6 Ἰανουαρίου 2014, καὶ ὥρα 7:17.

Κλινοσοφιστεῖες.
Γράφει ὁ Ἰάνης Λὸ Σκόκκο. 

γελάκια καὶ φιλάκια,
στὸ λαιμό, στὰ χειλάκια
------------------------------------------------".............καὶ ξάπλωσα γυμνούλης μὲ τὸ χέρι ἐκεῖ. Ὁπότε θυμήθηκα:
Φιληθήκαν' ἆντρες μ' ἆντρες, στὰ Θεοφάνεια·
βούηξαν παππάδες κι' ὑπερωκεάνια,
σήμερα τὸ πρωί! Στὸν Πειραιά,
ἔρωτες, δωρεάν, σὲ δωρεά
φωτός, πνεύματος καὶ γαλήνης.
Ἦταν καὶ κοπέλλες Μυτιλήνης.

Ἁγιασθῆκαν,
φιληθῆκαν...

- Καὶ τοῦ χρόνου - νἆστε καλά! - πάλι.
Νἄρθουνε νὰ φιληθοῦνε κι' ἆλλοι.
- "Φίλα με! κι' ἑνωμένα τὰ χείλη νὰ μένουν!..."
Φίλα τον! Κι' ἄσ' τοὺς ἄλλους ν' ἀργοπεθαίνουν.
Νίκο μου! δῶσε κι' ἄλλα φιλάκια στὸν Θάνο.
Πόπη μου! πάρ' τὴν Στάσα σου κι' ἄσε τὸν Γιάννο!...

Φιληθεῖτε
δηλωθεῖτε
κι' ὅλ' οἱ ἆλλοι,
τοῦτι φροῦτι,
στὸ Διάλο νὰ πᾶν'.

................................................................................μὲ χοὲς στοὺς νεκροὺς ἔρωτες".

29 Δεκεμβρίου 2013, καὶ ὥρα 8:14.

ξέφρενες κατάρες, στιχουργικῶς εἰπωμένες,
πρὸς ὑπολήψεις κοινωνικῶς καλουπωμένες.
Μακρὰν ἐμοῦ πᾶς τίμιος καὶ προπαντὸς - φτού, κακά!... - πάσα τιμία,
- χίλιες φορὲς νὰ δοξαστῶ στὴν ἀτιμία!

Τὰς πιστὰς συζύγους, ὦ, πόσον τὰς σιχαίνομαι, καθὼς βαριοῦνται,
γκόμενον ἄλλονε νὰ βροῦν, γιὰ νὰ πηδιοῦνται.

Πόσην νιώθω χαρὰν νἄχουν οἱ ἆντρες προκεχωρημένον προστάτη,
στὶς γκόμενες νὰ τρέχουν μὲ συμπαραστάτη.

Κι' ὅσοι κι' ὅσες ἀνωμαλεύουν, θέ μου, πάραυτα νὰ ἐξομαλισθοῦν.
Νὰ μείνουν ἀδρανεῖς... - ὅμως νὰ ὑποτιτλισθοῦν

τὰ σιχαμερὰ τὰ ἔνστικτά τους, τὰ νεκρά, τὰ ζωντοπεθαμένα.
Νὰ διαβάζονται, νὰ μὴν ἔρχονται σὲ μένα,

