20 Μαρτίου στις 2:03 μ.μ. ·

(Ἔχω καταντήσει ξόανο...Ἀναμνήσεων):

~

20 Μαρτίου 2018 στὶς 3:58 μ.μ. · Αθήνα ·

Μετανᾶστες καὶ πολιτική.

~

Ἄπειρες φορὲς ἔχω πεῖ κι' ἔχω γράψει πὼς δὲν ἀντέχω νὰ βλέπω καὶ ν' ἀκούω γύρω μου τόσους μετανᾶστες (καὶ τί μετανᾶστες!...), μὲ φωνὲς ἄγριες (θὰ μοῦ πεῖς:- Καὶ οἱ δῆθεν Ἕλληνες, ποὺ μιλοῦν μονότονα, γκρηγκλισκικά; Πιὸ ἀγράμματοι (σπουδασμένοι ὡστόσο) κι' ἀπ' τοὺς παπποῦδες

καὶ τὶς γιαγιάδες μας,

ποὺ μᾶς παρακαλοῦσαν νὰ τοὺς γράψουμε ἕνα γράμμα, γιατί δὲν ἤξεραν γράμματα (καὶ τοὺς πιάναν τὰ κλάματα; <-------- τὸ λέει καὶ τὸ ἐξαίσιο τραγοῦδι) καὶ κυρίως ἀηδιάζω καὶ ἀγανακτῶ ποὺ οἱ πολιτικοί μας τοὺς φέρνουν ἀβέρτα ἐδῶ, διευκολύνοντας τοὺς πάσης φύσεως ἐργοδότες, νὰ καταπατοῦν τοὺς (ἀεὶ ἀνεφάρμοστους) Νόμους γιὰ τὰ μεροκάματα καὶ ὕστερα μᾶς λένε, ὅλοι μαζύ, γιὰ οἰκονομικὴ κρίση...Τότε,

πῶς ζοῦν οἱ μετανᾶστες ἐδῶ καὶ δὲν πεθαίνουν τῆς πείνας; Τί τρῶνε;

Πόσους καὶ ποῦ τοὺς βλέπουμε νὰ πεινᾶνε;

Ἄν ἐξαιρέσουμε τοὺς ὅσους Ἕλληνες ἀπόκληρους,

κανεὶς δὲν φαίνεται νὰ πεινάει.

Ὅλοι περπατοῦν ἄνετοι, ψαχουλεύοντας ἕνα κινητό ἤ μιλῶντας στὸ τηλέφωνο.

Ἔχουμε ζήσει καὶ σὲ ἆλλες ἐποχές,

ὅταν ὄντως ἡ φτώχεια ἦταν ἔκδηλη στὸ κάθε τί. Ἁπλῶς, μοῦ φαίνεται ὅτι ἡ πολιτική μας εἶναι: νὰ μὴν ἀναπτυχθοῦμε καὶ πολύ, καθὼς καὶ νὰ μπασταρδέψουμε τόσο ὅσο καὶ ἡ Ἀμερική,

νὰ καταργηθοῦν καὶ οἱ ὑποψίες ὑπάρξεως ἐθνῶν, γλωσσῶν... Σ' αὐτό, βοηθάει ἀπεριόριστα τὸ πόπολο. Ἡ ἄλλοτε ξενομανία ἔγινε σημερινὴ ξενοδουλοπρέπεια. Σοῦ φτιάχνουν ἕνα ντοκυμανταίρ, ἄς ποῦμε, γιὰ ταξεῖδι στὴν Ροδόπη ἤ τὴν Κολοπετινίτσα,

τὴν προετοιμασία σὲ κάποια πόλη τῆς Ἠπείρου γιὰ τὸ Πᾶσχα,

ρεπορτὰζ γιὰ τὸ πῶς πνίγονται στὸ Αἰγαῖο οἱ μετανᾶστες ποὺ μᾶς στέλνει ἀκατάπαυστα ἡ Τουρκία (ἔχει βρεῖ καὶ τὰ κάνει), καὶ ἆλλα πολλὰ θέματα (συγκεκριμένα: σὲ ὅλα ἀνεξαιρέτως), καὶ ἅπαντα ταῦτα ἔχουν ὡς μουσικὴ ἐπένδυση:

ἀμερικανικὰ τραγούδια τοῦ κώλου.

