Ἀπὸ τὰ διασωθέντα μου.
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ , 16 Ἰουλίου 2017, ὥρα 2:44 μ.μ.

Θέμα: Πρόταση γιὰ κατάργηση τῆς Θρησκειολογίας ...
====
Κλινοσοφιστεῖες - ἔμφραγμα.
~~
ἤ μετριόφρων... ἤ ταλαντοῦχος·
δὲν ὑπάρχει τρόπος νὰ τὸ ἀποφασίσεις ἐσύ,
- σ' ἔχει διαλέξει ἡ μοίρα σου!
* Ἀφιερωμένο στὸν καινούργιο φίλο μας Luigi.
~
Βέβαια, ὁ oldjedi, ποὺ ἄνοιξε τὸ θέμα, ὁ ἴδιος καὶ ὀφείλει νὰ ἀπαντᾶ, στὶς ἀντιλογίες προπαντός, ἀλλὰ ἄς μὴν
...τὸ παρακάνει. Πολλοὶ δὲν ἀξίζουν ἀπόκρισης. Ἔχουν κακία σὲ κάθε ἐμφάνισή τους.

Ἐν πρώτοις, ἔχει δίκηο, oldjedi ἔγραψε:
Κανεις λαθος ...
Η Θρησκειολογια βασιζεται στην ΠΙΣΤΗ ...που ειναι κατι το απροσδιοριστο ...
Η Πολιτικη βασιζεται στην αναλυση των δεδομενων και την ΓΝΩΣΗ καποιων βασικων αρχων ...Στην πολιτικη,
το να εχεις λαθος αποψεις, αποδεικνυεται ευκολα απο τα γεγονοτα ...και δεν υπαρχουν απροσδιοριστα πραγματα ...

Ἄν ἔβαζε τόνους, θὰ τοῦ ἔλεγα "εὖγε". Μὲ τέτοια πράματα θυμώνω ἀλλὰ...ἆντε, καμιὰ φορὰ πάω πάσο!
Πάντως, ἀπευθυνόμενος στὸν ἴδιο, λέω: ὄχι, νὰ μὴν καταργηθεῖ τίποτα, καμιὰ στήλη, οὔτε ἡ Θρησκειολογία.
Ὅποιος θέλει μπαίνει, ὅποιος ὄχι, δὲν μπαίνει.
Νὰ ἐξομολογηθῶ καὶ τὴν ἁμαρτία μου:
πᾶντα ρίχνω μιὰ ματιὰ στὴν Θρησκειολογία, ἔτσι, μὲ πικρὴ διάθεση νὰ χαμογελάσω μὲ τὶς χαζομάρες ποὺ διαβάζεις ἐκεῖ, ἔνθεν κι' ἔνθεν. Κάθε φανατισμὸς εἶναι χαζομάρα. Καί, ὅταν μπαίνω, δὲς τί σύμπτωσις: ἀπὸ δῶ τὸ πάω, ἀπὸ κεῖ τὸ φέρνω, ὅλο ΓΑΤΟλογία κάνω!... Μὴ μὲ παρεξηγεῖτε. Περνάω μεγάλο βάσανο στὴν ζωή μου
- ὄχι πὼς παλαιότερα, ὅταν δὲν τὸ περνοῦσα, ἤμουν ὑποΓΑΤέστερος, ὄχι, τέτοιο ψέμα δὲν θὰ τὸ πῶ.
Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι πήγαινα νὰ δημιουργήσω καὶ κλινογατοσοφισμό - καὶ μοῦ διαγράψανε ὁλόκληρο νῆμα, κατ' ἀπαίτησιν θρησκοληπτῶν, φαντάζομαι! Λὲς καὶ δὲν εἶμαι ἱκανὸς νὰ ἐπανέλθω σ' ἄλλη στήλη, μ' ἆλλον τίτλο!...
Ὑπάρχουν πολλοὶ ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ (αὐτὸ σημαίνει ἔλλειψη δύναμης τῆς φαντασίας καὶ συνοδεύεται μὲ δουλοπρέπεια σὲ κάτι ὑποτίθεται κερδοφόρο ἤ ἐλπιδοφόρο, πεῖσμα, καί τινα ἀκόμη βλαψίματα τῆς φύσεως) στὸν κόσμο - καὶ τοῦ Φόρουμ.γκρ.
Οἱ θρησκεῖες καὶ τὰ κόμματα ἔχουν ρίζες βαθειὲς μέσα στὰ σύνολα ἀτόμων καὶ σὲ κάθε ἄτομο ξεχωριστά. Ρίζες Ὑγείας ἀλλὰ καὶ ΑΡΡΩΣΤΕΙΑΣ, - "ἀρρωστημένα μυαλὰ" ποὺ λέμε. Βέβαια, οὔτε ἕνας στὰ διακόσια ἑκατομμύρια δὲν ἀναγνωρίζει τὴν ἀρρώστεια, τὸ σφᾶλμα του. Ὅλοι θεωροῦν ἑαυτοὺς ἔξυπνους, πιὸ ἔξυπνους ἀπὸ τὸν κάθε ἕναν μέσα στὰ διακόσια καὶ βάλε ἑκατομμύρια. Μὴν κοιτᾶς ποὺ συχνάκις μιλοῦνε/γράφουνε σεμνῶς, χαμηλοτόνως, μὲ μετριοφροσύνη ποὺ ἰσοδυναμεῖ μὲ ἔλλειψη ταλέντου καὶ αὐτοπεποιθήσεως. Μὴν τοὺς τὸ πεῖς ὅμως, θὰ
φουρκιστοῦν καὶ τότε ἀλλοίμονό σου, ἄ!
Ἄς μὴν κάνω κατάχρηση τῆς εὐκαιρίας.
Ἄς κλείσω λέγοντας πὼς ἡ κακοήθεια εἶναι τὸ πρῶτο συστατικὸ στὸ αἷμα τῶν ἀνθρώπων. Μὲ τὸ νὰ μποροῦν ψευδωνύμως νὰ γίνονται ὄχεντρες, εἶναι σὰν νὰ χαίρονται σὲ σεξουαλικὰ ὄργια παρασκευασμένα ἐντελῶς δωρεάν, τιμητικῶς πρὸς τὸ ἄτομό τους - φαντάζονται, σκέψου!...
Καλά, μὴν τὸ πάρεις, ἀναγνώστη μου καὶ ἀναγνώστριά μου, προσωπικῶς. Μόνον ἀνικανοποίητοι παθιάζονται. Ἄ, ΚΑΙ προσβάλλονται.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