τ' ἐνὸς καὶ τ' ἄλλου νὰ 'ξηγῶ τὶς ἀλλόκοτες σεξοπαρορμήσεις.
- Τί μὲ νοιάζει σὰν δὲν μπορεῖς νὰ ξεζουμίσεις;
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
~~~~
Ἀπὸ τὶς πρῶτες ἀντιδράσεις στὴν Ποιητικὴ Γωνιά,
* ἡ Εἰρήνη, πρὶν ἀπὸ 8 ὧρες (τώρα 06:41 30.12.31)
Μας καταϋποχρέωσες
με τις κατάρες πάκο,
αν είναι να με πιάσουνε
κάλλιο να μπω στο λάκκο.

Εγώ τι να σου ευχηθώ
μετά τόσες κατάρες;
Το πρόσωπό σου σαν πλισές
να γίνει απ' τις ζάρες.
χαχαχα! Ε, μα δηληδή! Και του χρόνου 'Ιάνη! Και έτσι πάντα!!

<--------- Αὐτὸ μ' ἀρέσει αὐτὸ βάζω, ἐσὺ σκασμός!

Γατάκι καὶ περιστεράκι = σῆμα μου κατατεθέν, ἄλλοτε, ἀλλοῦ, ποὺ σήμαινε ὅτι ἀκολουθοῦν:

Ἄς (κακο)(σ)χολιάσουμε.
Καθημερινῶς,
τὰ τρία μου (σχόλια) καὶ ἕνα παραπάνω, χάρισμα.
Δηλαδὴ γιὰ πρωτοσέλιδα ἐφημερίδων. 

Τί λέτε, νὰ ἐπανέλθω;
Ἰδοὺ ἕνα δεῖγμα ἀπὸ τὶς 28 Δεκεμβρίου 2012:
Ἔθνος: Τὸ σύστημα γιὰ τὴν ἀξιολόγηση στὸ δημόσιο....
Κλινό: Τώρα ποὺ πιὰ τίποτα δὲν ἕχει καμιὰν ἀξία θὰ ἀξιολογήσουν οἱ ἀνάξιοι κτλ.
Ριζοσπάστης: Πρωτοχρονιὰ μὲ νέες ἀνατιμήσεις.
Κλινό: Πρωτοχρονιὰ μὲ νέες ἀνατιμήσεις καὶ χωρὶς νὰ τοὺς ποῦμε τὰ κάλαντα! Σκέψου νὰ τοὺς τὰ λέγαμε κιόλας, τί λογαριασμοὺς θὰ μᾶς δίνανε!...
Αὐγή: 1 στοὺς 2 ἄν βρεῖ δουλειά, παίρνει 300 εὐρώ.
Κλινό: 300 εὐρὼ μισθός, σὲ διαμέρισμα ἀνὰ 8 - 10 ἄτομα, συμφέρει.
Τρέξε, κόσμε!

Κλινό: Ἀφοῦ τὴν βίασε κιόλας, χαλάλι του, εἶναι "ἴσιος", δηλαδὴ οὐκ ὁμοφυλόφιλος. Νὰ βραβευτεῖ, γι' αὐτό, πλήζ!...
Καὶ νὰ κατηγορηθεῖ γιὰ τὰ ἆλλα: χτύπημα, κάψιμο.
Ἐλεύθερος τύπος: τὸ Ι.Χ. μου ἀξίζει λιγώτερο ἀπὸ τὰ τέλη κυκλοφορίας.
Κλινό: Κι' ἐσὺ ἀξίζεις ἀκόμα λιγώτερο καὶ ἀπὸ τὸ Ι.Χ. + τὰ τέλη κυκλοφορίας διὰ τοῦ 2.
Κράτα στὴν μπάντα λεφτὰ γιὰ τὴν νεκροφόρα, μὴ σ' ἀφήσουν στὸ σπίτι ἄταφο. Δὲν ἔχουμε νὰ τσοντάρουμε.

Πουτάνες καὶ «πουτάνες»
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ, Κυριακὴ 02 Νοεμβρίου 2008, καὶ ὥρα 4:11.

