Ἀπὸ τὸ Φόρουμ.
15 Ἰουλίου 2011, ὥρα 7:52 π.μ.

.... Je rêve ? ..

ἤ...

μόλις εἶδα ὄνειρο;

Εἶδα ἕνα παράξενο ὄνειρο.
Βρισκόμουν σὲ μιὰ παραλία μὲ πολὺ κόσμο ὅπου εἶχε ἀποσυρθεῖ τὸ νερὸ καὶ περιμέναμε, παίζοντας μὲ τὴν ἄμμο, ὥσπου νὰ ξαναγυρίσει.
Ὅλοι, φοροῦσαν μαγιὼ ἐξὸν... ἀπὸ μένα! Κυκλοφοροῦσα ἄνετα παντοῦ ἀκόμα καὶ σὲ ἕνα τεράστιο ξενοδοχεῖο - τὸ Χίλτον; Ἕνας κύριος μοῦ σύστησε νὰ φορέσω κάτι καὶ τοῦ εἶπα:

- Ἔχω ἀφήσει τὰ ροῦχα μου στὴν παραλία, εἶναι μακρυά!...
Μ' ἔστειλε τότε σ' ἕνα φτωχόσπιτο - ἔφυγα τρέχοντας - νὰ ζητήσω ἕνα παντελόνι, ἔστω καὶ φαρδύ μου καὶ μιὰ ζώνη γιὰ νὰ μὴ...μοῦ πέφτει.
Τότε, εἶδα κάπου τὸν Κωνσταντίνο Π. Καβάφη, σὲ προχωρημένη ἡλικία, καθισμένο σὲ πολυθρόνα καὶ νὰ μοῦ χαμογελᾶ.
- Βρέ! Πῶς σοῦ φαίνομαι; τὸν ρώτησα.
- Τσίφτης! Περπάτα νὰ σὲ χαίρομαι!...
Ἔφτασα τέλος στὸ σπιτάκι. Μιὰ αὐλὴ παληοῦ προσφυγικοῦ.
- Ἄ, καλῶς τὸν γυμνούλη - πῶς ἀπὸ δῶ; Ἔλα, κᾶτσε!...μοῦ εἶπε μιὰ κυρία Σμυρνιὰ ποὺ δὲν τὴν ἔβλεπα!

Ἀπὸ τὸ Φόρουμ.
10 Ἰουλίου 2011, ὥρα 10:21 π.μ.

japetus ἔγραψε: Το πιο σημαντικό, για μένα, και ο πιο σωστός τρόπος να μάθεις ορθογραφία είναι ένας.. Να βλέπεις τη γλώσσα και όχι να τήν ακούς και να τήν μιλάς..
Αυτό γίνεται με έναν μόνο τρόπο. Διάβασμα. Και δεν εννοώ στο σχολείο..
Πόσος κόσμος σήμερα διαβάζει λογοτεχνία; Σε όποιο σπίτι και να πας θα δεις ηχοσύστημα, τηλεόραση, πόσα όμως έχουν βιβλιοθήκη;

Βιβλιοθήκη στὸ σπίτι καὶ διάβασμα.

Βιβλιοθήκη πολλὲς φορὲς ἔχουν τὰ σπίτια - βιβλία δὲν διαβάζουν οἱ ἄνθρωποι.
Κάτι ἆλλο: τὰ τελευταῖα τριάντα χρόνια (καὶ... = +) κυκλοφοροῦν ἀσήμαντα βιβλία ποὺ τὰ πληρώνουν οἱ συγγραφεῖς καὶ τὰ ἐκδίδουν οἱ ἐκδότες μὲ προκαταβολικὲς κάμποσες ἐπανεκδόσεις ποὺ τὶς ἐμφανίζουν μία-μία.
Μετὰ τὸ 1982 καὶ τὸ μονοτονικό, σιωπηρῶς βέβαια ἀλλὰ " ἐνδόξως", διαδόθηκε καὶ ἡ ἀντίληψη (ἄς τὴν πῶ τέτοια) ὅτι σημασία δὲν ἔχει
οὔτε ἡ ὀρθογραφία
οὔτε τὸ συντακτικὸ
οὔτε κάποια ντοπιολαλιὰ (ἀγγλικοῦρες ὅμως ἐπιβάλλεται νὰ ὑπάρχουν),
ἀλλὰ οἱ συγγραφεῖς νὰ γράφουν ὅπως νομίζουν, νὰ σοῦ ὑποδεικνύουν, οἱ ἴδιοι, καὶ τὴν κριτικὴ (μόνον ἐπαίνους ἀπροσδιόριστους) ποὺ θέλουν νὰ τοὺς γράψεις,
(ἐξαφανίστηκαν οἱ Στῆλες Κριτικῆς - πλέον, τὸ Δελτίο Τύπου ἀπὸ τὸν ἐκδότη ἤ τὸν ἴδιο τὸν συγγραφέα, ὑπεραρκεῖ! Ἐκεῖ μέσα καὶ κάθε ἔπαινος),
τὰ βιβλία νὰ διανθίζονται μὲ σεξουαλικὲς περιγραφὲς τελείως σχηματικές, χωρὶς ὑπόβαθρο, κάτι σὰν παραλεκτικὰ εἰκονογραφημένα,
οἱ "συγγραφεῖς" φροντίζουν νὰ βγάζουν πολλὰ βιβλία, νὰ γίνεται μπούγιο...