Ἀπὸ τὰ διασωθέντα μου,
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ, 11 Μαΐου 2014, ὥρα 7:50 π.μ.

Θέμα: ΣΥΡΙΖΑ+ΝΔ=LOVE/ ἆλλα λόγια ν' ἀγαπιόμαστε.

Ἡ oliveoil ἔγραψε: Σάβ. 10 Μάιος, 2014,  ὥρα 10:19 π.μ.
O κ. Γλέζος είπε: «Όσο για την πρόταση που μας ήρθε, δείχνει ότι η ΝΔ αποδέχεται ότι έχει χάσει την δύναμή της γι αυτό και ζητά συγκυβέρνηση.
Δηλαδή να συγκυβερνήσει το ναδίρ με το ζενίθ» και πρόσθεσε: «Θα εγκαταλείψει η κυβέρνηση την πολιτική του δανεισμού; Θα σταματήσει να αρπάζει από τον λαό για να σώσει τις τράπεζες; Αν το κάνει αυτό, δεν πιστεύω συνάδελφοι του ΣΥΡΙΖΑ να έχουμε αντίρρηση».
~~

Ἐγκαταλεῖψτε τὰ δικά σας δηλαδή, κι' ἐλᾶτε μὲ τὰ δικά μας!...

Γιὰ μένα, ὅ,τι πιὸ βιοπαράλληλο, τώρα ποὺ ἀντιγράφω τὴν μετάφρασή μου τοῦ πιραντελλικοῦ: "Ἤ ἕνας ἤ κανένας",
(δράμα σὲ 3 πράξεις - ἀντιθέτως ἡ πολιτικὴ εἶναι φαρσοτραγωδία σ' ἀναρίθμητες διαπράξεις ἐγκλημάτων).
Γιὰ τὸν Τίτο φταίει ὁ Καρλίνο...,
γιὰ τὸν Καρλίνο φταίει ὁ Τίτο.
Μὲ τί ἐπιχειρήματα ρίχνει τὰ βάρη ὁ ἕνας τους στὸν ἄλλο, ἐνῶ, ἆλλο τόσο, πῶς δικαιολογεῖ τὶς πράξεις του ὁ καθένας!...
Ἐν προκειμένῳ, οἱ πράξεις ἦταν παρόμοιες: συνουσιάζονταν ἐναλλὰξ μὲ τὴν κυβέρνηση, συγγνώμη: μὲ τὴν Μελίνα ἤθελα νὰ πῶ!

Ἐξ αἰτίας τους πεθαίνει ἡ ἀθώα Μελίνα, κοινὴ ἐρωμένη τους (ἐξουσία, ἄν θέλετε, - στὴν περίπτωσή μας, τοὐτέστιν ἕνα τέρας).
Τοὺς ἀφήνει τὸ παιδί της, ἀγνώστου πατρός: τοῦ Τίτο ἤ τοῦ Καρλίνο;
Κανενός.
Δικό της (τῆς ἐξουσίας, ποὺ πᾶντα πεθαίνει ἔτσι, καὶ φορτώνει, ἀλλοιῶς, τὶς καταστροφὲς στοὺς ἑπομένους)
Τὸ παιδί της, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, εἶναι ὁ λαός.
Ἀλλὰ ἐνῶ τὸ βρέφος δὲν φταίει, ὁ λαός εἶναι συνένοχος ὀλκῆς καὶ μὴν παραμυθιαζόμαστε.
Ἡ πολιτικὴ δὲν εἶναι θέατρο, εἶναι σφαγεῖο.
Ἀπὸ τὸ θέατρο φεύγεις καμιὰ φορὰ μὲ κάθαρσι. Ἡ πολιτικὴ σὲ βαπτίζει ἐσαεὶ στὴν ὕβρι.

Ἰάνης Λὸ Σκόκκο, Κλινοσοφιστής.

ἐπιτάφιος θρῆνος,
νιαουρεπωδύνως.

