Κώστας Ρηγόπουλος - Κάκια Ἀναλυτῆ.

 

 

Εἶχα μόλις προσθέσει ἕνα σχόλιο, μακροσκελές, καὶ χάθηκε! Ἄς τὸ ἐπαναλάβω. * Χάρηκα πολὺ ποὺ τὸ εἶδα, μὲ ὅλη τὴν συνείδησή μου γι' αὐτὸ ποὺ λέω. Κάποτε, πρὶν βγῶ ἠθοποιός, καὶ λίγο ἀργότερα, πήγαινα 5 καὶ 6 φορὲς σὲ κάθε παράστασή τους. Μὲ τὸν Ρηγόπουλο εἶχα ἀνταλλάξει μόνον δύο-τρεῖς χαιρετισμούς. Μὲ κάποια συγγενικά τους πρόσωπα, ποὺ δούλευαν κι' αὐτοὶ στὸ θέατρό τους, λέγαμε πολλά, καὶ πᾶντα, μόλις μ' ἔβλεπαν, μοῦ ἑτοίμαζαν τὸ σημείωμα... μὲ τὴν θέση μου! Στὸ διάλειμμα, ἐπισκεπτόμουν ἀπαραιτήτως τὴν Κάκια (γι' αὐτὴν πήγαινα πιὸ πολύ) στὸ καμαρίνι της. Μοῦ πρόσφερνε καρέκλα καὶ τὰ λέγαμε. Καὶ οἱ δυό τους ἦταν ξεκάθαροι ἄνθρωποι, ὅπως τοὺς εἴδαμε καὶ σ' αὐτὴν τὴν ἐκπομπή. Ἔντιμοι. Ἡ Κάκια, τὄπαμε, ἦταν ἡ ἀδυναμία μου. Μ' ἄρεσε καὶ ἡ φωνή της ἰδιαίτερα - καὶ ἡ κομψότητά της στὴν σκηνή. Ποτὲ δὲν κάνανε μπαλαφάρες ὅπως ἆλλοι, πολλοὶ Ἕλληνες ἠθοποιοί. Εἴχανε, τὰ χρόνια ἐκεῖνα, ἐκπροσωπήσει τὸ γαλλικὸ μπουλβὰρ στὴν Ἁθήνα.

Τώρα, πιὸ πάνω, σὲ κάποιες στιγμὲς ἀπὸ ἔργα, μοῦ θύμισε λίγο τήν, ἄλλη ἀγαπημένη μου, Τιτίκα Νικηφοράκη, - σὰν στόφα ἠθοποιοῦ. Τὸ 1977, ἡ Κάκια, στοὺς Δελφούς, ἦρθε στὰ παρασκήνια νὰ μὲ βρεῖ, νὰ μοῦ πεῖ πολλὰ σπουδαῖα καὶ στὸ τέλος μοῦ ζήτησε νὰ τὴν συνοδέψω, ἀγκαζέ, (καμάρι μου), ὥς τὴν ταβέρνα ὅπου θὰ πήγαινε ὅλος ὁ θίασος... Δύο χρόνια ἀργότερα, τὸ 1979, μοῦ τηλεφώνησε, ἀρχίζοντας ἔτσι: < - Γιάννη, εἶμαι κατσίκα... Σοῦ ζητῶ συγγνώμη γιὰ...> (ἄσε, μὴν συνεχίσω, δὲν ἔφταιγε ἐκείνη, τὸ ξέρω). Καὶ μοῦ πρότεινε νὰ ἔκανα μίαν ἀντικατάσταση στὸ θέατρό τους. Ὅμως, εἶχα τὴν μητέρα μου βαρειὰ ἄρρωστη, στὰ τελευταῖα της..., δὲν δούλευα ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι πλέον. Ὅμως, μάθαινα ἀπὸ φίλο, νέα τους. Πᾶντα τίμιοι στὴ δουλειά τους. Παληότερα εἶχα μεταφράσει τὴν <Μάντισσα> τοῦ Ἀντρὲ Ρουσέν εἰδικὰ γιὰ τὴν Κάκια (εἶχε δεῖ τὸ ἔργο στὸ Παρίσι) καὶ τὸ <Ἤ ἕνας ἤ κανένας> τοῦ Λουίτζι Πιραντέλλο, ἔχοντας στὸν νοῦ μου πᾶντα τὴν χροιὰ τῆς φωνῆς τῆς Κάκιας γιὰ τὸν ρόλο τῆς Μελίνας. Καὶ τὰ δύο ἔργα δὲν παίχτηκαν ποτὲ στὴν Ἑλλάδα. Λυπᾶμαι ποὺ δὲν ὑπάρχουν πιά. Ἄν ζοῦσαν, τώρα ποὺ μεγάλωσα καὶ δὲν εἶμαι πλέον ντροπαλός, ὅπως τότε, κάποτε, θἄθελα νὰ ἤμασταν φίλοι καὶ... μὲ ἀπαίτηση(!...) νὰ τῆς ἔλεγα: < - Τί θὰ γίνει, θἄρθεις ἐσὺ γιὰ καφὲ ἤ... νὰ σοῦ κουβαληθῶ ἐγώ; Μέχρι τὰ τὸν σερβίρεις, ἔφτασα!...> Ἡ ἐκπομὴ ἀποτυπώνει τὴν ἀνθρώπινη καὶ τὴν καλλιτεχνικὴ ἀξία τους. Χαίρομαι ποὺ ὐπαρχει καὶ τὴν εἶδα μονοροῦφι (σὰν...καφέ).