μετὰ πολλῶν διθυράμβων κι' ἰάμβων,

φούλ-ἱκανὸς γράφειν ἐπὶ ποδὸς

ραψωδίας παλαιῶν μου θριάμβων

θὰ μὲ συντρέξει; Κατάρα, - ὦ!

Ἀλλοί, δὶς ἀλλοί, καὶ τρὶς ἀλλοί μου!

Κάνετε μούμιαν τοῦ Φαραώ,

ἐμένα - μὰ ὄχι καὶ τὴν ψωλή μου!

 

Θὰ τὴν τραβῶ, κι' ἄς σκιστοῦν φλέβες·

ἀπαιτῶ τ' ὅλον πρότερον σχῆμα.

Πόσην ὀδύνην, πόσες χλεῦες...

ὅταν τὸ γαμεῖν δὲν πάει πρίμα!

*

Σχόλιο (13 Ἰουνίου ἰδίου ἔτους):

Λυράν: Δεν το σχολιάζω..

Εκτός του ότι είναι ακατάλληλο για "ανήλικες" σαν κι εμέ

ποτέ μου δεν κολάζω... Δεν γίνομαι η Αφορμή σου, άγιε Καημέ..

*

Ἀπάντηση (παραχρῆμα):

 

Θυμός.

Φτού! Τέτοια κακὴ στάση...

ἀντὶ νὰ στέκεις ἐν ἐκστάσει

μπρὸς στὸ ποίημά μου; τ' Ἁγιοῦ Κλινὸ τοῦ Λατρευτοῦ;

Λές, δὲν τὸ σχολιάζεις,

κι' οὔτε κἄν ἐκθειάζεις

τὶς ἀρετές του; Μήπως ἐλλείψει θυμιατοῦ

δὲν μοῦ καῖς λιβάνι;

Πέσε στὸ ντιβάνι

κι' ἔρχομαι νὰ μὲ προσκυνήσεις, ἁμαρτωλή!

Θἄρθω μὲ τ' ὅπλο μου - πρόσεξε! - χωρὶς στολὴ

κι' ἀλλοίμονό σου!

Κάνε τὸν σταυρό σου

γιατὶ σήμερα πεθαίνεις! Μὴν κάθεσαι, ξαπλώσου.

Ἀνάσκελα, πλαγίως, στὰ τέσσερα... Στερεώσου

κι' ὁρμάω

νὰ φάω

τ' ἀνίερο, βρωμερὸ κι' ὅλως ἄχρηστο τομάρι σου!

Ποῦ πᾶς, γελάδα, μόνη, χωρὶς τὸν γελαδάρη σου;

(Ἀνάμνησις = γεγονὸς ἀπὸ τὸ πλούσιον παρελθόν μας - ὅσων ἔχουμε!...):
~


Χαρὰ μεγάλη......

Ἰάνης Λὸ Σκόκκο, 20 Μαΐου 2016 καὶ ὥρα 15:12.


Χαρά, μὲ τοῦ γατούλη τὰ βαφτίσια!...
Χαρά, νὰ δεῖς!... - μοῦ φύγανε καὶ τσίσια!

Καὶ τὰ λάδι' ἄν θέλεις ξελαδιάζονται,
κι' ἆλλες προσευχὲς καλοδιαβάζονται,
εἰς περίπτωσιν ἀναβαπτίσως:
ἅγιον Μυστήριον, ἄνευ αἰτήσεως,

στὸ σπίτι τοῦ Κλινὸ μπορεῖ νὰ γίνει,
ἄν αὐτὸς ἀπαραίτητον τὸ κρίνει.
Κι' ἔτσι, ἀπὸ Βᾶκχος καὶ Γανυμήδης
καὶ Τριστάνος, ὁ κοινῶς Γαμουνίδης

ἐπαναβαπτίσθη, χάριτι θείᾳ,
κατ' οἶκον - κι' οὐδόλως ἐν ἐκκλησίᾳ -
ἡμέρες χρονιάρες καὶ σ' ἅγιες ὧρες,
ὀνόματι: Χουανίτο Τοῦρμπο-Φλόρες.

Τοῦ νεοφωτίστου κουφέτα νὰ φᾶτε.
- Σήμερον εἷς γάτος ἀναγεννᾶται
κι' εὐτυχῶς τυγχάνει νά 'ν' ὁ δικός μου!
Νιαουρίζουν οἱ καμπάνες τοῦ κόσμου.