Γιατί, μπαμπὰ Κλινό,
μ' ἄφησες ὀρφανό;
Τί θ' ἀπογίνω, ἔ;
Μοῦ κόβοντ' αἱ πνοαί,
στενάζω καὶ κλαίω,
κι' οὔτε "νιὰρ" δὲν λέω
σὲ κανένα! Πενθῶ.
Πές μου πῶς ν' ἁμυνθῶ
στὴν κακία τοῦ κόσμου;
Σὺ ἤσουνα τὸ βιός μου.
Χωρὶς μπαμπάκα, τί
νὰ κάνει ἕνα γατὶ
καλομαθημένο;
Πές το πεθαμένο,
πρὶν ἔστω προλάβει
καὶ νὰ μεταλάβει!
Τώρα, ποιές ρεζέρβες
θἄχω σὲ κονσέρβες;
Ποιός θὰ μὲ ποτίζει;
θὰ μὲ νανουρίζει;
Ποῦ θἄβρω χαδάκια,
φιλιά, μεζεδάκια;
Ἄνοιξέ μου νὰ μπῶ!
Στεῖλε νεκροπομπό,
- δὲν θέλω νὰ ζήσω.
Δὲν θὰ κατουρήσω,
κακὰ δὲν θὰ κάνω...
- νά! κι' ὅρκο σοῦ βάνω!
Γιατί δὲν μοῦ μιλᾶς
κι' οὔτε μοῦ τραγουδᾶς;
Ὁ Θεὸς δὲν μ' ἀκούει...
Ἡ καμπάνα κρούει,
οἱ νεκροὶ σωπαίνουν!
Κι' οἱ γάτες πηγαίνουν
στὴν κόλαση, πίσω!
Θὰ παραφρονήσω...
Ὄχι, θὰ νικήσω!
Ναί, καὶ... θὰ ἐπιζήσω!
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
~~
Σχόλιο ἀπὸ τὴν ΓΕΩΡΓΙΑ ΜΠΑΚΑΛΗ, στὴν Ποιητικὴ Γωνιά, 4 Ἰουνίου 2012, καὶ ὥρα 20:53.
συγκλονιστικό........!
“κι ας έχουν τούτα τα ζωντανά απο εφτά ζωές
η κάθε μια ξεχωριστά, κι όλες μαζί γλυκιές”...
~~
5 Ἰουνίου 2012, καὶ ὥρα 18:20.

νἄχω δυὸ ζωάκια, κι' αὐτὸ μοῦ φτάνει.
Ἄν ὄντως εἶμ' ὡραῖος, ἄχ! θέλω καὶ ζωάκι νά 'μαι!...
Βρέ, λές; Πάω νὰ κοιταχτῶ... - μήπως καὶ δὲν θυμᾶμαι!
Λυράν*, τετράποδος ἄν ἀποδειχθῶ, φιλτάτη,
μὴ μὲ θεωρήσεις Ἰουλ-Ἰάνη κι' ἀποστάτη.
~~
- Φτοὺ! Ζῶον δὲν εἶμαι... Γιατί;
Τί φταίω, θέ μου!
Ἀπάντησιν βρὲς αἰτιατή·
λόγια τ' ἀνέμου
δὲν γουστάρω, σοῦ ζητῶ σαφεῖς ἐξηγήσεις:
Ἀδὰμ μ' ἔφτιαξεν ὁ Πλάστης·
μ' ἀδίκησεν ἀπερισκέπτως ὁ Κοιμίσης
κι' ἀπερίγραπτος Δυνάστης!...
Ἀλλ' ἄν ἤμουν, πές, γατάκι,
χωρὶς ἕναν Ἰάνη,
...πῶς θἄκουγα Χατζιδάκι;
Ποτὲ Παριζιάνοι
τραγουδιστὲς δὲν θὰ φτάνανε στ' αὐτάκια μου!
Πόσες ἐλλείψεις, στοργῆς καὶ γλύκας, θὰ μὲ κατσιάζανε!...
Ἄσε δὲ ποὺ θἆχα στερηθεῖ καὶ τὰ χαδάκια μου,
θὰ νιαούριζα ἐγὼ κι' αὐτοὶ περὶ ἄλλων θὰ τυρβάζανε.
Τί ζῶα πού 'ναι οἱ ἀνθρῶποι!...
Ναί, ξέρω, λένε πὼς ὑπάρχουν κι' ἐξαιρέσεις·
μὰ δὲν θἆχα οὔτε τόπι...
- κι' αὐτό, πῶς δύνασαι νὰ τοὺς τὸ συγχωρέσεις;
Μὲ ποιάν ὄρεξη νἄτρωγα τὰ φαγιά μου,
- μόνο ποὺ τὸ σκέφτομαι, Παναγιά μου, μὲ πιάνει φρίκη!... -
ποιός ποτὲ θὰ θυμόταν τὰ γενέθλιά μου;
Εὐτυχῶς, Ἰανάκη, στὴν καρδιά σου μένεις πιτσιρίκι.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
----
(*) Ψευδωνυμομάχος.

Διασώθηκε ἀπὸ τὸ Φόρουμ.
ἀπὸ ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ, 24 Ὀκτωβρίου 2012, ὥρα 8:33 π.μ.