Καλά, ἄσε ποὺ πλέον: οὔτε Μίκης Θεοδωράκης, οὔτε (τὸ πιὸ σπάνιο) Μάνος Χατζιδάκις ὑπάρχουν πιὰ νὰ θυμίζουν στοὺς κατοίκους πὼς ἐδῶ εἶναι (ἦταν) Ἑλλάδα,

οὔτε Νάνα Μούσχουρη,

οὔτε Γρηγόρης Μπιθικώτσης καὶ ἆλλοι πολλοί,

γιατί ὄντως εἴχαμε τραγουδιστές, τώρα δὲν ἔχουμε, νὰ ἀκούσουμε τὰ ἑλληνικὰ καὶ νὰ τὰ χαροῦμε... Ἡ ἀμερικανιὰ εἶναι μία ἀπὸ τὶς δικτατορίες ποὺ βιώνουμε μετὰ πολλῆς προθυμίας κι' ἀποχαυνωμένης χαρᾶς.

Κάποτε, τὸ νὰ εἶσαι Ἕλληνας ἐθεωρεῖτο χωριατιά. Τώρα, νέτα-σκέτα θεωρεῖται φασισμὸς καὶ ξενοφοβία.

Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ δοξάζω (ἆλλοι, ὡς ἀντίδραση, μπορεῖ νὰ τὸ ρίχνουν ἀλλοῦ) τὶς γάτες.

Δὲν θὰ μὲ ξεκάνετε ἐσεῖς καὶ οἱ πολιτικοί σας προτοῦ μὲ καλέσει ἡ Φύση στὰ ἔγκατά της.

Θέλω νὰ πεθάνω ἄνθρωπος.

Θὰ μὲ κλάψουνε γάτες.

Ἀπὸ σᾶς, μὴ σώσει καὶ κλάψει κανεὶς γιὰ τὸν χαμό μου. Νὰ στερέψουν κι' ἀπὸ δάκρυα τὰ μάτια σας.

Ἰάνης Λὸ Σκόκκο

21 Μαρτίου 2015 · Ἀθήνα ·

Κάτι δὲν μοῦ βγαίνει καλὰ, στὸ Φέις Μπούκ - Λεύκωμα, τὸ λέω ἐγώ -, μὲ τὴν στήλη σπουδῶν καὶ ἐπαγγέλματος! Καταφεύγω ἐδῶ, γιατὶ κάποιοι ὅλο καὶ μὲ ρωτοῦν.

* Γαλλικὸ Ἰνστιτοῦτο Ἀθηνῶν. Τὸ 1994 ὑποτροφία γιὰ μετάφραση ἔργου τοῦ Ζίντ.

Ἄριστα γιὰ μετάφραση θεατρικοῦ ἔργου τοῦ Λαμπίς, τὸν ἑπόμενο χρόνο.

* Δραματικὴ Σχολὴ Γρηγόρη Βαφειᾶ. Ἀριστοῦχος (ποὺ μοῦ ἔριξε τὴν βαθμολογία κυρία τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ ἐπειδὴ "δὲν πῆγα μαζύ της").

* Συμμετοχὴ σὲ θιάσους τῆς Ἀθήνας ἀλλὰ καὶ σὲ περιοδεῖες μὲ σημαντικοὺς ρόλους σὲ σημαντικὰ ἔργα ἑλληνικὰ καὶ ξένα.

* Μεταφραστὴς ἀπὸ τὸ 1968 βιβλίων λογοτεχνίας, θεάτρου, κοινωνιολογίας, φιλοσοφίας κ. ἄ., κυρίως ἀπὸ γαλλικὰ ἀλλὰ καὶ ἀγγλικὰ καὶ ἰταλικά.