Εἶμαι τῆς παληᾶς σχολῆς καὶ θαρρῶ περιέργως, γι’ αὐτοὺς ὅλους, μοντέρνος: προσέχω τὴν γλώσσα καὶ τὴν ὀρθογραφία. Γιὰ Λογοτεχνία μιλᾶμε.
Μοῦ ζητοῦν τὴν γνώμη μου καὶ αὐτομάτως σκέφτομαι πόσα λεφτὰ θὰ ἔβγαζα ἄν ἤμουν νεκροθάφτης (πραγματικός).
Τώρα θὰ ἀγόραζα τὸ Ἐθνικὸ Θέατρο νὰ ἐνισχύσω τὴν Ἑλλάδα ποὺ λέει πὼς κινδυνεύει.
Ὄχι, δὲν θὰ ἀναστήσω νεκρὰ ταλέντα.
Καλὴ κουβέντα ἀπὸ μένα; Μόνον ἄν ἀξίζουν.
Ποιὸς εἶμαι ἐγώ; Ἕνας, ποὺ ἔχει διαβάσει πολὺ καὶ ποὺ διαβάζω πᾶντα μὲ προσοχή.

(Ἀντίγραφον - ἑλληνοελεεινοδέστατον):
~
Συρίγος: Η τουρκική γεώτρηση στο οικόπεδο 7 της Κυπριακής ΑΟΖ ίσως οδηγήσει σε σύγκρουση.
==
* ...ἴσως... Ἄκου <ἴσως>!... Σὰν νὰ λέμε, ἔρχεσαι, [μοῦ γαμᾶς τὴν γυναίκα μου / γαμιέσαι ἀπὸ τὸν ἄντρα μου], μπροστὰ στὰ μάτια μου, κι' ἐγὼ λέω: ἴσως τώρα μὲ κερατώνουν. Μπορῶ νὰ διαμαρτυρηθῶ;