Θέμα: Γιατί οἱ πιὸ πολλοὶ γαμάτοι χρῆστες τοῦ πφόρουμ ψηφίζουν ΚΚΕ;

Τώρα εἶδα τὸ θέμα σου, mighty ducks, ποὺ σὰν ἀπορία, ἔπρεπε ἴσως νὰ τεθεῖ. Καὶ καλῶς τέθηκε.
Ἐκεῖνο τὸ "γαμάτοι" (Re: Γιατί οἱ πιὸ πολλοὶ γαμάτοι χρῆστες τοῦ πφόρουμ ψηφίζουν ΚΚΕ;) εἶναι ἄτοπο ἀπὸ κάθε ἄποψη.
Ἄν ἐννοεῖς δυνατὰ μυαλά, πές το ἔτσι. Ἤ ἀλλοιῶς, σύμφωνα μὲ τὸ τί ἐννοεῖς.
Πάντως, μᾶς δίνεις μιὰ καλὴ εὐκαιρία νὰ ποῦμε.

Ἡ ἀπάντησή μου, ἡ προσωπική μου ἄποψη:
* τὸ ΚΚΕ λέει ἀλήθειες ποὺ παραδέχομαι, ἔστω κι' ἄν ἆλλοι, πολλοί, ἡ πλειονότης δὲν θέλει νὰ τὶς παραδεχτεῖ.
Βέβαια, δὲν ὑποστηρίζω πὼς ὅ,τι λέει καὶ ὅ,τι κάνει τὸ ΚΚΕ εἶναι ἀπαραιτήτως καὶ τὸ μόνο σωστό.
Π.χ., ποτὲ δὲν θὰ βαστοῦσα ἄλλη σημαία ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ καὶ μὲ ἐκνευρίζουν οἱ κόκκινες παρὰ τὸν συμβολισμό τους.
Κι' ἄλλωστε γι' αὐτὸ δὲν ἔχω προσχωρήσει οὔτε δευτερόλεπτο νὰ γίνω μέλος.
Ὅταν ἀνήκεις σὲ κάποιο κόμμα - ὅποιο κι' ἄν εἶναι αὐτό - παύεις νὰ εἶσαι...
* ... παύεις νὰ εἶσαι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ἄνθρωπος, εἶσαι πολιτικός, μὲ γειά σου μὲ χαρά σου.
Μοῦ ἀρκεῖ νὰ εἶμαι πολίτης.
Ψηφίζω, λέω τὴν γνώμη μου καὶ ἔχω καθαρὰ χέρια καὶ συνείδηση. Οὔτε γιὰ γάτα δὲν ἔχω ζητήσει ρουσφέτι.
Ποτὲ ὅ,τι εἶναι ἐξουσία δὲν εἶναι σωστό. Μὴν πῶ εἶναι κατάχρηση. Ἄρα, προτιμῶ τὴν ἀμφισβήτηση, μὲ ἐπιχειρήματα.
* Ἄν θεωρήσω τὸν ἑαυτό μου συγγραφέα (ἔννοια σου, ξέρω: δὲν ἔχω τὴν "ποθητὴ" ἀναγνώριση), μοῦ εἶναι ἀδιανόητο νὰ φανταστῶ μεγάλο συγγραφέα καὶ κατεστημένο. Μὲ τὸ κατεστημένο τίποτα ποτὲ δὲν πάει μπροστά.
* Τὰ χάλια τῆς κοινωνίας μας τὰ βλέπω, τὰ ζῶ, τὰ ὑφίσταμαι, μαζὺ μὲ τὸν καθέναν ἆλλον. Πῶς εἶναι δυνατὸν αὐτὴ ἡ ὑπάρχουσα πολιτικὴ νὰ μοῦ ἀρέσει;
Δὲν πέφτω στὴν παγίδα: " - Εἴδαμε τὰ χαΐρια τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης κτλ". Ἄς βλέπουμε τὰ δικά μας, αὐτὰ ποὺ ἀγγίζουμε μὲ τὰ χέρια μας καὶ ρουφᾶμε μὲ τὴν ἀνάσα μας.
Κι' ἄλλωστε, ἐπαναλαμβάνω: ὅ,τι εἶναι ἐξουσία καὶ κατεστημένο εἶναι ὀπισθοδρομικὸ καὶ ἐγκληματικό.
Προτιμῶ τὸ ἀνέφικτο, αὐτὸ ποὺ πᾶντα, ὡς Ἄνθρωπος, ἐπιδιώκεις γιὰ ἀνώτερο ἰδανικό, ἔστω κι' ἄν μιὰ ὁλόκληρη ζωἠ δὲν σὲ φτάνει.
Γι' αὐτὸ ὑπάρχει καὶ ἡ σκυτάλη, γιὰ νὰ τὴν παραδώσεις σὲ ἄλλους.
Ὁ Ἥλιος εἶναι ψηλά.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Υ.Γ.
Τὸ Φόρουμ ἦρθε στὴν ζωή μου τὴν πιὸ κατάλληλη στιγμὴ, ὅταν σιχάθηκα καὶ τὸν ἴσκιο μου.