Σήμερον εἶν' ἡ χαρά μου μεγάλη,
χαίροντ' Ἕλληνες μαζύ μου - καὶ Γᾶλλοι!
.Ἰάνης Λὸ Σκόκκο, ὁ γατοβαπτιστής,
τῶν μοντέρνων ἰδεῶν χρηματιστής.

~

29 Μαρτίου 2018 στις 5:17 μ.μ. · Αθήνα ·

(Σὲ κάποιο Φόρουμ, παληοὶ γνώριμοι μὲ καλωσορίσανε. Κι' ἰδοὺ μία ἀπάντησή μου):
(Δημοσίευση ἀπὸ ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ, 5 λεπτά πρίν).

Καλῶς ὁρίσατε!

Ἄν, ὄντως, σᾶς εἶμαι καλοδεχούμενος,
εὐπρόσδεκτος καὶ φορουμ-ἀγαπητός σας,
ὑπάρχει καὶ λογαριασμὸς τρεχούμενος
μ' ὅλων τῶν αἰσθημάτων τὰς συνιστώσας:
καταθέστε τὴν ὅσην γιὰ μέν' ἀγάπη
π' ἀπὸ χαζομάρα σας δὲν ἐξετράπη.
Κατὰ νοῦν ἔχω τὶς μικροπρέπειές σας,
μνήμην καὶ κρίσην οὐδέποτ' ἀπολέσας.
Μὴ μ' ἔχετε δὰ κι' ἐμένα γι' ἀλλοδαπό·
ἑλληνικά, ξέρω τί θὰ πεῖ: "ἀγαπῶ".
Καὶ μὴν πεῖτε πὼς ξάφνου...μ' ἀγαπήσατε!
Ἐσεῖς; Μόνο...τὸν Γάτο μου δὲν βρίσατε!
Ὁ ὑπογράφων: ἄκρως κλινοσοφιστής.
Ζήτα χίλια "συγγνώμη" ν' ἀνακουφιστεῖς.
Μ' ἄν... νὰ χιλιομετανιώσεις οὐκ ἄν τώρα θέλεις,
Φρίξος ἐγώ - κι' ἐσύ, νἄχεις τὴν τύχη τῆς Ἕλλης.


-------
 29 Μαρτίου 2018 στὶς 4:12 μ.μ.  

 

(Ἡ ἀναδημοσίευσις ἀφιεροῦται στὴν Ποιητικὴν Γωνιά,
Ἥτις διὰ τὴν ἐμὴν δόξαν μεγάλως ἀγωνιᾶ.
Δύο σχόλια δ’ ἀπὸ τότε ἀκολουθοῦν,
κι’ ἀπὸ φαῦλες σκέψεις ἄς μὴ σπιλωθοῦν).
~~
Νεοέλλην!... Κάποια σχέσις μὲ τοὺς ἀρχαίους;
Ἔχεις, ναὶ ἤ ὄχι;

(Ἰάνης Λὸ Σκόκκο, 6 Ἰουλίου 2012 καὶ ὥρα 10:30).

Ἄν ἤμουν ἔστω κι' ὀλίγον τι ἀρχαῖος,
ἄγαλμα ἱσταῖεν μοι ἄν, μ' ὀρθότατον πέος!
Ἀρχαῖος Ἕλλην δὲν εἶμαι κι' ἄς φαίνομαι·
πατίνας τηλικαύτης δόξης πένομαι.
Εἰς οὐδὲν σοβαρὸν Μουσεῖον μὲ δέχονται...
- μοντέρνες ἀρχαιότητες, οὐκ ἀνέχονται
οἱ μετὰ φθόνου κατὰ κλινοσοφιστῶν·
ξέρω: μὲ θέλαν χιλιάκις τεμαχιστόν.
Τῆς μοίρας μου γνωρίζω τὸ πεπρωμένον:
μὴ Πραξιτέλους ὤν ἔργον ἐσκαρωμένον.
Μ' ἔφτιαξε Ἰταλὸς μπαμπὰς μὲ Σμυρνιὰν μαμά...
- νὰ περκὲ τρώγω τ' ἀρχιδάκια μου καπαμά·
κι' ἔχ' ὄψιν κι' ἐπιδερμίδαν νέων αἰώνων,
εὐρωτουρλωμένων καὶ ὄχι προμαχώνων.
====
* Σχόλιο ἀπὸ τὴν Ειρήνη, 6 Ἰουλίου2012 στὶς 11:45.
Ίάννη αν δεν σε δέχονται τα σοβαρά Μουσεία
για πες μου σε παρακαλώ τι φταίει η "Γωνία"
κι εγώ, Αρχαιοέλληνα, να ζω μια τραγωδία
ψάχνοντας την ελληνική αρχαία γραμματεία
να μεταφράσω κάτι τι, να μπω μες την ουσία,
που ΄χω μαύρα μεσάνυχτα, τ' ορκίζομαι στο Δία!
* * *
====
Σχόλιο ἀπὸ τὸν Ἰάνη Λὸ Σκόκκο στὶς 6 Ἰουλίου 2012 στὶς 14:04.