* Θιασάρχης περιφερομένου θιάσου μὲ ἔργα γιὰ παιδιά, συγγραφέας ἔργων, ἠθοποιός, ἀπὸ 1985 ἕως 2.000.-

* Διδάσκαλος γαλλικῆς κατ' οἶκον σὲ μαθητὲς ὅλων τῶν ἐπιπέδων, ἀπὸ ἀρχαρίους ἕως τελειοφοίτους πανεπιστημίων.

* Σὲ μερικὲς περιπτώσεις, ρεσεψιονίστας σὲ ξενοδοχεῖα, 4 χρόνια ὑπάλληλος τῆς Αἴρ Φράνς. Καὶ ἐπὶ σειρὰ ἐτῶν,

κατὰ διαστήματα, συνοδηγὸς σὲ ταξειδιωτικὲς ὁμαδικὲς περιηγήσεις.

* Μέλος τῆς Ἕνωσης Νέων Ἑλλήνων Λογοτεχνῶν, ὑπεύθυνος ὕλης λογοτεχνικοῦ περιοδικοῦ (ἀμισθί) καὶ ἐκδότης λογοτεχνικοῦ περιοδικοῦ "Τρικυμία" (4 τεύχη).

* Κατὰ καιρούς, δημοσίευσα κείμενα καλλιτεχνικῆς ὑφῆς σὲ ἐφημερίδες καὶ περιοδικά. Ξεκίνησα ἀπὸ "Μικρὸς Λογοτέχνης" στὰ 14 μου χρόνια (Διάπλασις τῶν Παίδων), ἀργότερα στὴν "Φιλολογικὴ Βραδυνἠ".

* Σήμερα, γράφω, μεταφράζω, σχολιάζω (ἀμισθί) στὸ Διαδίκτυο καὶ μόνον. Καὶ παρακολουθῶ διδασκαλίες διαφόρων καθηγητῶν στὸ Λαϊκὸ Πανεπιστήμιο, τῆς Ἑταιρείας τῶν Φίλων τοῦ Λαοῦ.

* Συμμετοχὴ σὲ χορωδίες (βαρύτονος).

* Προσωπικὲς ἐκδόσεις (4): διηγημάτων, ποιημάτων, θεατρικῶν ἔργων καὶ θεατρικῶν μεταφράσεών μου, ποὺ μοιράσθηκαν δωρεάν.

* Μοντέλο σὲ ζωγράφους, κυρίως τῆς Λούκη Κνέχτμανς (περίπου 40 φορές).

* Μὲ τὸ ψευδώνυμο "Κλινοσοφιστής" ἄρχισα μιὰ νέα πορεία στὰ Γράμματα.

* Τέλος, ἀντιγράφω ὅλα τὰ γραπτά μου καὶ μερικὲς θεατρικὲς μεταφράσεις μου, σὲ δική μου Σελίδα, στὸ Διαδίκτυο, μὲ τὸν γενικὸ τῖτλο: Κλινοσοφιστεῖες καὶ ὄχι μόνον.

22 Μαρτίου 2018 ·

Νέος νόμος: Σὲξ μόνο μὲ ρητὴ συναίνεση πλέον στὴν Σουηδία!

~

Καὶ ἔτσι πρέπει.

Δύο φορὲς μοῦ ἔχουν ἀρνηθεῖ - καὶ χωρὶς δεύτερη κουβέντα ἀπομακρύνθηκα. Ἡ μία (1968) μὲ πονάει κάπωςιἀκόμα , ἀλλὰ...

Πολλὲς φορές, δὲν ξέρω πόσες, ἔχω ἀρνηθεῖ ἐγώ. Τὶς περισσότερες τὸ πλήρωσα ἀκριβά, νὰ μοῦ βγάλουν τὰ μάτια - κι' ἀκόμα χειρότερα.

Γενικῶς ὅμως ἀρέσαμε μεταξύ μας μὲ τὴν πρώτη. Κι' αὐτὸ πρεσβεύω. Νὰ μὲ θέλεις καὶ νὰ σὲ θέλω.

Λεφτὰ δὲν ἔχω δώσει καὶ δὲν ἔχω πάρει ποτέ. Οὔτε μία φορά.