Ξαν' ἀγάπησα τὴν ὀμορφιὰ τοῦ γραψίματος.
Ἤμουν φτωχός, δὲν εἶχα αὐτὸν τὸν ἀνεκτίμητο πλοῦτο τοῦ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ,
ποὺ γιὰ μένα ἔχει πάρει θέση Ἁγίου.
Ἅγια εἶναι ἡ Γνώση - τίποτ' ἆλλο.
~~~~~~~~~~~~
Υ.Γ.
Ἀντιγραφὴ καὶ στό: Κλινοσοσφιστεῖες καὶ ὄχι μόνον
γιὰ λόγους εὐνόητους.

Νομίζω πρωτοεῖδα τὴν Τιτίκα Νικηφοράκη στὸ "Λεωφορεῖον ὁ Πόθος" ἑπτὰ φορές. Κατ' εὐθείαν μπῆκα στὸ καμαρίνι της νὰ τὴν συγχαρῶ. Πιὸ ποιητικὸ ἐρείπιο ἀπὸ τὴν Μπλάνς ντὺ Μπουά της δὲν θὰ μποροῦσα νὰ φαντασθῶ. Ἤξερα τὸ ἔργο ἀπὸ τὴν ταινία, 1951, αὐστηρῶς ἀκατάλληλον, στὸν κινηματογράφο Ἀθηναΐς, λεωφ. Βουλιαγμένης. Ἤμουν 7 χρονῶν. Εἶχα μάθει τὸ "κόλπο": ἔκλαιγα καὶ στὸ τέλος οἱ ἀστυνομικοὶ μὲ μπουζουριάζανε μέσα (μὲ τοὺς γονεῖς μου, βέβαια), ἐνάντια σ' ὅλον ἐκεῖνον τὸν κόσμο ποὺ ἔκανε οὐρὰ τὶς Κυριακές, ποὺ περίμενε καὶ...2 ὧρες γιὰ νὰ καταφέρει νὰ μπεῖ. Τὸ ἔργο μοῦ...ἄρεσε ἐξ ἀρχῆς! Μάλιστα, "ἔπιασα" καὶ τὸ νόημα στὴν πιὸ σπουδαία στιγμή, ἐκεῖ ποὺ ἡ Μπλὰνς ἐξηγοῦσε γιὰ τὸν Ἄλαν, στὸν Μίτς, καὶ γιὰ τὴν ὁποία, σκηνή, οἱ γονεῖς μου δὲν θέλησαν νὰ μοῦ ποῦνε τίποτα.
Δικαιώθηκα (ὅτι σωστὰ κατάλαβα), μεγάλος πιά, στὸ θέατρο Κάβα, μὲ τὴν Τιτίκα, ποὺ τόσο ἀγαπῶ - κι' ἐλπίζω νὰ μὲ πιστεύει. Ἐπίσης, ἀπὸ τὸ ἄψογο παίξιμό της, ἔμαθα...καὶ τὸν ρόλο της, τὰ λόγια. Κάθε της λέξη ἔβγαινε σὰν πολύτιμο πετράδι καὶ καθόταν στὸν νοῦ καὶ στὴν καρδιά μου. Μόνον ἡ Παξινοῦ καὶ ἡ Λαμπέτη κατεῖχαν αὐτὴν τὴν τεχνική.
Κι' ἄλλωστε, στὸ θέατρο Κάβα ἔκανα τὸ ξεκίνημά μου. Περίμενα πῶς καὶ πῶς νὰ πάρω τὴν Ἄδεια, τελειώνοντας τὴν Σχολή, καὶ μετὰ νὰ τρέξω στὸν Νίκο Χατζῖσκο, μήπως μὲ ἔπαιρνε στὸν "Ἔμπορο τῆς Βενετιᾶς".
- Τώρα ἦρθες, παιδί μου; Τώρα οἱ ρόλοι εἶναι δοσμένοι. Μόνο κομπάρσο μπορῶ νὰ σὲ πάρω.
- Ἔρχομαι.
Εἶχα πάρει μαζύ μου καὶ τὴν συμμαθήτριά μου (καὶ φυσικὰ καλὴ ἠθοποιό, ἀλλοιῶς οὔτε ποὺ θὰ μ' ἐνδιέφερε) Εὔη Τζανάκη. Τὴν πῆρε κομπάρσα, ἀλλὰ δὲν τὴν πείραζε, ἐκτιμοῦσε κι' ἐκείνη τὸν χῶρο ποὺ πρωταρχίσαμε.
Τὸ ἀπόγευμα, ὁ Χατζῖσκος, ἄνθρωπος ποὺ ἤξερε τί θὰ πεῖ Θέατρο, μοῦ σκάρωσε δύο ρόλους, δὲν ἄντεχε οὔτε αὐτὸς οὔτε ἡ Τιτίκα νὰ μ' ἔχουν βουβὸ πρόσωπο.
Ὡστόσο, πέρασα μεγάλα μαρτύρια, ὁ πρωτάρης ἐγώ, ἀπὸ τοὺς πρωταγωνιστές τους, τοὺς ἆντρες, τοὺς τηλεπροερχόμενους. Πλὴν τοῦ Ἀνρέα Παπαδόπουλου, ὁ ὁποῖος καὶ μὲ ξεχώρισε καὶ ὅλο συμβουλὲς μοῦ ἔδινε.