AINEIAN06, λόγῳ θάρρους, ἀπευθύνομαι σὲ σένα ἀλλὰ...παίρνει κι' ἄλλους ἡ μπάλα. Μὴν τὸ σαχλεύετε τὸ θέμα. Εἶναι ἄκρως σοβαρό.
Τὴν λέξη πουτάνα, τὴν χρησιμοποιῶ καὶ ἐγώ, καθὼς καὶ τὰ ὑποκοριστικά της, - γιὰ χαριτωμενιὲς καὶ ἆλλα παρόμοια. Τὸ νῆμα ὅμως αὐτὸ δὲν ξεκίνησε γιὰ σᾶχλες. Ὡς γλαφυρὲς παρεμβάσεις, δεκτὸν νὰ λὲς κάτι ἀλλοιώτικο.

Ἐδῶ. μιλᾶμε γιὰ τὴν ἐκτόνωση τοῦ ἄντρα καὶ ἀποσιωπᾶται ἡ ἐκτόνωση τῆς γυναίκας. Αὐτὸ τὸ παραβλέψαμε κακῶς, πολύ κακῶς. Καὶ ὁ ἄντρας καὶ ἡ γυναίκα εἶναι πλασμένοι μὲ ἕναν ἔξαλλο βαθμὸ ἐνδόμυχης λύσσας γιὰ ἐρωτικὴ ἱκανοποίηση, [ἡ γυναίκα εἶναι πιὸ λυσσασμένη - δὲν τὴν κρίνω...], ποὺ ὁ βαθμὸς αὐτὸς βέβαια ποικίλλει ἀπὸ ἄτομο σὲ ἄτομο κι' ἀπὸ περιόδους τῆς ζωῆς μας σὲ ἆλλες περιόδους, τῆς δικῆς μας πᾶντα ζωῆς.

Κακῶς βέβαια δεχτήκαμε ὅτι τὸ πρόβλημα εἶναι ἀντρικό, ὅτι πρέπει τάχα νὰ ἱκανοποιηθοῦν οἱ ἆντρες, ὁπότε μποροῦν νὰ ἀναζητοῦν ὁπουδήποτε τὴν ἱκανοποίησή τους. Ἀνδροκρατία χοντροκομμένη καὶ ἠλίθια σὲ βαθμὸ κακουργήματος. Τὸ ἴδιο, ἀπὸ τὴν φύση, καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν κατασκευασμένη στὰ μέτρα τῶν ἀντρῶν, ἀπὸ ἆντρες, κοινωνία, ἰσχύει καὶ γιὰ τὶς γυναῖκες. Ἀπαιτεῖται ἐδῶ καὶ τώρα νὰ ἀνοίξουν "σπίτια" γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῶν γυναικῶν, μὲ ἆνδρες πόρνους. Καὶ φυσικά, καὶ "σπίτια" μὲ πόρνους καὶ πόρνες γιὰ ὁμοφυλόφιλους καὶ λεσβίες. Ὅλες οἱ ἀνᾶγκες ἶδιες εἶναι. Βᾶλτε τα μὲ τὸν Θεό σας, ποὺ μᾶς ἔπλασε ἔτσι κι' ὄχι ἀλλοιῶς.
Ἐὰν ἐπαίνεσα τόσο ἐνθουσιωδῶς τὸ κείμενο τῆς Fanny [ὁ Θεὸς νὰ τὸ κάνει δικό της!], εἶναι γιατί ἀρκέστηκα στὶς κατεστημένες ἀντιλήψεις τῶν πολλῶν, δηλαδὴ ἐσᾶς.