9 Οκτωβρίου 2018 ·

Ἡ εἴδησις:
Επίθεση κατά της Ορθοδοξίας: Αλλόθρησκοι γκρέμισαν σταυρό στην Λέσβο – Ενοχλούσε ΜΚΟ και μετανάστες!
* * * * *
Ἔχω πάψει ἀπὸ χρόνια νὰ εἶμαι θρῆσκος ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἔχει γιὰ σᾶς σημασία, εἶμαι ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐλαχίστους. Στὴν Ἑλλάδα[;] οἱ ἄνθρωποι πιστεύουν αὐτὸ ποὺ πιστεύουν, - τὸ πλεῖστον στὴν Ὀρθοδοξία. Δὲν ἀνέχομαι - ἄν καὶ ἀμέτρητες φορὲς τὸ ἔχω γράψει στὸ Phorum.gr (ποὺ τὸ κατάργησαν) ὅτι ἐκεῖ ὁδηγοῦν τὰ πράγματα, μὲ τὴν συναίνεση τῶν Ἑλλήνων[;]): νὰ ἔρθουν (ἦρθαν/ τοὺς ἔφεραν καὶ θρονιάστηκαν/τοὺς θρόνιασαν) ἆλλοι καὶ νὰ κάνουν τὰ δικά τους κουμᾶντα. Βγαίνεις στοὺς δρόμους τῆς Ἀθήνας καὶ δὲν βλέπεις πουθενὰ ἄνθρωπο ποὺ νὰ μὴν εἶναι... πρόσφυγας, νὰ τὸν πῶ; μετανάστης, νὰ τὸν πῶ; εἰσβολέας, νὰ τὸν πῶ; ποὺ νὰ μὴν κυκλοφορεῖ μὲ ἄνεση τουρίστα, μὲ τ' ἀκουστικὰ στ' αὐτιά, ὅπως κι' οἱ πανδυστυχεῖς Ἕλληνες[;], - ὑποτίθεται ὅλοι ἄνεργοι, πεινασμένοι (δὲν μοιάζουν κἄν), σὲ μιὰ χώρα ποὺ μαστίζεται, λέει, ἀπὸ τὴν ἀνεργία, ἀλλὰ ὅλοι ζοῦνε θαυμάσια, δὲν δηλώνουν ἀλλοδαποὺς ἐργαζομένους ἤ τὸ κάνουν μερικῶς, ὁπότε στὸν χρόνο ἐπάνω παίρνουν ταμεῖο ἀνεργίας γιὰ ἕναν χρόνο, ἀλλὰ ἐξακολουθοῦν νὰ δουλεύουν (μαῦρα), ἐνῶ δὲν προσλαμβάνονται Ἕλληνες παρὰ μονάχα μὲ ὑποβιβασμοὺς κάθε ἀξιοπρέπειας ἐργαζομένου, συγχρόνως δὲν δηλώνονται σπίτια ποὺ νοικιάζονται καὶ ἆλλες πολλὲς προκοπές, ἀλλὰ... μᾶς ἀρέσει νὰ φταῖνε γιὰ ὅλα οἱ Εὐρωπαῖοι ποὺ μᾶς πολεμοῦν! Οὔτε φταίει μόνον ἡ τελευταία κυβέρνηση. Μὴν ξεχνᾶμε καὶ τὴν προηγούμενη καὶ τὴν προ-προηγούμενη καὶ τὶς προγενέστερες. Ἔχουμε γίνει σὰν τὶς παλαιὲς πόρνες τῆς ὁδοῦ Ἀθηνᾶς (τὴν σήμερον ἡμέρα, τῆς πλατείας Λαυρίου καὶ ὄχι μόνον). Τὰ κάνουμε ὅλα, τὰ παραδίδουμε ὅλα. Καὶ τοὺς φυσιολογικοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἀγαποῦν τὸν τόπο τους καὶ τοὺς κόπους τους, τοὺς λέμε ἀπὸ πάνω καὶ φασίστες! Ἡ Ἀλλοδαπ'-Ἑλλάδα εἶναι ἕτοιμη γιὰ παγκόσμια ἀναγνώριση τοῦ νέου της ὀνόματος. Ὅσο λιγώτερο Ἑλλάδα καὶ περισσότερο ξενομανία, τόσο τὸ καλλίτερο.

 ~ 

Ἀπὸ τὰ διασωθέντα μου στὸ Φόρουμ.

 ~

14 Ὀκτωβρίου 2012, ὥρα 2:42 μ.μ. 

 

Ἄς δώσω τῖτλο: Σὲ 3 ἡμέρες,
2 συγκινήσεις,
1 τηλέφωνο ποὺ βαράει,
- δηλαδὴ ... 0 εἰς τὸ πηλίκον;

Στὸ Ἴλιον, πρὶν τὴν κηδεία τοῦ ἄλλου παπποῦ, ἔνιωσα τὴν ἀνάγκη νὰ σφίξω πολὺ στὴν ἀγκαλιά μου τὴν γιαγιὰ ποὺ ἔκλαιγε.
Κάπου καταλάβαινα πὼς τὸ παρακάνω: δυὸ κοκκαλάκια ἔχει ἀπομείνει δύο χρόνια καὶ... - νὰ τὸν περιποιεῖται.

Λίγο ἀκόμη καὶ θὰ μοῦ ἔμενε ξερὴ στὰ χέρια μου, μὲ τὴν τόση λαχτάρα μου νὰ τῆς δείξω πὼς τὴν καταλαβαίνω, νὰ πῶ τὸν ἔπαινό μου, ἔτσι, γιὰ τὸ πόσο σπουδαία σύντροφος ὑπῆρξε.
- Τώρα, θὰ σὲ παρηγορεῖ αὐτό!...
Καὶ τῆς ἔδειξα τὸν Φιλιππάκο.
- Καὶ θέλω νὰ τρῶς, νὰ παχύνεις.