Ψώνιο μὲ ἀνεβάζανε, ψώνιο μὲ κατεβάζανε. Καὶ μὲ ἐξαναγκάσανε, μὲ ἀπειλὲς νὰ μὴν μπορέσω νὰ ξανασταυρώσω θέατρο στὴν ζωή μου, (συνδικαλιστὲς αὐτοί), νὰ κάνω κι' ἐγώ καταγγελία στὸν θιασάρχη.
Στὸ δικαστήριο, ἔβγαλα τὸ ἆχτι μου. Ἔδειξα τὴν εὐγνωμοσύνη μου στὸν Χατζῖσκο καὶ τὴν Νικηφοράκη. Εἶπα τὴν ἀλήθεια.
Ὅμως εἶχα τρομοκρατηθεῖ ἀπὸ ἐκείνους τοὺς... συναδέλφους, γιὰ καιρό.
Μὲ μία ἐξαίρεση: μὲ εἶδε κρυφὰ ὁ Χρῆστος Νομικὸς νὰ κάνω, μόνος μου, Σάυλοκ καὶ τἄχασε. Μὲ πῆγε στὸν Χατζῖσκο νὰ τὸ ἐπαναλάβω. Ὁ Χατζῖσκος μὲ ρώτησε ἄν...τοῦ ἐπέτρεπα νὰ κάνει τὸ ἴδιο! Καὶ τὸ ἔκανε.
Τέλος πάντων, ἡ Τιτίκα, ὁ Χατζίσκος, τὸ θέατρο Κάβα (ποὺ τώρα ρημάζει, ἔχει γίνει στοιχειωμένο χτικιὸ τοῦ Ἔντγκαρ Ἄλαν Πόε) εἶναι στὴν καρδιά μου, χαρὰ καὶ πληγή.
Ἐκεῖ γνώρισα καὶ δύο καλοὺς ἠθοποιοὺς ποὺ γίναμε καὶ φίλοι καὶ ξαναβρεθήκαμε, ἀλλοῦ, μαζύ: τὸν Γιῶργο Μπαρμπαρέσο καὶ τὸν Μπάμπη Κισόγλου.
Ἐκεῖ γνώρισα τὸν Μανώλη Καστρινό, ποὺ ἀμέσως μὲ ξεχώρισε κι' ἔβαλε τὸν θίασο ν' ἀκολουθήσει τὸ παράδειγμά μου στὴν "χορευτικὴ κίνηση" τῆς Ἔναρξης. Μ' ἔφαγε νὰ τοῦ πῶ "ποιάν Σχολὴ χοροῦ" ἔβγαλα καὶ θαρροῦσε πὼς ἔλεγα "ὄχι, δὲν ἔχω σπουδάσει χορό" ἀπὸ φόβο μὴ...μοῦ βγεῖ κανένα ὄνομα!!!
Εὔχομαι ὅλοι (ὁ Χατζῖσκος καὶ ὁ Καστρινὸς ἀπὸ χρόνια δὲν ζοῦν) νὰ εἶναι καλά, θἄθελα ὅλους κάπου νὰ τοὺς ξαναδῶ.
Καὶ τὴν Τιτίκα Νικηφοράκη νὰ τὴν φιλήσω,ὅπως πρὶν κάπου δέκα χρόνια[;] στὴν Δραματικὴ Σχολὴ τοῦ Ἐθνικοῦ Θεάτρου, ὅπου τὴν ἀναζήτησα.
Καὶ ἀκόμη πιὸ θερμά.
Μὲ ἀγάπη,
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο,
κλινοσοφιστής.

Ἀπὸ τὰ διασωθέντα μου στὸ Φόρουμ.

Re: Δεκέμβριος 2013: Νὰ ἤμουν τώρα Ἀρχαῖος Ἕλληνας...- καὶ τί στὸν κόσμο!

ἀπὸ ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ, 5 Δεκεμβρίου 2014, ὥρα 8:54 π.μ.
~~
Ἔχω τὴν αἴσθηση πὼς ἀνακάλυψα ἕνα Ποίημα καὶ ἕναν ποιητή (δὲν ὑπάρχει στὸ διαδίκτυο;)
Τιμή μου.

~
Νίκος Ροῦτσος: Τιμὴ νὰ λέγεσ' Ἕλληνας.

Τιμὴ νὰ λέγεσ' Ἕλληνας! Τιμή σου!
Τῆς Λευτεριᾶς ἀγκρέμιστη κολώνα·
κι' αἷμα νὰ νιώθης ἴδιο στὸ κορμί σου
μ' αὐτὸ ποὔχει χυθεῖ στὸ Μαραθώνα,
κι' ἐκεῖ στῆς Σαλαμίνας τὴν ὁρμή σου...
Τιμὴ νὰ λέγεσ' Ἕλληνας! Τιμή σου!

Τὰ χώματα μιᾶς χώρας νὰ σὲ τρέφουν,
ποὺ γέννησαν ἡρώων ἐποχές...
Μὲ δᾶφνες τὸ κεφάλι σου νὰ στέφουν
προγόνων δοξασμένων οἱ ψυχές!
Τοὺς θρύλους ποὺ σ' ἀνάθρεψαν, θυμήσου...
Τιμὴ νὰ λέγεσ' Ἕλληνας! Τιμή σου!

Τοῦ Πρίαμου τὰ τείχη νὰ γκρεμίζης!
Τὸν Ἡρακλῆ στοὺς ἄθλους νὰ βοηθᾶς!