Ἐμένα ἡ πορνεία δὲν μὲ ἐνδιαφέρει καθόλου. Οἱ διαστάσεις της, ὡς φανερή (προτιμώτερη) καὶ ὡς κρυφή (ἀπαίσεια), ἀσκούμενη ἀπὸ ἆντρες, γυναῖκες, ὁμοφυλόφιλους, λεσβίες, διαρκῶς μεγαλώνουν. Δὲν πρόκειται νὰ ἐξαλειφθεῖ ποτέ, ὅ,τι καὶ νὰ λένε οἱ ρομαντικοὶ ἐρωτιάρηδες σὰν ἐμένα. Ὑπάρχει στὴν μέση, μπροστά, πίσω, πάνω, κάτω, παντοῦ τὸ χρήμα - τί λέμε τώρα;
Σύνθημά μου, ἀμένα, είναι: ΚΑΠΟΥ, ΚΑΠΩΣ, ΠΑΝΤΑ Ο ΕΡΩΤΑΣ. Ὁποιοσδήποτε ἔρωτας ποὺ εἶναι ἔρωτας, χωρὶς διακρίσεις. Καὶ ἄνευ χρήματος.
Αὐτὸ εἶναι τὸ πρόσωπό μου.

1 Νοεμβρίου 2008, καὶ ὥρα 6:03. Στὶς Κλινοσοφιστεῖες καὶ ὄχι μόνον.

Τί ὡραῖο [= κάτι ποὺ εἶναι στὴν ὥρα του, δηλαδὴ ὥριμο], νὰ τὸ ἔχεις δίπορτο [= διπλὴ διέξοδος, διπλὴ ὠφέλεια], μιὰ νὰ μπαίνεις στὶς "Τύψεις" σου [μόνο καλλιτεχνικά] καὶ μιὰ στὶς "Κλινοσοφιστεῖες" σου [πάλι καλλιτεχνικά], νὰ περιφέρεις τὴν Μοναδικότητά σου [Ἰάνης ἀνεπανάληπτος, μέχρι τὸν ἀνεπανόρθωτο θάνατο] καὶ τὴν Μοναξιά σου [= τὸ νὰ ζῆς μόνος, χωρὶς ἀνθρώπους], νὰ ξέρεις πὼς δὲν πέρασες καὶ τόσο ἄσκοπα ἀπὸ τούτη τὴ ζωή [ὥσπου νὰ μὴν ὑπάρχει πλέον κανεὶς ποὺ νὰ τὸ ξέρει, - οὔτε ἐσύ], πὼς δὲν ξεφτύλισες τίποτα ἀπ' ὅσα βρῆκες, σοῦ δῶσαν, κατέχτησες, γεύτηκες, βαρέθηκες..., νὰ βάζεις τὴν λατρεμένη σου μουσικὴ καὶ νὰ μὴν χρειάζεσαι πιὰ κάποτε νὰ τὴν ἀκούσεις, νὰ βλέπεις τὸν ἥλιο καὶ νὰ τοῦ λές : - Δὲν μὲ θαμπώνεις πιά! ἀλλὰ παραμένω ἐραστής σου. Κανένας ἆλλος δὲν εἶναι ὡραῖος, Ἥλιε, σὰν ἐσένα! Ἐσὺ κάνεις τὰ πᾶντα ὡραῖα, δίνοντας ἀπὸ τὰ ἀνεξάντλητα περισσεύματά σου. Ἀγκάλιασέ με ὅπως πᾶντα! Φίλησέ με παντοῦ! Μὲ βλέπεις, χαμογελῶ πονηρά...Σὲ θέλω, χαζέ!... Δὲν εἶμαι ἀπὸ τοὺς γυμνοὺς ποὺ λαχταροῦν νὰ ντυθοῦν. Φοράω ἐσένα καὶ βγαίνω. Φοράω μόνον ὅ,τι μοῦ πάει.

Γιὰ τὸν συγγραφέα:

* Ὁ συγγραφέας ἀντλεῖ τὶς ἐμπνεύσεις του μέσα ἀπὸ κεῖνα γιὰ τὰ ὁποῖα ντρέπεται.
Ἐκεῖνος ποὺ δὲν τὸ κάνει αὐτό, καταλήγει σὲ πλατειασμοὺς ἤ στὴν κριτική.

[Ἐ.Μ. Σιοράν ]

* Οἱ ἀληθινὰ μεγάλοι συγγραφεῖς εἶναι ὅσοι ἠ σκέψη τους ἀσχολεῖται διαρκῶς μὲ τὸ ὕφος τους.