Ἐρωτεύσου με, νὰ ζήσεις τραγωδίαν,
κεράτωσέ με, νὰ παίξεις κωμωδίαν,
κι' ἄν θὲς δρᾶμα σατυρικὸν καὶ Γωνιάτον:
σχόλιον ὑβριστικόν! Θά 'ναι γαμάτον!

Ἀπὸ τὸ Φέις-Μπούκ, σήμερα.

~

(Ἰάνης, τί σκέπτεσθε; -------> Ἀναμνήσεις):

~

27 Μαρτίου 2018 στις 9:40 π.μ. ·

Ἄς θυμηθῶ κι' ἐγώ, μαζὺ μὲ σᾶς, ἕνα παληὸ σατιρικό μου - αἰωνίως νεο-ἑλληνικό!

Δικάζονται σκάνδαλα.

(16 Ἀπριλίου 2012 καὶ ὥρα 10:25).

Ὁ χρυσοῦς αἰὼν ὑπουργικῆς ἀπολογίας,

καὶ... γκρεκο-γαλλιστὶ γαμῶ τὰς ἰδεολογίας!

Ἀν-Φράνς ὑπανδρεύθη καὶ μὲ ρύζια τὸν ράνανε,

- κι' ἄν ἦταν ἀλὸρ ξύπνιοι... νὰ τὸν συλλαμβάνανε!

Οὕς κλοπὲς συνέζευξαν, Ἕλλην μὴ χωριζέτω.

- Πεινᾶστε 'σεῖς, κι' ὁ ἔχων ὧτα, μπιὲν ἀκουέτω:

Βοὺ μ' ἀβὲ ψηφιζὲ πολλάκις, μὲ στραβωμάρα!

Μπορούσατε νὲ-πὰ μέ ψηφιζὲ...- κουλαμάρα,

Μιζεράμπλ Γκρὲκ, εἴχατε νὰ ψηφίζατε ἄλλους;

Τούρκους, ἄς ποῦμε, Γερμανοὺς, Ἀφγανοὺς ἤ Γάλλους;

Μπωκοὺ πιὸ λίγο θὰ κλέβαν' ἐκεῖνοι τὸ βιός σας!

(Ἄς κάμνατε βουλευτὴν τὴν κόρη σας, τὸν γυιό σας).

Δὲς ποὺ μοῦ κλαίγεστε, μαλάκες, καὶ μοῦ χτυπιέστε!...

Συντάγματος καὶ στὰ ΜΑΤ, ἐθελουσίως ἀντέστε!

Στὴν φυλακὴ, λέτε, βλάκες, τώρα νὰ μὲ πᾶτε;

Ἀν-πριζὸν, πτωχοὶ, νὰ μπεῖτε 'σεῖς! Τσᾶμπα θὰ φᾶτε!

Δουνουτοὺ καὶ Μέρκελ, ἄχ! π' ὁ κῶλος σας ζητάει...

Δὲν ἀρκεῖ ποὺ χέζετε, θέλετε καὶ προσφάι!

Μισθοὺς σᾶς κόψαμε, κι' ἐπιδόματα, συντάξεις...

Θέλετε πρὸς τούτοις ν' ἀκούσωμεν τὰ ἐξ ἁμάξης;

Εἰπώθη: "μαζὺ τὰ φάγαμε!" - δὲν τὸ θυμᾶστε;

Καθὼς πᾶτε στὶς κάλπες, γαμηθεῖτε ν' ἁγιᾶστε!

Ἆντε μὴν καρφώσω κι' ὅλους τοὺς ἄλλους ποὺ κλέψαν...

ἄν κι' ἀκόμη, κὸμ μουά, στὰς κλοπάς, οὐ διαπρέψαν!

Τοὺς ἀφήνω! Κι' ὅ,τι προλάβουν, ὥς τὶς ἐκλογὲς,

στῆς Εὐρώπης πιστὲς Μπὰνκς νὰ κάνουν ἐξαγωγές.