Στὸ Μοναστηράκι σήμερα. Στάθηκα. Τὸν κοίταξα, μὲ κοίταξε, ξεσπάσαμε. Ὁ γαμπρὸς τοῦ Λάμπη, χῆρος πιὰ κι' αὐτός. Ἡ μάννα, 92 χρόνων, πέθανε καὶ τὴν κόρη της. Οὔτε ἕνα δάκρυ, λέει, καὶ στὶς δύο κηδεῖες.
Θαυμάσια γυναίκα καὶ ἡ γυναίκα του, ἀθῶο πλᾶσμα. Καὶ οὔτε ἕνα δάκρυ, λέει...
Ἀνατράπηκε ὅλη ἡ σκέψη μου γιὰ ἔνα διήγημα ποὺ βασανίζω μῆνες: μιὰ πιθανὴ συνάντησή μου μ' αὐτὴ τὴ σκληρὴ μάννα, ποὺ ἐξακολουθῶ νὰ μὴν ξέρω, ἀπὸ διακριτικότητά μου, σὲ ποιὸ γηροκομεῖο ζεῖ καὶ βασιλεύει.
Ναὶ, κι' ἐγὼ "τὴν ἔβαζα κάπου νὰ κλαίει μπροστὰ στὸν Ἰησοῦ Χριστό". Κουραφέξαλα.
Κάνω μερικὲς φορὲς σὰν νὰ μὴν ξέρω τοὺς ἀνθρώπους ἀκόμα κι' ἄν ἔχω γνωρίσει τί ἀποτρόπαια τέρατα κατὰ κανόναν εἶναι.

Περπατοῦσα στὴν Ἑρμοῦ ρίχνοντας σταφιδόψωμο στὰ περιστέρια - θεέ μου! πῶς βλέπουν τὰ ψίχουλα, πῶς ὁρμοῦν ὅλα μαζὺ γιὰ...ἕνα μόνον! Ὅπως καὶ οἱ ἄνθρωποι στὸ πρῶτο κόμμα ποὺ θὰ τοὺς πετάξει ἕνα ξεροκόμματο. Ἀλλὰ ἔχουμε καιρὸ ἀκόμα, οἱ περικοπὲς μισθῶν καὶ συντάξεων δὲν ἐξαντλήθηκαν, ἡ ἀλληλεγγύη ἀντέχει ἀκόμα καὶ μᾶλλον δὲν ἔχουν εἰπωθεῖ ὅλες οἱ προσευχές, ὅλοι οἱ ψαλμοί. Καὶ δὲν ἐκυκλοφόρησαν, μὲ τὶς ἐφημερίδες, ὅλαι αἱ Προφητεῖαι ἁπάντων τῶν ἱερομονάχων Γερόντων μας.

Κι' ἐπιστέγασμα; Ἄρχισε νὰ βροντάει τὸ τηλέφωνο! Κοιτάζω ποιός καλεῖ: ἡ χορωδία!
Ὡραῖα, κυριοι, σᾶς τὸ εἶπα ξεκάθαρα, κᾶντε τὴν δουλειά σας, νὰ κάνω κι' ἐγὼ αὐτὸ ποὺ προσφέρω: τὴν φωνή μου, πού, λέτε, σᾶς ἀρέσει. Σᾶς ἐξήγησα:
* ἔρχομαι ἐρασιτεχνικὰ,

ἀλλὰ
* μὴν προσπαθεῖτε νὰ μοῦ κάνετε πλύση ἐγκεφάλου.
Τὸ τηλέφωνο δὲν θὰ τὸ σηκώσω στὸν αἰώνα τὸν ἅπαντα.