 [Βικτὼρ Ὑγκό ]

------
 

Paul Verlaine καὶ Κώστας Γ.Καρυωτάκης.

Οἱ ράθυμοι

------ ------ ------

- Μπᾶ! Καὶ ἡ μοίρα μας ἔγινε πεζή.

Ἄν θέλετε, πεθαίνουμε μαζύ;

- Σπάνια πρόταση, ὁρισμένως.

- Ὡραῖο τὸ σπάνιο. Λοιπὸν ἐμπρός.

Ὁ τόπος θαυμάσιος κι' ὁ καιρός.

- Χί!χί!χί! Ἀπογοητευμένος!

- Ἴσως. Ὰλλὰ προπάντων ἐραστὴς

ἄψογος. Ἀνέκαθεν ἰδεαλιστής.

Νὰ πεθάνουμε τώρα ἐλᾶτε.

- Περσότερο εἰρωνεύεστε, θαρρῶ,

παρὰ ὅσο κάνετε τὸν τρυφερό.

Πψτε, κύριε, ἄν ἀγαπᾶτε.

Ἔτσι τὸ βράδυ ἐκεῖνο ἀπάνω

στὴ χλόη, καὶ στ' ἄνθη ἀπάνω καθιστοί,

δύο περίεργοι ἐρωτευμένοι

ἀναβάλανε τέτοιο ζηλευτὸ

θάνατο, κι' ἀπομείνανε γι' αὐτό

-χί!χί!χί!- καταγοητευμένοι.

Ἀνεσύρθη ἐκ τῆς λήθης! Στὸ: Χρόνια πολλά, Κλινό (καὶ σύ, Γεώργιε Σουρῆ).
*
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ. 7 Ὀκτωβρίου 2011, καὶ ὥρα 9:22.
----
καὶ ἐβεβαίου τοῦ Λόγου τὸ ἀσφαλές:
- Τετέλεσται τὸ Φόρουμ! - Τί μοῦ λές!...
* * *
Ἄν κλείσει τὸ Φόρουμ, ἆντε πάλι, θὰ ξαναπεθάνω!
Εὐτυχῶς δὲ - μετὰ τὴν εἴδηση - μόλις ποὺ προφθάνω:

" Ἐνθάδε κεῖται,
μὴν ὁμιλεῖτε,
Κλινοσοφιστὴς,
...................... Φορουμὲρ τρὲ, λέμε, δοξασμένος!
Νόμιζε πὼς οἱ δάφνες δὲν μαραίνονται, ὁ φαντασμένος!...
καὶ τὸ καλάμι
πῆγε χαράμι.

Οὐδένας δὲν ξέρει πόθεν πλάκωσε τούτ' ἡ συμφορά.
Δὲν ἦταν Βαβυλὼν τὸ Φόρουμ... - πάντως, μὲ παραφορά,
ὅλοι ἑλληνιστί,
Ὑπολογιστὴ
ποτὲ δὲν σεβάστηκαν, - οἱ Φορουμίτες, τὰ τέρατα!
Ρεζίλι τῶν σκυλιῶνε γίνονταν στῆς Γῆς τὰ πέρατα.
Κι' οἱ Συντονιστές,
διαρκεῖς μπανιστές,
ἵδρωναν τὸν ἕναν καὶ τὸν ἄλλονε νὰ συνεφέρνουν.
Μηνύματα νὰ διαγράφουν, νὰ τὰ κουτσοκαταφέρνουν
μὲ τὰ νεῦρα τους!...
Τὴ ζέβρα τους
θὰ ἠδύναντο λίαν εὐκόλως νὰ τὴν ξεμαυρίσουν, λευκὴ
νὰ τὴν κάνουν· μὰ τοὺς ἔτυχε κατάρα; Τί στὴν εὐκή;

Κι' " Ἐνθάδε κεῖται..."
- Ξεκουμπιστεῖτε!
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.