 

===

(Ἀναμνήσεις - ἔ, γέρος εἶμαι, τέτοιες θἄχω!...):

~

27 Μαρτίου 2018 στις 4:26 μ.μ. ·

Πάθη Μεγάλης Ἑβδομάδος ἤ μή!

(10 Ἀπριλίου 2012 καὶ ὥρα 17:43).

τὰ πάθη μου,

τ' ἀγκάθι μου.

Τρελλαίνομαι - νὰ μὴν τὸ πῶ; - γιὰ τὰ πάθη.

Γραμματικὴ δὲν ἔχουν καὶ κάνω λάθη

μ' ὅλη τὴν καρδιά μου,

χωρὶς τὰ γυαλιά μου.

Μὲ τίποτα δὲν ἀλλάζω χίλια πάθη,

οὐδὲν ποτὲ πίπτον τὸ ἄφησα κι' ἐχάθη,

τὰ φορῶ στὸ πέτο,

καρφωτὸ στιλέτο.

 

=== 

 

(Ἀναμνήσεις - πάλι):

~

Τί λύσσα κι' αὐτὴ σήμερα, νὰ θυμοῦμαι τόσο τὰ παληά!

Μήπως, μπαίνοντας ἡ Ἄνοιξη, μοῦ φύτρωσέ τις προσλαλιά;

Μήπως, γερνῶντας καὶ φυραίνοντας, δόξες γυρεύω;

Κι' ἀντὶς ν' ἀποβλακώνομαι, τὸν νοῦν ἀναθαρρεύω;

-

Μὲ πασχαλιάτικες εὐχές, πρὸ ὀλίγου γραφὲν τοῦτο:

(Ἰάνης Λὸ Σκόκκο, 15 Ἀπριλίου 2012 καὶ ὤρα 10:00).

καὶ πασχαλιάτικοι διάλογοι,

προεκλογικῶς παράλογοι.

Ἀρνάκι μὲ γέννησεν ἡ μάννα μου,

ἆσπρο καὶ λεπτοῦλι.

Τὴν τρανή, σὰν εἶδε, ...γιαταγάνα μου,

δόξασε τὸν Θεούλη!

- Ἐσύ, μωράκι μου γλυκό, θὰ σκίσεις,

τὸ ξέρω, τὴν Τουρκιά!

Σὲ σφάζω, ἄν, σ' Ἑλλήνων κυβερνήσεις,

παραδώσεις βρακιά.

Πέθαν' ἡ μαννούλα μου... Καὶ πῶς θέλω,

μάρτυς ἡ ψωλή μου,

νὰ ψηφίσω Πασὸκ καὶ Βενιζέλο,

- ...νά 'μπει στοῦ Μαξίμου.

Τὸν Σαμαρᾶ, μαμά, δὲν τὸν ψηφίζω,

πού 'πεσε στὴ φάκα!...

Κάλλιο τ' ἀρχίδια μου νὰ βοστρυχίζω,

τσαγανιά μου βράκα.

Πᾶσχα, μάδερ, σήμερα, - τὴν γλυτώνω,

δὲν θὰ μὲ σφάξουνε!

Πρὶν τὴν Ἀνάληψη, μὲ δακρυγόνο

θὰ παραλλάξουνε

καὶ τ' ἄμοιρο τ' ἀρνί σου, μαμάκα μου,

- κι' ἄχ, μαῦρο θὰ γίνω!

- Τί φταίω, καὶ νεκρή, γυιέ μου, μαλάκα μου,

φαρμάκι νὰ πίνω;

====

 

(Ἀναμνήσεις - πέρυσι, τέτοιες μέρες ἦταν Μεγάλη Ἑβδομάδα, δὲν φταίω ἐγώ!...):

~

27 Μαρτίου 2018 στὶς 4:12 μ.μ. ·

Μόλις τώρα...τὄγραψα.

~

ὄχι, μὴ!

Κάποιοι τρελλοί μου ἔρωτες τὄχανε παρακάνει...

- τὶ καταλάβανε;

Νὰ, δὲν προλάβανε

μὲ τὰ φιλιὰ νὰ μὲ σκοτώσουν, κι' ἔχουνε πεθάνει!

Τὸ Πάσχα, δὲν ἀναμένω ξάφνου ν' ἀναστηθοῦνε,

στῆς πόρτας μου τὸ φῶς

νά 'ρθουν καὶ τρόπο πῶς

θἄβρουνε λόγια νὰ μοῦ ποῦν, τάχα... μὲ νοσταλγοῦνε.