Ἄ, ναί. Εἶχα πεῖ, στὰ 17 μου, σ' ἕναν φίλο μου νὰ μὲ πάει στὴν Τρούμπα, - ἄβγαλτος ἤμουν. Μπῆκα σὲ μιὰ γυναίκα, τῆς ἔδωσα 70 δρχ. ἀλλὰ τὴν...παρακάλεσα νὰ μὴν πεῖ πὼς δὲν ἔκανα τίποτα. Καὶ βγῆκα πανευτυχής.

- Εἶδες; μοῦ εἶπε ὁ φίλος μου, ποὺ δὲν τοῦ εἶπα τὴν ἀλήθεια. Εἶναι τόσο ἁπλό!...

Πάντως, τὴν Τρούμπα τὴν σιχάθηκα, μὲ μιὰ φορὰ ποὺ τὴν εἶδα. Ἄν καὶ καταλαβαίνω πόσα δράματα ἔχουν συμβεῖ ἐκεῖ καὶ θἄθελα... ἤ μᾶλλον, πολλὲς φορὲς ἔχω συμπαθήσει καὶ μ' ἔχουν συμπαθήσει πόρνες καὶ ἔχουμε γίνει κάπως φίλοι. Τέλος πάντων, ἀνεξάντλητο εἶναι τὸ θέμα τῆς πορνείας, κάθε λογῆς. Στὸ ὁποῖο δὲν εἶχα καμιὰν παραμικρὴ ἀνάμιξη.

(Χωρὶς ἀναμνήσεις... δὲν πάω πουθενά):

~

23 Μαρτίου 2019 στὶς 4:51 μ.μ. ·

(Ἀντίγραφον

~ 23 Μαρτίου 2019, ὥρα 4:51 μ.μ.):

Sofia-Pola Tsaka:

Μέλος που ξεκινάει συχνά συζητήσεις · 2 ώρες

Πόσος καιρὸς πάει ἀπὸ τὴν τελευταία φορὰ ποὺ διαβάσατε «ὁλόκληρο» τὸν «Ὕμνο εἰς τὴν Ἐλευθερίαν»;

----

* Καλά, ἐδῶ τὸ θέμα εἶναι νὰ μάθουμε νὰ λέμε τὸν τουρκικὸ ἐθνικὸ ὕμνο καὶ νὰ συμβάλλουμε καθημερινῶς νὰ φτιαχτεῖ ὁ σκοπιανός, νὰ μὴ μᾶς λένε φασῖστες. Τί χαζομάρες μοῦ κοπανᾶτε, ποὺ ὅλοι - μὲ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις - οἱ Ἕλληνες παρελαύνουν ἀπὸ τὸ Φέις-Μπούκ, φορῶντας τὴν στολὴ τῆς Ἀνορθογραφίας, μὲ καμάρι καὶ ξετσιπωσιά;

(Ὅποιος δὲν ἀναμιμνήσκεται, δὲν μᾶς χρειάζεται):

~

23 Μαρτίου 2019 στὶς 8:47 π.μ. ·

(Ἀντίγραφον - φαίνεται κι' ἐκ μακρόθεν):

~

Re: Χρόνια πολλὰ, ΚΛΙΝΟ ! (καὶ σύ, Γεώργιε Σουρῆ)

Δημοσίευση ἀπὸ ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ» Σεπτέμβριος 9th, 2010, 8:10 am.

 

Συρρίκνωση.

Δὲν ξέρουμε, μὰ τὸν Χριστό, τὰ σύνορά μας, προσεχῶς, ποιά θἆναι τῆς Ἑλλάδας.

Μοιράσαμε τὸ πέλαγος, μπάζουμε μετανᾶστες, κάθοδος Βαλκανίων!...

Τοῦρκοι καὶ Ἀλβανοὶ ξεκίνησαν ἐρωτικὴν περίπτυξιν τῶν Ἰονίων.

Κι' ὁμολογῶ, ὡς Ἕλλην ταπεινός: - Μᾶς φτάνει κι' εἶναι ἀρκετὸς ὁ χῶρος μιᾶς κουράδας.