Ὄχι, Ἰάνη μου, ἑαυτέ μου, Κλινούλη μου, Σοφιστέ μου, Λὸ Σκοκκάκι μου γλυκό, δὲν εἶσαι στὸ Μηδέν, εἶσαι στὸ Ἄπειρο, ἄνοιγε τὰ φτερά σου πέρ' ἀπ' ὅσο μπορεῖς.
~~~~

Φτάσε ὅπου δὲν μπορεῖς, .. .. σπουργιτάκι μου.
Νίκος Καζαντζάκης / Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

6 Οκτωβρίου 2018 · 

 

Περὶ παρενοχλήσεων καὶ ἐκβιασμῶν.
* * *
Ἔγινε πολὺ τῆς μόδας τὸ ξεμπρόστιασμα τῶν καθηγητῶν καὶ ἄλλων, ποὺ ἐκμεταλλεύονται τὶς περιστάσεις γιὰ νὰ βγάλουν λεφτά, πολλά, - καὶ νὰ ἐξασφαλίσουν σεξουαλικὰ θύματα, τάχα μου κατακτήσεις.
Κάλλιο ἀργὰ παρὰ ποτέ, ποὺ γίνονται γνωστά, αὐτά. Ἀλλὰ νὰ πέσει μαχαῖρι. Μὴ ξεθωριάσει ὁ ἀγώνας. Ποὺ δὲν τὸ πολυβλέπω, γι' αὐτὸ καὶ λέω "ἔγινε πολὺ τῆς μόδας".
Καὶ τὰ τέρατα: ἐργοδότες, καθηγητές, ἐκδότες, σκηνοθέτες... θὰ βροῦν, πᾶντα βρίσκουν, τρόπους νὰ δράσουν.
Καὶ τὰ θύματα, θὰ σιωπήσουν πάλι. Σὲ ἀμέτρητες περιπτώσεις, τὰ...θύματα πᾶνε γυρεύοντας καὶ πολλὲς φορὲς ἀποτυγχάνουν, δὲν πιάνει τὸ κόλπο τους.
Κάπου εἶχα διαβάσει: "καριέρα χωρὶς πορνεία δὲν στήνεται". Ἀλλά, ἄς ἀφήσουμε καὶ λίγο φῶς ἀθωότητας στὸ περιβᾶλλον. Κι' ὅταν ἔχεις πολλὰ λεφτὰ δικά σου ἤ γονεῖς διάσημους, δὲν θὰ πᾶς χαμένος, ἀκόμα κι' ἄν εἶσαι μέτριο πράμα, καὶ θὰ μπορεῖς νὰ καυχιέσαι πὼς μόνο μὲ τὴν ἀξία σου κτλ. Ἀμέτρητα παραδείγματα ἔχουμε ζωντανά.
*
Ἄς ἀπαριθμήσω πόσες φορὲς ὑπῆρξα στόχος σεξουαλικός:
1) μία σὲ ἐφημερίδα, - μὲ διώξανε,
2) μία σὲ ἀεροπορικὴ ἑταιρία, - βρῆκαν ἀφορμὴ νὰ μὲ διώξουν, ὅταν μαθεύτηκε πὼς πήγαινα στὴν Δραματικὴ Σχολή: "Δὲν θέλουμε ἐμεῖς ἐδῶ θεατρίνους" (Ἕλληνας τὸ δήλωσε, ὄχι ξένος),
3) δύο ἀπὸ ἐκδόσεις,
τὴν πρώτη φορὰ κλείδωσε καὶ τὴν πόρτα γιὰ νὰ μὴν φύγω καὶ ν' ἀναγασθῶ..."νὰ τὸ κάνουμε",
ἐνῶ τὴν δεύτερη (ἆλλος, ὑπεύθυνος μεταφραστικοῦ μεγίστου ἐκδοτικοῦ οἴκου) δὲν μοῦ ξανάδωσε δουλειά, μολονότι ἡ μετάφρασή μου θεωρεῖται πᾶντα ἄριστη,
4) στὴν Δραματικὴ Σχολή, δύο φορὲς λυσσώδης ἐκδίκηση, ἀπὸ παληογύναικο τοῦ Ὑπουργείου,
5) στὸ θέατρο, ἀπὸ δύο σκηνοθέτες, - μοὔκλεισαν πόρτες,
ὁ ἕνας εἶπε: - Καλός, ἀλλὰ δὲν μοὔδειξες τὸν π. σου καὶ τὸν κ. σου, δὲν θὰ σὲ πάρω ποτέ,
6) στὴν τηλεόραση, ἀπὸ ἕναν πασίγνωστο σκηνοθέτη, μοῦ τὸ ἔθεσε ὅρο: ἤ κάνουμε ἤ τίποτα...
7) παραλείπω ἀμέτρητα περιστασιακά, τῆς πεταχτῆς, ποὺ ἀπέτυχαν πρὶν κἄν ἐκφραστοῦν.