Τοῦ Πλάτωνα τὰ λόγια νὰ στηθίζης!
Τ' Ἀλέξανδρου τὸ δρόμο ν' ἀκλουθᾶς!
Νὰ πέφτης στῆς Ἑφτάλοφης τὴν Πύλη!
Ν' ἁγιάζη τὸ σπαθί σου ὁ "Γερμανός"!
Τοῦ "Δώδεκα" νὰ σὲ μεθοῦν οἱ θρύλοι!
Στὴν Πίνδο νὰ σ' ἁρπάζη ὁ οὐρανός!

Τιμὴ νὰ λέγεσ' Ἕλληνας! Τιμή σου!
Τῆς Λευτεριᾶς ἀγκρέμιστη κολώνα·
κι' αἷμα νὰ νιώθης ἴδιο στὸ κορμί σου
μ' αὐτὸ ποὔχει χυθεῖ στὸ Μαραθώνα,
κι' ἐκεῖ στῆς Σαλαμίνας τὴν ὁρμή σου...
Τιμὴ νὰ λέγεσ' Ἕλληνας! Τιμή σου!
~~
Ἀπὸ τὴν συλλογὴ "Χρυσοθῆρες τῶν Ὀνείρων".
====
Ἀλλὰ κι' ἆλλο ἕνα μικρὸ(;) ποίημα (χωρὶς ἄλλη πληροφορία) τοῦ...

Τόρ...: Ὁ θάνατος τοῦ Ἥρωα.

Μέσ' στῆς μάχης τὸν κρότο μιὰ ζωὴ σπαρταρᾶ
καὶ ἡ νιότη ἀφήνει τὴν παληά της χαρά...

Μιὰ ζωὴ τιμημένη, μιὰ ζωὴ λαβωμένη
ἀπ' τῆς μάχης τὸ βόλι, μέσ' στὰ χιόνια θαμμένη!...

Καὶ ὁ χάρος ὁρμᾶ τὴν ψυχὴ νὰ τοῦ πάρη.
Αἰωνία ἡ μνήμη σου, ἁγνὸ παλληκάρι.
====

Καὶ αὐτὸ τὸ ἐξαίσιο τρυφερὸ πλασματάκι,

ὁ...
Γεώργιος Βιζυηνός: Φ ι λ ο π α τ ρ ί α.

Ὅλες τὶς χῶρες νὰ σᾶς πῶ,
ὅλες τὶς χῶρες ἀγαπῶ
ποὺ ἄκουσα καὶ εἶδα,
ἀλλὰ καμιὰ τόσο πολὺ
σὰν τὴν Πατρίδα τὴν καλή,
σὰν τὴν γλυκειὰ Πατρίδα.

Τῆς οἰκουμένης τὰ καλά,
ὅσο κι' ἄν εἶν' αὐτὰ πολλά,
μ' ἐκείνη δὲν τ' ἀλλάζω.
Κι' ἄν ἡ Πατρίδα τ' ἀπαιτῆ,
ἀπὸ καμιάνε δυνατὴ
θυσία δὲν τρομάζω.

Ἀφήνω μάννα κι' ἀδερφὲς
καὶ στῶν βουνῶν τὶς κορυφὲς
ὑψώνω τὴ σημαία.
Καὶ μὲ τὸ βλέμμα χαρωπὸ
γιὰ τὴν Πατρίδα μου χτυπῶ
καὶ πολεμῶ γενναῖα.

Ἐδῶ εἶν' ἀντρεῖα τὰ παιδιὰ
κι' ἔχουνε σίδερο καρδιά,
κι' ἀκούραστη λεπίδα.
Καθένα στὴ γραμμὴ πετᾶ
κι' ἐχτροὺς θερίζει δυνατὰ
γιὰ τὴν γλυκειὰ Πατρίδα.
~~
Δὲν μπορῶ νὰ σκεφτῶ πόσο "ξεπερασμένα" μπορεῖ νὰ θεωροῦνται ὅλα αὐτά, καὶ σὰν στιχουργικὴ καὶ σὰν ἰδέα...
- πρὶν λίγο βρέθηκα νὰ ξαναδιαβάζω μιὰν ἀπόκριση ὅλο αὐθάδεια ποὺ μοῦ ἔκανε κάποιος, ἀλλοῦ,
γιὰ τὴν "ἀχρείαστη" καὶ "ξεπερασμένη" Στιχουργικὴ ποὺ ἔγραψε ὁ Γρηγόριος Ξενόπουλος,
πού, γιὰ μένα, ἀναγκάζομαι νὰ πῶ σὰν βοὴ ἐν ἐρήμῳ: εἶναι ἀκαταμάχητη, ἀξεπέραστη, ἰδεώδης,
πέραν τοῦ τί "καινούργιο" μπορεῖ νὰ φέρει (εἴθε!) ἕνας ταλαντοῦχος ποιητής... -
ἀλλά,
ὅσο τὰ ἀντέγραφα, μὲ διαπερνοῦσε ἕνα ἐλαφρὺ ἀεράκι ρίγους:
αὐτοί, ἐκεῖνοι, οἱ ἄνθρωποι τιμοῦσαν τὰ Γράμματα
καὶ τὸ Συναίσθημα.
Δυσεύρετο πρᾶγμα στὸ 2014. Δυσδιάκριτο, ἄν κάπου πνέει.
Τὸ Νὰ ἤμουν τώρα ἀρχαῖος Ἕλληνας...- καὶ τί στὸν κόσμο! ἐλπίζω, ἀπ' ἄκρη σ' ἄκρη του, ὅσο θὰ ζῶ καὶ
θὰ τὸ "γεμίζω",
νὰ ἐμψυχώνεται ἀπὸ τὸ ἀεράκι αὐτό.

Ἀπὸ τὸ Φόρουμ.
24 Ἰουλίου 2011, ὥρα 8:26 π.μ.