Κι' ὅπως στὴ Σμύρνη δὲν χωρούσαμε, - ἱστορικῶς,

ὅλοι μας, πρέπει νὰ τὸ παραδεχτοῦμε -

ἐμπρός, ἴτε παῖδες, ἄς ἑτοιμαστοῦμε

στὸν Σαρωνικὸ μεμιᾶς σὰν Πέρσες νὰ πνιγοῦμε.

Ἰάνης Λό Σκόκκο.

====================

Υ.Γ.

Ἡ καινούργια ἀφετηρία μου, μὲ σατιρικὰ ποιήματα κάθε λογῆς θεμάτων, δὲν ἔχει νὰ κάνει μὲ καμιὰν πολιτικὴν παράταξη, μὲ κανένα κόμμα. Μακρὰν ἐμοῦ ταῦτα.

Μόνη διάκρισις, ὅτι εἶμαι Ἕλληνας.

* * *

(Σχόλια):

- Σωτήρης Λ.Δημητρίου: Είπες: "Μόνη διάκρισις, ὅτι εἶμαι Ἕλληνας". Μόλις στοχοποιήθηκες... Καλή σου μέρα.

_ _ Ἰάνης: Ἄν μὲ σκοτώσουν, θὰ κλάψεις; * Καλό σου τούρκευμα.

(Ἀντίγραφον - ποὺ κι' ἄν δὲν τὸ ἐκτιμήσουν οἱ μελετητὲς τῆς Ἱστορίας, τίποτα δὲν ἀλλάζει στὴν προδοσία):

~

23 Μαρτίου 2019 στὶς 8:23 π.μ. ·

(Ἀντίγραφον - ἡ Μακεδονία δὲν εἶναι...γαλλική, μακάρι νὰ ἦταν!):

~

Η Γαλλία «μπλοκάρει» Σκόπια και Αλβανία από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

----

* Τὸ θέμα δὲν εἶναι νὰ μπλοκάρει μία χώρα ἤ νὰ μὴν τὴν μπλοκάρει ἡ Γαλλία ἤ ἆλλο κράτος γιὰ νὰ μπεῖ στὴν Ε.Ε. * Ἔπρεπε: νὰ μὴν λέγεται ἔτσι ποὺ λέγεται. Καὶ ἀφοῦ ἡ Ἀλλοδαπ'-Ἑλλάδα ἤ Ἑλλάδα (μὴν ξεράσω) τῆς τὸ ἐπέτρεψε, τῆς τὸ χάρισε, ἀκόμη καὶ μὲ ἀπειλὲς ἐναντίον μας, κι' ἐμεῖς ξεθυμαίνουμε στὸ Φέις-Μπούκ, νομίζοντας ὅτι δίνουμε ρέστα μαχητικότητας, - οἱ ἆλλοι τί νὰ κάνουν; ΔΕΝ τοὺς πέφτει κανένας λόγος. Πάει, τελείωσε. Δικαίωμά της νὰ τὴν λέγανε καὶ Μαϊμού. Ἅμα τῆς τὸ ἐπιτρέπανε οἱ Μαϊμοῦδες καὶ οἱ μαϊμουδίζοντες!... Δὲν ὠφελεῖ νὰ παριστάνουμε τὰ θύματα.

2020, Μάρτιος, 

παραμονὲς ἐπετείου τοῦ 1821. 

 ~

Καὶ νά

πού, δύο χρόνια ἀργότερα

(ποτὲ στὴν ζωή μου δὲν ἔχω διαψευσθεῖ

γιὰ ὅ,τι κακὸ προβλέπω,

τόσο, ποὺ ὅλοι μὲ φοβοῦνται

καὶ μὲ ξορκίζουν),

ἡ Παρέλαση δὲν γίνεται.

Τὸ ἀποδεικνύουν οἱ ἡμερομηνίες καὶ τὰ ρημαδιασμένα τὰ γεγονότα.

--

 Πρὶν ἀπὸ 2 χρόνια.
 23 Μαρτίου 2018 · Ἀθήνα.