ΔΕΝ ἤθελα, δὲν ἔκανα τίποτα. Βέβαια, τοὺς ἔχεσα πατόκορφα. Αὐτὸ τὸ πρόλαβα.
Ἐὰν ἔκανα, δὲν θὰ ἔβγαινα ὕστερα νὰ διαμαρτυρηθῶ. Γιατί κι' αὐτὸ συμβαίνει καὶ τὸ κατακρίνω, πέρα γιὰ πέρα.
Τὸ σέξ μου εἶναι ἐντελῶς δικό μου ζήτημα καὶ τὸ μοιράστηκα (χιλιάδες φορές, ὑπὲρ λίαν ἐπιτυχῶς, δόξα τῷ θεῷ!...), ὅταν ἔνιωθα ὅτι ἔπρεπε, γιατί ἔτσι νιώθαμε καὶ οἱ δύο συμμετέχοντες, καὶ ΠΟΤὲ γιὰ λόγους συμφέροντος. Ἐπ' αὐτοῦ εἶμαι ἐνδόξως Παρθένος, μὲ κεφαλαῖο Π.
ὙστερόΓατο.
Τώρα πρόσεξα, 6.10.2019 πὼς δὲν μιλῶ καὶ γιὰ...ἐκβιασμούς. Θἄλεγα, πὼς δὲν μοῦ συνέβησαν καὶ εἶναι κάπως θολὸ στὸν νοῦν μου τὸ τοπίο.

5 Ὀκτωβρίου 2018.

Ἐξὸν τοῦ ὅτι ΔΕΝ θέλω νὰ ἔχω πολλοὺς διαδικτυακοὺς φίλους (στὴν πραγματικότητα, οὔτε μὲ 10 δὲν ἔχουμε κάτι νὰ ποῦμε) οὔτε καὶ θέλω μὲ τὰ "λάικ" τους νὰ κάνω κόλλυβα σὲ νεκρὲς σχέσεις, [δὲν ἔχω ψευδαισθήσεις ὅτι τάχα μου μ' ἀγαπάει ὁ ἕνας καὶ ὁ ἆλλος], δὲν καταλαβαίνω γιατί μερικοὶ μοῦ στέλνουν αἰτήματα φιλίας, ὅταν στὸ δικό τους Λεύκωμα/Φέις-Μπούκ δὲν βλέπω τίποτα, οὔτε πληροφορίες, οὔτε φωτογραφίες..., καὶ τὸ ὀνοματεπώνυμό τους δὲν μοῦ θυμίζει τίποτα! Στὸ δικό μου Λεύκωμα ὑπάρχει μιὰ καρδιὰ τελείως ξεσκέπαστη. Δὲν μπορεῖ νὰ τὰ δίνεις ὅλα ἤ ἔστω τὰ πλεῖστα, γιὰ νὰ μὴν παίρνεις, μὲ τὴν ἔγκριση καὶ ὑπογραφή σου, τίποτα. Προτιμῶ τὸ ἀόριστο παρὰ τὸ καθορισμένο μηδέν.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο,
ἰταλικὸ ἐπώνυμο, ἑλληνικὴ νοοτροπία καὶ ψυχὴ σὲ ὅλα μου. Καὶ καλὰ θὰ κάνουν τὰ ψώνια νὰ μαθαίνουν πρῶτα ἀπ' ὅλα σὲ ποιόν ἀπευθύνονται, ὅταν κρίνουν μεμιᾶς ἀπὸ τὸ ὄνομα ποὺ εἶναι λατινογραμμένο.
~~~~~~
5 Ὀκτωβρίου 2019.

 Καὶ ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ, ἐπειδὴ μόλις πρὶν λίγο, ἀλλοῦ, διάβασα, ὅτι ὁ Πέτρος Φυσσοῦν ἦταν δύσκολος, λέει, χαρακτήρας. Ναί. Καλὰ ἔκανε. Μὲ τὸ νὰ εἶσαι ἀνάμεσα σὲ ἀνθρώπους, δὲν σημαίνει πὼς πρέπει νὰ πουλιέσαι, νἆσαι πόρνη σὲ συμπεριφορὰ καὶ οὐσία, γιὰ νὰ ἀρέσεις. Ἀνέκαθεν ἤθελα νὰ ἀρέσω, καὶ ἄρεσα, δὲν ἔχω κανένα παράπονο ἤ ἀπωθημένο. Μὲ τὴν πορνεία ὅμως, κάθε λογῆς, δὲν εἶχα ποτὲ καμία σχέση. Σκέψου τώρα στὰ...γεράματα, νὰ τὄριχνα σ' αὐτήν!... Πέρα ἀπὸ ἀνόητος, θὰ ἤμουν καὶ γελοῖος κωλόγερος. [Ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, δὲν μοῦ πάει καθόλου γιὰ...γέρος].