Λαμπάδες δὲν θ' ἀνάψω, μήπως τύχει καὶ διαψευστῶ,

- θαῦμα κι' ἴσως γίνει.

Ζῶ τόση γαλήνη!

Μὴ μὲ βροῦν, θεέ μου, μὴ μὲ δοῦν, ποὺ δὲν μπορῶ νὰ ἐμπνευστῶ

λόγια παράφορα, ξανὰ νὰ πῶ, ποὺ φεύγουν λόγια,

χάνονται, λιγώνουν,

ζωντανοὺς πληγώνουν

κι' ἀντὶ γι' ἀγάπες ὑμνοῦν ἐρώτων μοιρολόγια.

Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

(Εἶπα: - Σήμερ' ἄς τριτώσει,

κι' ἄχ! ἐν πάσει περιπτώσει,

ν' ἀντιγράψω κι' ἆλλο παληό,

ἀπ' τῆς καρδιᾶς τὸν ἀργαλιό).

Διασωθὲν ἀπὸ τὸ παλαιὸ Φόρουμ.γκρ.
~~
9 Σεπτεμβρίου 2014, >ωρα 4:03 μ.μ.


Νὰ ἤμουν τώρα ἀρχαῖος Ἕλληνας...- καὶ τί στὸν κόσμο!
...μὲ ἔμφαση στὸ "ἀρχαῖος", γιατί τίποτ' ἆλλο δὲν μοῦ λείπει.