σᾶς ξενερώνει ὅταν μιὰ γυναίκα...

ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ ἔγραψε: Τὸ ἐπάγγελμα τῆς κυρίας Γουῶρεν , Μπέρναρντ Σὼ. Τὸ ξέρετε;
Ὁπουδήποτε (καὶ σὲ ὁποιαδήποτε δουλειὰ, ὄχι μόνον στὴν καθαυτὸ πορνεία) δίδεται ἕνα κορμὶ πρὶν κἄν δοθεῖ ἡ καρδιὰ, αὐτὸ εἶναι πορνεία.

κάποιος_Νίκος ἔγραψε: Υπάρχουν κι οι καρδιές αγκινάρας, Κλινοσφιστά. (...)
Ίφιδα, ο Κλινοσοφιστής έδωσε πιο εύστοχη απάντηση. (...)

Κάποιε_Νίκο, γεννήθηκα, μεγάλωσα, σ' ἕνα περιβᾶλλον ἐποχῆς
ποὺ ἡ τιμὴ τοῦ ἄντρα ἦταν τὸ φιλότιμο καὶ ἡ τιμὴ τῆς γυναίκας ἦταν ἡ ντροπή.
Ὁ ἴδιος βρισκόμουν σχεδὸν πᾶντα καὶ ἀδίκως στόχος...ἀνηθικότητος!
Ὥσπου κατάλαβα ὅτι ὁ ἀποδιοπομπαῖος τράγος εἶναι πολὺ ἱερὸ πρᾶγμα - κουκουλώνει συνειδήσεις.
Χρειάστηκαν χρόνια, Παιδεία - εἶμαι ὑπερήφανος καὶ ποὺ κάποιοι μοῦ τὴν ἔδωσαν καὶ ποὺ μόνος μου τὴν προχώρησα καὶ τὴν προχωρῶ.
Χρειάστηκε ἤ ἔτυχε νὰ ἐρωτευτῶ καὶ νὰ μὲ ἐρωτευτοῦν μὲ πάθος, τόσο, ὥστε νὰ περάσω/νὰ περάσουμε ἀπέναντι.
Χρειάστηκε νὰ..."βγάλω τὰ μάτια μου" γιὰ χάρη τῶν ἐνστίκτων μου, ἐκτὸς σχέσεων, χιλιάδες φορὲς, μὲ ξέφρενους τρόπους.
Χρειάστηκε ν' ἀκούσω ἑκατοντάδες φορὲς λόγια σὰν αὐτὰ:
- Ἐσένα, παιδί μου, τὸ λέει ἡ καρδιά σου!... Κι' ὄχι μόνον αὐτό, πρώτη φορὰ ἄνθρωπος σέβεται αὐτὸ ποὺ κάνει!...

Ἀκόμα καὶ σήμερα, ἄν βρεθῶ ἀνάμεσα σὲ κάποιο ζευγάρι, ἄς ποῦμε σὲ ἕνα οὐζάδικο, ἡ γυναίκα σκίζεται νὰ μὲ περιποιηθεῖ, δὲν παίρνει τὰ μάτια της ἀπὸ πάνω μου, ὁπότε ὁ ἄντρας ψάχνει νὰ μοῦ βρεῖ ὅλα τὰ ἐλαττώματα τῆς γῆς, ἀκόμη καὶ πὼς...
...ἐπειδὴ εἶμαι θεατρίνος, τάχα δὲν εἶμαι ἄντρας!

Μιὰ ματιά μου ὅμως ἤ δυὸ λεξοῦλες μου καὶ τὸν ἔχω κάνει τοῦ ἁλατιοῦ.
Νὰ σοῦ πῶ ἐγὼ ποιοί εἶναι οἱ ἆντρες!
Γιὰ γυναῖκες, προτιμῶ νὰ μὴ μιλήσω: δὲν τὶς ξέρω, εἶναι ἆλλο πρᾶγμα ἀλλὰ καὶ δὲν μοῦ πέφτει λόγος νὰ λογοδοτήσω γι' αὐτές.
Ἀκόμη καὶ παθητικὸς ὁμοφυλόφιλος νὰ ἤμουν, θὰ ἤμουν ἄντρας. Πολὺ πιὸ ἄντρας ἀπὸ τὰ ἀνδροειδῆ!
Χαρά μου ποὺ ἔχω ψωλή.

Ἡ ἁγνότητα ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Καθαρότητας καὶ τοῦ Λόγου.
Πέρασα διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου, χρησιμοποιῶ ὅλες τὶς λέξεις καίρια μόνον, δὲν ἔχω καμία σχέση μὲ ὅλην αὐτὴ τὴν χοντροκοπιὰ καὶ τὸν ἐξευτελισμὸ τοῦ ἐρωτικοῦ γίγνεσθαι γύρω μας.
Ὁπότε, νά καὶ ἡ εὐθεία ἀπάντησή μου στὸ νῆμα:

μὲ ξενερώνει μία γυναίκα ὅταν δὲν εἶναι στὸ ὕψος μου. Τὴν ἀφήνω σύξυλη καὶ φεύγω.