* 

Μόλις ἐπέστρεψα ἀπὸ ἕναν μικρὸ περίπατο ὥς τὸ Πεδίον τοῦ Ἄρεως,

τὸ ὁποῖο σχεδιάστηκε τὸ 1934 μὲ σκοπὸ νὰ τιμηθοῦν οἱ Ἥρωες τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821,

καὶ διακοσμήθηκε μὲ τὶς μαρμάρινες προτομὲς τῶν 21 ἡρώων κατὰ μῆκος τῆς λεγομένης ὁδοῦ Ἀγωνιστῶν τοῦ '21. Ἔτσι ὅπως ξεπρόβαλα στὴν ἱερὴ αὐτὴ ὁδό, ἡ πρώτη προτομὴ ποὺ εἶδα ἦταν τῆς ἡρωικῆς Θρακιώτισσας καπετάνισσας τῆς Ἐπανάστασης Δόμνας Βισβίζη. Καὶ μπροστὰ εἶχαν ἐναποθέσει στεφάνι οἱ Γυναῖκες τῆς Θράκης. Μοῦ ἄρεσε αὐτό. Καὶ πρχωρῶντας, εἶδα ὅτι ὅλες οἱ προτομὲς εἶχαν τὸ στεφάνι τους. Μόνο ποὺ κάποια ἦταν ξεχαρβαλωμένα.

Ὥσπου εἶδα κι' ἕναν νεαρὸ ἀλλοδαπό, Ἀνατολίτη,

νὰ ξεχαρβαλώνει ἕνα στεφάνι,

δὲν ξέρω βέβαια γιατί. Στάθηκα. Ὕστερα τοῦ πάτησα τὶς φωνές. Γύρισε καὶ μοῦ φώναξε:

- Τί θέλει τὸ μαλάκας; (Ἀπόδειξη ὅτι ἑλληνοποιήθηκε - τὸ αἶσχος τῆς Νέας Ἑλλάδος).

- Θὰ φωνάξω τὴν Ἀστυνομία, τοῦ βροντοφώναξα.

Σκέφτηκα νὰ καλέσω τὸ 100, ἀλλὰ κι' ἀπὸ ἆλλες φορές, ξέροντας πόσο ἀναποτελεσματικὸ (καὶ κάτι παραπάνω) θὰ εἶναι καὶ...δὲν τὸ ἔκανα. Στάθηκα ἐκεῖ ἀπειλητικός.

Λίγο πιὸ κεῖ, ἦταν βέβαια καὶ κάτι στημένα μαγαζιὰ ποὺ πουλοῦν διάφορα - δὲν θὰ ἦταν καὶ τόσο ριψοκίνδυνο ἴσως γιὰ μένα, (ἄν καὶ σκέφτηκα πὼς μᾶλλον θὰ μὲ ἄφηναν στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἄν συνέβαινε κάτι παρὰ νὰ τὰ βάλουν μὲ άλλοδαπό, ποὺ ἔχει τόσα δικαιώματα). Θὰ μὲ λέγανε καὶ ρατσιστή!

* Στὸν δρόμο εἶδα ἕναν νεαρὸ (13 χρονῶ;) Τσολιὰ καὶ τἄχασα! Ὕστερα θυμήθηκα πὼς τὰ Σχολεῖα, ἀκόμα (θέλω νὰ πῶ: κι' ἐφέτος μᾶλλον), γιορτάζουν τὴν 25η Μαρτίου καὶ στάθηκα νὰ τὸν καμαρώσω. Ἦταν μὲ τὴν μητέρα του καὶ μιλοῦσαν...ἀλβανικά! Πάλι καλά.

Ἔλληνα μαθητὴ δὲν εἶδα οὔτε ἕναν!

* Ἄκουσα μιὰ γυναίκα νὰ λέει ἑλληνικά:

- Πιὸ σιγά...μὴν τρέχεις...μὴν τρέχεις...

Τἄχασα. Ἑλληνικά; Ἔχω παρακρούσεις; Μάννα μὲ Ἑλληνόπουλο;

Γύρισα νὰ δῶ, νὰ τὸ χαρῶ. Στὸ σκυλάκι της μιλοῦσε.