Ἕνα ἀπὸ τὰ σπουδαιότατα ποὺ ἐγεννήθηκαν στὴν Ἑλλάδα καὶ μόνον σ' αὐτὴν ἐφανερώθηκαν - ὡς ἐκ θαύματος; - πρῶτα, εἶναι τὸ Θέατρο.
Στὸ θέατρο πηγαίνεις, ὄχι γιὰ νὰ μάθεις, ἀλλὰ γιὰ νὰ αἰσθανθεῖς. Οἱ ἀρχαῖοι ἀπὸ σκηνῆς "ἐδίδασκαν". Τί; Τὴν ζωή, ποὺ εἶναι θέατρο. Ὁ κόσμος ἔβλεπε ἔκθαμβος πάθη, μὲ ρίγος ἀνέμενε κάθαρσι, οἱ ἀπὸ μηχανῆς θεοί τὴν ἔφερναν καμιὰ φορά οἱ ἴδιοι, - γιατὶ τὸ μυστήριο τῆς ζωῆς δὲν ἐξηγεῖται, εἶναι πρόβλημα ποὺ δὲν λύνεται καὶ ὁ κόσμος χρειάζεται, παροδικὴ ἔστω, ἀνακούφιση, μέχρι νὰ δεῖ κι' ἄλλη τριλογία, συνοδευομένη ἀπὸ σατυρικὸ δρᾶμα.
Κι' ἐνῶ κάθε μέρα, κάθε στιγμή, ἀναρωτιέμαι καὶ ὅλο θέλω νὰ μαθαίνω, τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι πὼς, σὰν ὅλους, δὲν ξέρω.
Οὔτε ποτὲ θὰ μάθω - ἡ ἡλικία μου, ὁ ζῆλος μιᾶς ὁλόκληρης ζωῆς, καταλήγει στὸ ἀδιέξοδο.
Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ ἐνστικτωδῶς ζῶ μὲ Γλώσσα, μὲ Μουσικὴ, μὲ Θέατρο.
Θέλω νὰ αἰσθανθῶ, νὰ νιώσω: τί εἶμαι.
Καλλίτερη τύχη ἀπὸ τὸ νὰ γεννηθῶ καὶ νὰ ἀνατραφῶ ὡς Ἕλληνας, σὲ ἐπίπεδο ψυχισμοῦ, δὲν βλέπω νὰ ὑπῆρχε ἄλλη καμιά.
Κι' ἀφοῦ νιώθω ἱκανοποίηση, ὡς Ἕλληνας, προσέγγιση στὴν πληρότητα, ὡς Ἕλληνας, ἔτσι θὰ εἶναι καὶ δὲν θὰ κάνω λάθος.
Αὐτὸς ὁ τρόπος μοῦ ἀρέσει ἄλλωστε.
Γιὰ τὴν Ἀθηνᾶ καὶ τὴν ἐληά της καὶ τὴν γλαύκα της,
γιὰ τὸν Ἑρμῆ καὶ τὸ κηρύκειό του καὶ τὰ φτερωτά πέδιλά του,
γιὰ τὴν μανία τῆς Ἠλέκτρας νὰ δικαιωθεῖ τὸ πατρικὀ της σαράκι,
γιὰ τ' ἀχνάρι τῶν λαβωμένων ποδιῶν τοῦ Οἰδίποδος πάνω στὸν δρόμο ποὺ δὲν ἔχει τελειωμὸ παρὰ στὸ φῶς τοῦ Κολωνοῦ,
γιὰ τὸ κώνειο τοῦ Σωκράτη ποὺ δὲν εἶπε ποτὲ "παρελθέτω ἀπ' ἐμοῦ...", ἀπολογήθηκε μὲ συναυλία διανοίας καὶ γιατὶ τόσο πικρὴ γεύομαι τὴ ζωή μου,
μὲ τὶς διαψεύσεις της,
μὲ τὶς ἀνορθώσεις μου, κάθε λίγο, σὰν Φιλοκτήτης, στὴν ἐρημιά, νὰ σέρνομαι πετῶντας σὰν "Ὄρνις" τοῦ Ἀριστοφάνους,
σὰν Ἄλκηστις, ποὺ "πεθαίνω", στὴν θέση ἄλλων ἀλλὰ νιώθω σὰν Ὀρέστης φονιάς κυνηγημένος ἀπὸ Ἐρινύες,
γιὰ τὸν Ἀγαμέμνωνα, ποὺ κλαίει, πρὶν παραδώσει στὴν θεὰ, τὴν κόρη του Ἰφιγένεια,
γιὰ τὸ ἐλἀφι στὸ θυσιαστήριο καὶ τὸ ξεκίνημα γιὰ τὴν Τροία, ὅπου ἡ Ἑκάβη καὶ γιὰ πόσους δικούς της δὲν θὰ θρηνήσει,
γιὰ τὴν ὡραία Ἑλένη, ποὺ ἐνέπνευσε, στὸν Γοργία, τὴν πρώτη κλινοσοφιστεία στὸν κόσμο, ὑπὲρ αὐτῆς τῆς ἰδίας,
γιὰ τὸν Πλάτωνα, ποὺ κακῶς ἔζησε τότε κι' ὄχι τώρα, νὰ τὸν εἶχα δάσκαλο διὰ ζώσης...
γιὰ τὸν Παρθενώνα, ποὺ ἦταν χτισμένος πρὸς τιμὴν τῆς πολιούχου θεᾶς Ἀθηνᾶς, καὶ ποιός νὰ τό 'ξερε πώς, βάνδαλοι ἐπὶ βανδάλων, θὰ τὸν ἀκρωτηρίαζαν, γιὰ τὸ κέφι τους ἤ γιὰ νὰ πάρουν κομμάτια στὸ μουσεῖο τους, ποὺ οὔτε ξέραν τί θὰ πεῖ ὄρθιος στύλος, ὅταν, ἐκεῖνος, ὁ Παρθενώνας, θάμπωνε θεούς, ἀκόμα κι' ἀγνώστους θεούς,
ὅταν στὴν Ὀλυμπία θἄβλεπα νὰ ξεκινοῦν τὰ ὡραιότερα κορμιὰ τὸν ἀγώνα γιὰ ἕνα κότινο,
ὅταν ὁ ἆλλος θἀ ἔφερνε, μὲ διονυσιακὴ λαύρα, τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ καὶ τὸ θαῦμα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης,...
ὅταν, σήμερα, ἀναζητῶ τὸν Δία,
ἕναν Δία,
κάποιον σὰν τὸν Δία,
νὰ τοῦ ζητήσω πάραυτα νὰ μᾶς κεραυνώσει, ὅπως μᾶς ἀξίζει, ἐμένα πρῶτον...
Κι' ἄς τελευτήσω.
Ὀβολό, γιὰ τὸ στόμα μου, στὴ βάρκα τοῦ Ἀχέροντα, ἔχω τὴν ἐπὶ γῆς ἐπίγνωσή μου.
Τουλάχιστον, νὰ μὲ σκεπάσει χῶμα ἑλληνικό.
Καὶ σιωπή.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
Εἶμαι ὁ μεσιὲ Κλινοηδυεπής,
ὡραῖος, ὀλέθριος.

* Ζῶ μὲ δύο ἐρωμένες, τὴν Γαλήνη (Σολωμός),
τὴν Τρικυμία (Σαίξπηρ).
====
* Γιὰ χρήση κειμένου μου, χρειάζεστε ἔγκρισή μου (Πρσωπικὸ Μήνυμα).